دالان دل

2012-02-06T12:05:00.000+03:30

آدم بعد از یه جایی دیگه نمی‌تونه خرمای خشک رو همینجوری خوشحال و چشم بسته بذاره تو دهنش. این جا فردای روزیه که خیلی اتفاقی فهمیده خرماهای خشک ممکنه توشون کرم داشته باشند و حتی ممکنه هزاران کرم رو تا حالا خورده باشه و معدنی از کرمای خورده شده باشه. مریض نشدهَ، حالش به هم نخورده، و خرمای خشک هم بعد از گذشت چهل و هشت ساعت دوباره در کنار چاییش قرار گرفته. ولی از امروز دیگه نمی‌تونه خرما رو بدون باز کردن بخوره. حتی وقتی خیلی عجله داره و هول هولی لیوان چایی به دست کاپشن توی یه دست داره دنبال لنگه دستکشش می‌گرده مجبوره همهچیو یه لحظه پاز کنه و خرما رو باز کنه تا مطمن شه کرمی توی خرماش وجود نداره. ممکنه تا آخر عمرش هم دیگه هیچ وقت نایل به پیدا کردن کرمی نشه که قرار بوده خورده شه ولی خرماهه باید باز شه

بویت نفس مسیح مریم

2012-01-16T20:17:00.004+03:30

..
یک هوا احساس کردم بین من و او چیزی نیست.
بیشتر
او چیزی نیست که بتوانم درش بنگرم. بس که گرد بود فضای وجودش به من،
در من.
من او را آن روز به پشت قرنیه دیدم
فکر می‌کردم که بسا چیزها که من انعکاسشان را حقیقت می‌دارم
و بر آن ناگوارانه هم پابندم

[تمام خطهای مقطع حاصل از مکث واقعی نگارنده ست و هیچ مرجع و ثباتی ندارد]

2012-01-11T14:56:00.001+03:30

کجاست بام بلندی؟
و نردبام بلندی؟
که بر شود و بماند بلند بر سر دنیا
و بر شوی و بمانی بر آن و نعره برآری
- هوای باغ نکردیم وُ دور باغ گذشت ...

منصور اوجی

چون‌آنی که زنده می‌داردم

2011-12-28T18:22:00.001+03:30

من البته روزهایی داشته‌ام
که خوب بوده‌اند
مثل آن آغوش امن چند ثانیه‌ای قبل از تمام شدن ِ تهران
که ماه هم حتی کامل نبود

هوا ابر بود، حوالی عصر

2011-12-19T12:57:00.000+03:30

بهم گفت آن خانم هاي چادر به سر چرا ايستاده اند لب جاده، گفتم ان ها سروند سه سال پيش كاشتيم. جاخورد. گردنش راخم كرد به سمت پنجره. من نبات را توي چايي هم مي‌زدم

منزل ویرانی

2011-12-18T14:32:00.005+03:30

سعی بین صفا و مروه بود هر چه در این دنیا کردیم. به امید سرابی و باز به امید سرابی به شوق دویدیم. افسوس که فقط تن فرساییدیم و جان آزردیم و ...
هیچ زمزمی هم در کار نبود.

سراغ

2011-11-06T09:55:00.004+03:30

در داستان عاشورا، یک جایی هست که خبر می‌آورند پسر یکی از یاران به نام محمدبن بشیر حضرمی در جنگ طبرستان اسیر شده. حضرت، بشیر را احضار و به او می‌فرمایند من از تو راضیم، تو وفاداری خودت را به من ثابت کردی. پسرت در جنگ طبرستان اسیر شده، این هدایا، این پول را بردار برو و پسرت را آزاد کن.
اشک از چشمان بشیر سرازیر می‌شود، با چشمی گریان و لبی لرزان عرض می‌کند: حسین جان من تو را بگذارم، برای آزادی پسرم بروم و او را آزاد کنم و در مراجعت سراغ تو را از کاروان‌ها بگیرم؟ تو را در کجا پیدا کنم؟ تو کجا خواهی بود؟
....
این را یکی به گوشم از صبح می‌خواند. نمی‌دانم چرا. گفتم بنویسم که اسمان امروز برایم حالی از این جنس را می‌گفت و من هیچ هم نگریستم

Blowing to the Wind

2011-10-25T14:44:00.004+03:30

آدم از بعضی‌ها می‌رود، بعضی‌ها از آدم می‌روند و این سیر هی دنباله‌ی مسخره‌ی خودش را تکرار می‌کند. هی هر بار می‌خواهی برنگردی به اول دایره ولی چاره‌ای نیست انگار، برگشته‌ای. برای من چنان همه‌چیز صفر می‌شود که انگار نه انگار یک روزی کانترش تا هزار و نود و ‍پنح رفته.
یک باری پرسیدی نظرم در مورد کلوسر چیست. نظری نداشتم. کلوسر به نظرم همان‌قدر خاکستری بود که همه‌مان. همان‌قدر آدم‌هاش ناکامل بودند که همه‌مان. همان‌قدر آدم‌های ادادارش بی‌ادا به نظر می‌رسیدند که آدم‌های ادا دار ما. و همان‌قدر آدم‌های عجیبش معمولی بودند که همه‌ی آدم‌های دورم. آلیس سر راست‌ترین آدمی بود که می‌شد پیدا کرد. عاشقیتش در اوج، فارغیتش به همان سبک. آنا دنبال چیزی از جنس دگر با تمام ترس و مصلحت انگاری‌اش. انقدر که وقتی از خط قرمزی می‌گذرد به نظرش می‌تواند از همه‌ی خط‌های قرمز دیگر بگذرد. این‌جور آدم‌ها ترسناکند. آدم‌هایی که اهل تابو شکستن نیستند و برای سورپرایز خودشان تابوشکنی می‌کنند. این‌ها چون سبک و سیاق مزر شکنی را نمی‌دانند معمولن خراب می‌کنند تابوی دوم تابوی سوم. این‌ها توی گروهی جایشان نمی‌شود چون هر گروهی قوانین خودش را دارد. همیشه این طور نیست که برای شکستننت هورا بکشند گاهی محکومت می‌کنند و گاهی می‌راننت. لری از آن آدم‌هایی نیست که دوست داشته باشم. صرف نظر ازین‌که نمی‌توانم با نگاه تحقیر قضاوتش کنم وقتی با مهره‌چینی دقیق چیزی که می‌خواهد به دست می‌آورد، و در این مسیر از هر حیله‌ای استفاده می‌کند تا وسیع‌تر همه را به زانو درآورد. دن اما … بیچاره‌ست. به مشتش نگاه نمی‌کند، همیشه نگاهش به دیگریست. آنا که بیاید می‌رود سراغ آلیس. آلیس که باشد می‌رود سراغ آنا. مستاصل، بی پناه، نا آرام. سبک همه‌ی امروز ما. دنبال نگاهی از جنس عشق و بعد دنبال نگاه دیگری از جنس عشق و دویدن میان همه‌ی این دوهای پیدا شده.
من بیش از همه دوست‌دار آلیسم. آلیس رنگی‌ست. جسور است. با همه‌ی عشقش وابسته نیست. شکل خودش است هرجور که بخواهد. با تمام وجود گریه می‌کند، ابراز می‌کند، عاشق می‌شود، برمی‌گردد و در یک لحظه تمام عشقش را پس می‌گیرد. ترسو نیست مثل آنا، بیچاره نیست مثل دن، حریص نیست مثل لری، صرفن بچه است و در بچگی‌اش به صفات سخت و ترسناک نیاز ندارد.
این‌ها ربطی به حرفی که می‌خواستم بزنم ندارد صرفن مقدمه‌ی کشداری برای این حرف‌هاست. آن شب که پیاده شدم یاد آلیس افتادم. می‌فهمیدم که چطور می‌شود در یک لحظه تمام یک آدم برایت فرو بریزد. می‌‌فهمیدم چطور می‌شود یک‌هو احساس کنی این آدم،‌ آدم تو نیست. آدمی که تو باید عاشقش باشی. آدم فکر می‌کند سخت است، ولی سخت نیست. ساده‌تر ازین‌هاست. می‌بینی تو تمام‌قد ایستاده‌ای و دیگری چشمانش را گرفته که ایستادنت را نبیند. نیاز دارد که نبیند. و خب من فقط می‌توانم بگویم خداحافظ، به زمان نیاز نیست برای این‌که این خداحافظی به زبان بیاید.

دهن کجی به گودر

2011-10-23T14:07:00.000+03:30

یاح یاح یاح

فک کردی که چی

خودم وبلاگ دارم

2011-10-23T13:44:00.001+03:30

دوست دارم شعري بنويسم/از خودم/نه از تو/كه تنها از خودم/ نه نرگس نیستم/هیچ وقت نبوده ام/حتی تصویرم را توی آب پیدا هم نکرده ام/ولی با این همه/دوست دارم شعری بنویسم از دستانم/و از لبانم/و از ساق‌ها و بازوانم./دوست دارم بکشم‌شان./پستی بلندی هاو انحناشان را، ناکامی‌هاشان/وقت‌هایی که انگشتانم بلند شده که دستی را بگیرد و سرخورده برگشته سر جایش/یا لبانم داغ شده که ببوسد/یا بوسیده شود/و بی هیچ اتصالی/سرد شده/ساق‌هایم که دوییده تا به جایی برسد/و رسیده/زود یا دیر/یا نرسیده/کمرم که در انحنای خواستن دستی کج شده/و بی غنایی باز ایستاده/عمود/دوست دارم بنویسم/از خودم/و از همه‌ی اجزایم/همان‌طور که مرا تعریف کرده‌اند/آن‌طور که در من زیسته‌اند./و آن گونه که من التیام‌شان داده‌ام/با توجیهات رنگارنگ. دلخوش‌کنک/دوست دارم برای این بار هم که شده/خودم را آن طور بنویسم که آینه نشان می‌دهد/نه آن طور که چشم از آینه می‌بیند/متناقض، ایراد دار،‌ ناکامل، پر ادعا

مامان ِ آدم

2011-10-17T10:18:00.002+03:30

بابام اومده بالا, بعد از کلی آرشه کشی و صداهای محیرالعقول از خودش درآوردن و تحویل گرفتن خودش که اگه یه استاد خوب داشتم الان ترکونده بودم و دو ساعت کافیه که بشم یه ویالونیست معرکه، می‌گم چی شده بود عزیز؟ عزیز مامان بابامه. نمی‌دونم اولین بار کی صداش کرده عزیز، نمی‌دونم چرا اولین بار بهش نگفته عزیزم. گفته عزیز! چرا انقد نکره، مصدر؟ بی‌ تصاحب. عزیز فقط! بدون هیچ م/ش/ت ایی! به هر حال همون شده که نوه ها و غیره صداش می کنند عزیز.
از بابام پرسیدم چی شده بود؟ یهو یادش اومد گفت آها! ویالونو ول کرد، گفت هیچی یه دفه حالش بد شد و تمام شب داشت حالش بهم می‌خورد. گفت دندون‌مصنوعیاشو درآورده بودم نپره تو حلقش، دهنش کج شده بود. صبح نشسته بود تکیه داده به دیوار. خواهرم اومد از دور مامان رو دید همونجا وحشت کرد گفت یاخدا سکته کرده. رنگ پرید از روش. بعد دیگه شلوغ شد رفت داداش رو خبر کنه و همه اومدن و ... . بعد حرف نزد دیگه. همه‌ی این حرفا رو که می‌زد سرش پایین بود. عینکشو درآورد مکث کرد، بازم مکث کرد بعد یهو تند گفت عزیز ماشالا سالمه نه؟ یه چل و پنجا ساله دیگه فک کنم زندگی کنه. من یه ته‌خنده اومد تو صورتم. گفت بی‌شوخی می‌گم. گفتم آآآآره بابا سالمه ماشالا. اصلن هیچیش نیست. نگا کن چه خوب راه می‌ره. با چشای یه پسر ده ساله نگام می‌کرد. مثلن ناحیه‌ی امن بودم. برا یه آدم گنده. برا بابام.بابام شده بود یه بچه‌ای که نمی‌خواد مامانشو از دست بده. اومده بود که بهش بگم مطمئن باشه هیچی نمی‌شه. ترسیده بوده چقدر تو اون لحظه‌ها. بعدش حتی، الهی

2011-10-15T14:08:00.001+03:30

رییس اعظم حراست جزء مشتری‌های دائم ماست. ازین آدم‌های شلوغ‌کن که اگر یک ایمیل رنگی برسد روی سرور همه‌چیز منفجر می‌شود. نشسته دم شیر تا یک چیزی خطا می‌دهد زنگ می‌زند همه‌جا که چرا؟ دلیل چیست؟ چطور شد؟ همین اخیرن یک حمله‌ی سایبری شده‌بود به بانک که خیلی قضایا پیش آورد. همه جا معروف بود که ما اتک شدیم. توی این اتک اتک‌ها این آقا هم یک کلمه روی هوا گرفته‌بود زنگ زده‌بود به آقای دال که آقای فلانی درست است ما اتچ شدیم؟ و هیچ کس نه می‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد نه آقا را تصحیح کند که آقا نه ما اتچ نشده‌ایم بخدا.
امروز صبح گویا ایمیل‌شان پنج دقیقه دیر رسیده‌بود فرستنده‌ها را مجبور کرده‌بود زنگ بزنند ایمیل را از حلقوم سرور بکشند بیرون. از احول معلوم است که درباره‌ی چطور آدمی و با چه طرز فکر و آداب و جناحی‌ داریم حرف می‌زنیم. مشابه همه‌ی عاملان و پابوسان ِ نظام ج.ا. همکارم گوشی را که گذاشت گفت حالا همین آدم اگر رژیم عوض شود کت شلوار می‌پوشد سه تیغه می‌کند کراوات می‌زند این وسط راست راست راه می‌رودها، بعد می‌پرسد به نظرت چرا بعضی آدم‌ها انقدر منفورند؟

2011-10-13T13:27:00.001+03:30

دلم گرفته. آفتابگردان گشتم. نبود. صبح بود. من در پی‌ خاطرش. کناره‌ی پیاده‌رو خواب بودند همه. دلشان به مچاله. صورت‌شان در هم. موهاشان گوش پوشانده. اخم یخ‌دار. کاش پتو ببافم برای آفتابگردان‌ها. صبحی که گلفروش می‌آوردشان کنار خیابان این همه یخ‌شان نباشد.
....
پا به پای ماهم. ماه حالم را خراب می‌کند. روزهای کاملش روانم به هم ریخته. نازکم. می‌گریزم. گرگ نمی‌شوم؛ گوسفندی که همه را به هیبت گرگ می‌بیند. از صدای هر چیز زوزه می‌شنود. گفتم آفتاب‌گردان. دلم آفتاب می‌خواهد. نه آن بیرون، توی دلم. سردم، مدتیست. آهنگ بیست و نه بود. دلشدگان. به سوز و هیبت و غمی آ می‌کشد توی آهنگ بیست و نه که باید شبی باشد و من باشی و تنهایی چند ساعته پدرت را درآورد که خودت را هم نشناسی. چیزی ازت بمیرد یا زنده شود. من آن جور بودم دیشب. همین دیشب، پیش پای شما.
گفتم آفتاب‌گردان. نگفتم عشق. گفتم آفتاب‌گردان و نه آفتاب فقط آفتاب‌گردان. ظهر گفتم می‌آیم می‌برم‌شان شاید برای‌شان مخملی هم بافتم از گرما. کسی چه می‌داند. دنیای عجیبی‌ست. آفتاب‌گردان‌های زیر پتو. حتمن روزی که اسم‌شان را گذاشته‌ پیرمرد، نگاه‌شان کرده از آن بالا دیده چه گردانی (به ضم گاف) همه چشم دوخته اند به آفتاب. رو کرده به آفتاب جور بی‌تفاوت آرام همه‌چیز دانسته‌ی بی‌هیاهویی که بیا آفتاب گْردانت هم جور شد. آفتاب رفاقت شوخ‌مآبش زده، آن لبخند خانمان براندازش را زده، بادی انداخته در غبغب داد کشیده گررررردان از جلو نظام و چشم‌های آفتاب‌گردان‌ها را بگو ...

2011-10-09T13:44:00.000+03:30

کیک خوردم با چایی. کیک شکلاتی غلیظ. چاییه رفته خودشو ته معده م جا داده گرمم کرده. ازون وقتاست که گرمای خوبی‌ام. همکارم داره با دوسپسر تازه سرکار رفته‌ش حرف می‌زنه. موقع ناهار آقاهه زنگ می‌زنه و این انقد منتظر ِ واقعی‌ایه که گوشی رو قبل زنگ زدن غافلگیر می‌کنه. خوبه یه وقتای معینی به آدم زنگ بزنن. خوبه آدمو منتظر خوب کنن. خوبه آدم واسه خودش یه روال منتظر الکی درست کنه بعد امیدوار ‌شه به منتظر بودن.
بهم می‌گه تو آدم خوددریغ‌کنی هستی. قبلنا می‌گفت تو آدم خوددریغ‌کنی هستی؟ من نگاش می‌کردم فقط. الان می‌گه تو آدم خود دریغ‌کنی هستی. با یه نقطه‌ی سفت ته‌ش. خیلی خبری. خودمو نگاه می‌کنم توی آینه. می‌گم من انسان خوددریغ‌کنی هستم؟ زل می‌زنم تو چشای آینه. می‌گم هستم؟ صدای سیس ِ سکوت میاد. صدای ئوی ِ عجیب و غریب از این گوشم میاد ازون گوشم بدو بدو می‌ره بیرون. به‌ش بی‌توجهی می‌کنم خیره می‌شم به آینه. به‌آینه می‌گم برای بار دوم می‌پرسم خره تو آدم خوددریغ‌کنی هستی؟ آینه یه جور عجیبی زل می‌زنه بم میاد جلو، چشاشو گرد متحیر می‌کنه، می‌گه پغ! می‌گم زهرمار
شب خوابیدم، چشمام چسبیده به سقف. به سقف می‌گم من آدم خوددریغ‌کنی هستم؟ شونه‌هاشو می‌ندازه بالا. می‌گم هستم؟ می‌گه راستش؟ می‌گم خب؟ می‌گه خب راستش. می‌گم د ِ! می‌گه خب راستش یعنی چی اصن؟ می‌گم آها!
دارم بند کفشمو می‌بندم خم شدم رو پله، به زبونه‌ی کفشم می‌گم ببین من آدم خوددریغ‌کنی هستم؟ می‌گه بییررررر می‌گم هوم؟ می‌گه بیرررر می‌گم ئه‌وا! می‌گه هرهرهرهر بیررررر می‌گم بی‌ادب، مریضا

2011-10-08T15:19:00.000+03:30

در پشت سرش بسته‌شد. صدای تلق تلق چرخا روی ریل میومد. یه تل سرش بود با دو تا گل آبی براق. شروع کرد داد زدن، خانما تل دارم، تلای مجلسی. کسی تل نمی‌خواد. سه تا خانم مسن واستاده بودن جلوی من. مانتوهای مشکی بلند، روسری‌های خاکستری، سفید و سرمه‌ای با ساکای بزرگ دست هر کدومشون. از جلوشون رد شد. از جلوی منم رد شد. من پشت یکی از خانما بودم. چشمای هرچارتامون به تلا بود. رنگ گلاش براق بود. بعضیاش یه دونه‌ای بود بعضیاش دوتایی. رفت ته واگن،‌ دوره‌ش کردن. خانمه که روبروم بود گفت چه عادت کردیم به سیاه. مانتوی سیاه، مقنعه سیاه، کفش سیاه، چمونه؟ دو تا دختر چادری نشسته بودن جلومون، صداش کردن گفتن یه سفیدشو بده به ما، سفید نداشت، طلایی رو خریدند. یکی دیگه صورتی خرید، اون یکی سبز. خانما چشمشون با دسته‌ی تلایی که داشتن تموم می‌شد این ور اون ور می‌رفت. خانومه که روبروم بود به اون دوتا گفت یکی بخرم برا آنیسا؟ دوتای دیگه خوشال شدن سرمه‌ای‌یه گفت آره آره اون یکی گفت والا آنیسا بدش نمیاد هرچی بخری براش. خانومه گفت آی تلی بیا این‌جا. من نیگاش کردم. خندید بهم، زیر لب گفت آی تلی، هه هه، آی تلی. دسته‌ی تلا رو گرفتن دستشون، دنبال قرمزترینش گشتن. اونی که دو تا گل قرمز داشت رو برداشتن. فروشنده گفت طلایی هم دارم به هر لباسی میاد. خانمه گفت نه قرمز می‌خوام. پولشو داد. نگاه به تله کرد گفت همه چیمون شده چینی. رو به من گفت نتچ نتچ. منم با چشمام گفتم نتچ نتچ. مترو باز راه افتاد. شیشه‌ها سیاه شد. خودشو تو شیشه‌ی واگن دید. تله‌رو برداشت زد به سرش. گفت حداقل یه ذره خودمون کیف کنیم، بعد مثه این‌که پوست روباه انداخته باشه دور گردنش سرشو تکون داد، چشاشو ریز کرد چونشو داد بالا کله‌شو مثه دخترای سه ساله که می‌خوان خودشونو لوس کنن چرخوند. روسریشو کشید عقب. موهاش طلایی بود. سیندرلا شد یهو.
پیاده که می‌شدن هنوز تله سرش بود، رفت طرف صندلیای انتظار بار و بنه‌ش رو گذاشت روش، تله رو در آورد گذاشت تو ساک گنده‌هه. اون دو تا هم واستاده بودن منتظر.

سومین سیب

2011-10-06T11:02:00.003+03:30

برای جابز احترام زیادی قائلم. حتی هنوز بحثای حاشیه‌ای پیش نیومده ذهنم می‌ره به سمت این‌که خیلی برنامه‌ریزی شده دلش خواسته الان دیگه بمیره و این توی تقویمش همین دیروز بوده. کلندرش راس مثلن 4 بهش پیغام داده استیو ایتز تایم تو دای، آیپد و آیمک و آیپادش همه همین پیغام اومده رو اسکرینشون. کلوز رو زده. اپلیکشناشو بسته. یه بار دیگه سایت اپل رو سرف کرده. میلباکسش رو ساین اوت کرده. موزیکش رو گذاشته از روی ایراکستریماش پخش شه رو همه آی دیوایسایی که داره و بعد رفته جلوی پنجره و دیگه هیچوقت روشو برنگردونده. چشمش به ابرای بالای سرش مونده و در آخرین لحظات به آیکلودش فکر کرده و یه نفس راحت کشیده.
من دوست دارم جابز رو برا اینکه موفقه، دوست داشتنیه، استایل داره، حرفه‌ایه. وقتی برای اولین کاراش شکست خورد نگفت راهم غلطه میدونست راه مهندسیش هیچوقت غلط نیست. کامپیوترهاش گرون بود. کسی نمی‌خرید چون روش کار شده بود. زمان برده بود برنامه‌ریزی داشت. مثه ویندوز نبود که راه به راه هنگ کنه. داغ نمی‌کرد. برا خودش یه حافظه‌ی مختص گرافیکی داشت. اینارو نمی‌تونست با زبون مردم بهشون بگه ولی واستاد. نه از قیمت کم کرد نه از کیفیت. دوسش دارم برای اینکه پیک رو بلد بود. سرزنشش نمی‌کنم که بازار رو خیلی گول زد. به فاصله‌های کوتاه هی جیب مردم رو خالی کرد با ورژنای جدیدش. نظر من رو بخوای حقشون بود اصن. کارای اخیر جابز کولاکی بود تو آی‌تی. به سرعت رو همه چی تاثیر گذاشت. برا همه چی هویت ساخت. هرچی اپلیکشن خودش رو پیدا کرد. با اینکه می‌تونست ولی جلوی شکستن قفلارو نگرفت. البته من همیشه شاکی بودم از انحصاری بودنش. همیشه گفتم که طرفدار اپن سورسم و ازینرو اندروید و لینوکس رو دوست دارم. و انحصار به نظرم سرانجامش انحطاطه. یه جایی خرد فردی به بن بست می‌رسه. اصن دلش نمیخواد ادامه بده. ولی یه چیز برودکست شده خودشو از هر دریچه‌ای که بتونه رشد می‌ده. اینه که دیگه وابسته نیست به چیزی یا کسی. هویت مستقل پیدا می‌کنه و استعدادا و لوازم واسطه‌ی پیشرفتشن. تعلق نداره به چیزی و در عین حال متعلقه به همه. با همه ی اینا یه قانون قدیمی هست که می‌گه پیشرفت نیازمند دیکتاتوریه. یکی که بهتر می‌فهمه باید دیکتاتور شه. توی هرج و مرج هیچوقت جواب درست حسابی‌ای وجود نداره. همینه که نسخه بازا مثه لینوکس همیشه باگ دارن. هیچ وقت یه سیر پیشرفت مداوم و مستمر رو طی نکردن مگر اونایی مثه ردهت که ساپورت درست درمونی داشتند. حالا بگذریم ازینا. صب خوندم نوشته بود سه تا سیب مهم توی عالم بودن. اولیش اونی بود که حوا داد به آدم. دومیش اونی بود که تو سر نیوتن فرود اومد و سومیش همین سیب استیوجابز. فک کردم خیلی راست می‌گه

ب‌ه س‌ل‌ا‌م‌ت ج‌ا‌ن‌م

2011-10-04T14:22:00.000+03:30

بابام رفته مسافرت. هر شب زنگ میزنه و ما بش میگیم انقد نخور چاق؟ کجا رفتی؟ خونه کی‌ای؟ چش مارو دور دیدی؟ و بابای ما که خارج از خونه خیلی آدم باشخصیت و جدی و جذابیه. می‌گه بله بله، به لطف عالی، لطف عالی مستدام. ما این ور می‌گیم هه هه هه خوب خوش میگذره ها. پاشو بیا به زن و بچه ت برس. بابام اون ور می‌گه بله در محضر خانم شریفان هستیم. این یعنی خفه شین دیگه. بعد چون بدجنسی یه رگه که تو ذات خونوادگیمون اصن تعبیه شده، همه اون سوالایی که حرص آدم رو برمی‌انگیزه از آدم می‌کنه و خودش اون پشت لبخند ملیح می‌زنه و این ور آدم بش می‌گه اخلاقتو درست کن لااقل تا اونجا رفتی و اون باز از خودش بیشتر خوشش میاد.
داشت که میرفت سه چار بار موقع جمع کردن وسایلش بلند گفت خدددااافظ بعد با صدای بلند به خودش جواب میداد به سلامتتت جاننننم. این قشنگ ترین جمله ای یه که واسه من سردر پدر بودنه بابامه. کلن آدم پرحرفیه. یعنی از صبح که بلند میشه میتونه حرف بزنه تا خود شب. انقدر حرف بزنه که بخوای کله تو بکوبی به دیوار. حرف نزنه کتاب میگیره دستش بلند میخونه. براش سکوت و تنهایی و این حرفا معنی خاصی نداره. وقتی داری میری بالا اتاقت پاچه تو میگیره که کجا کجا میری. نرو نرو بمون. بمون معاشرت کنیم. بمون انگور بخور. بیا برات خیار خریدم. به هر نحو و گولی دیگه. صبا که آدم میخواد بره سر کار با هر لحن بلند و یواشی که بگی خدافظ، صدات خوشال باشه، نباشه، حوصله داشته باشه، نداشته باشه، با بلندترین و سرحال‌ترین صدایی که بلده داد می‌زنه "به سلامت جانم"، نه به سلامت جانمه خشک و خالی ها. یه به سلامت جانم با یه عالمه محتوا، یعنی تو میدونی جیم داره ب داره نون داره الف داره و یه میم داره آخر همه‌ش که وصله به یه جان عزیزترینی. آدم مورمورش می‌شه از خوشی ...

2011-09-26T15:12:00.000+03:30

هربار تصادف می‌کنم اندازه‌ی بار قبل دلم هری می‌ریزد. می‌گویند زیاد که تصادف کنی راننده می‌شوی، عادت می‌کنی. من عادت نمی‌کنم. این چندمین بار است. بند دلم انگار ...
بلند شدم رفتم بیرون. گفتم که شما مقصری. او مقصر بود، خودش می‌دانست؛ از گرداندن چشمش می‌دانستم. چشم در چشمم ندوخت. من به اصرار دنبال نقطه‌ی سیاه چشمانش برای رسوخ؛ گفتم تو مقصری، حالا هرچه که قانون ترک دار و سهل الحلاجی‌مان بگوید تو باید بدانی که مقصری. نگاهم نکرد. من مقصر بودم؛ به زعم قانون. کارت‌ها جابه‌جا شد.
رفتم. چرخ جلو کج. یکی این ور دیگری آن ور. زنگ زدم به دوستم. نبود. زنگ زدم به مقصر. گفتم لنگ می‌زند ماشینم. فرمانش شکسته انگار. آمد. جک زد. نگاه کرد. بالا پایین کرد. گفت که بیا پشت من. رفتم. تلو تلو می‌خوردم. گفت بایستم. چرخم کج، چیزی در دل دوست چارچرخم شکسته بود. لنگ می‌زد، بی‌صدا. نازش کردم. خنده‌ی اشکینم کرد؛ تمام تمارضش به سلامتی. دلم قنج رفت، ماند پیشش.
مقصر مهربان شد. رساندم تا مترو. دوست چارچخم خجل خوابیده بود توی وزرا. تصورش از خود، همسفر راه تمام ناکرده بود، من هم. مقصر گفت ندیدم شما را. اصلن ندیدم و یک‌هو حواسم نبود که زدم به‌تان. سلولی در دلم نفس کشید. کیسه‌ی اکسیژنی قاصدک شد.
هربار تصادف می‌کنم پوستی سخت‌تر می‌کشم رویم. انگار هی روی زخم، زخم شوی. ستبر، عجیب، ترسناک. انگار که دیگر به جاییت نیست. درد اما، همان است. عادت می‌کنیم بهش فقط. پارگی دل همان قدر است که بار اول. تیمارم بهتر. وقتی همه می‌روند. وقتی برمی‌گردم. وقتی کسی نیست که دیگر جلویش مسخره باشد ترس ِ ازجانم‌به‌در‌نشده. دستم را می‌گذارم روی دلم، می‌بینم چه خالی شده. یک چاه گنده. تاریک. ترسناک. صدای باران می‌دهد. اتوبان. هشتاد و چهار. قزوین...

2011-09-21T14:06:00.001+04:30

از چیزی لذت نمی‌برم و شاید این، قسمت اعظم غمبار ماجراست. منتظرم چیزی رخ بدهد، بپرم، بروم. کاری بشود. چیزی بشوم. می‌دانم که آخرش هم رهایی در فرار نیست. چیزی جایی نیست. از خودم نمی‌شود گریخت. من این‌جایم، پای‌بست خورده. وقتی میل تغییر دارم می‌دوم که از خودم بگریزم انگار. خودم چسبیده بهم. خسته‌ام کرده.
همینجاست همه چیز. همه چیز در فضای اشغالی من از زمین محدود می‌شود. آن ور آب‌ها هم که بروم همین قدر را اشغال می‌کنم. هرجای دیگر. به طمع تغییر می‌روم و هیچ تغییری در ناحیه‌ی تملکم با رفتن اتفاق نمی‌افتد.
غمناک است. باید مثل کعبه بنشینم به طوافم. بچرخم دورم. هفت بار. با لباس سفید. برهنه. بی هیچ دوختی، تصنعی، مالی. بگویم بگو قربانت شوم. نگوید. باز بگویم بگو. نگوید. بچرخم باز دورش. بچرخم باز دورم ... نه هفت بار، کم است هفت بار. این دلی که من می‌بینم خانه نیست که باز شود. در ندارد. شاید آخرش از گشتنم دلش آسوده شد، که کسی هست دورش بگردد. دلم دورم بگردد
لااقل فاصله ندارد، تابع مسافت. درجا زدن نیست. دور است، مضمم ِ دال. گرد است. منحنی. هدفی نیست گویی. چیزی در خط مستقیم وجود ندارد. همه چیز برمی‌گردد. هرچه به انتها نزدیک شوی برگشته ای به جایی که از اول درش ایستاده بودی و تو را هیچ درکی ازش نبود.
می‌دانم که خستگی‌ام با نمودار صعودی مدارج و منابعم بالا نمی‌رود، ولی چه چاره که بشر به بعد نیاز دارد و من قوس نچشیده چطور تمنای برگشتن کنم؟ فقط کاش که در رسیدن آرامشی باشد. کاش که باشد

سهراب زنده نمی‌شه، این واقعیه

2011-09-15T14:13:00.004+04:30

من نمی‌فهمم چرا آدما همیشه دیر می‌رسند، دلت می‌خواد گریه کنی برای دیر رسیدنشون. اغلبشون هم آدمایی‌ان که خیلی هم به‌موقع بودن، اصن سر بزنگاه، درست همون وسطِ وسط ِ‌وسط، همونجا که باید باشن، ولی یهو یه چیزیشون شده، یه چی شده ... رفتن که بیان، و خب دیر شده

2011-09-11T10:05:00.002+04:30

یک جایی نوشته بود معیار خوشبختی این‌ست که ببینی چقدر حاضری به آن‌جا، آن آدم، آن زمان برگردی. فکر کنم این اتفاق که افتاد دیگر کارت تمام است

2011-09-07T10:30:00.000+04:30

قیافه‌ی آدم‌ها را نگاه می‌کردم؛ امروز. آدمهای پشت فرمان. نگاهشان می‌کردم که ببینم چقدر مگر به دست خودشان مطمئنند که این طور می‌پیچند و می‌رانند و خودشان را و دیگران را توی همین یک ساعت اذیت می‌کنند. دست‌های ده و دیقه‌شان را می‌بینم روی فرمان. صندلی‌های سفت صاف جلو آمده. چشم‌های متمرکز ناآرام، پی یافتن سوراخی برای عبور، ثانیه‌ای زودتر، چانه بالاتر و چشم به بیراهه‌تر برای نشنیدن بوق معترض. به این فکر می‌کردم که ایرانی جماعت ستایشگر واژه‌ایست به نام "زرنگی" و این می‌شود ما. می‌شود آفرین گفتن به فرزندت که صف را پیچانده نان گرفته، یا زود کارش را راه انداخته در بانک به واسطه فلان آشنا، یا کشیده بالا و سمت‌های بالاتر گرفته و مزایای بیشتر. فاعل می‌شود زرنگ. مفعولان می‌شوند پخمه و هیچ‌کس توی «پخمگی» آن «زرنگ» را مورد شماتت قرار نمی‌دهد. همین یک واژه می‌تواند به تمامی فرهنگ ایرانی را نشان دهد. کسی به آقای زرنگ نمی‌گوید تو حق چندین و چند نفر را پامال کردی تا زودتر از چیزی که حقت بود به آنی که باید برسی. سیاست ِ اگر می‌توانی بکن است. هیچ منع وجدانی‌ای برای نرفتن جلو وقتی زورت می‌رسد وجود ندارد. این‌ست که این می‌شود ایران، آن یکی می‌شود ژاپن و زلزله و آن‌چه پس از آن دیدیم و گذشت. منع درونی علیه پامال کردن حقوق باقی بزرگ‌ترین افتخاریست که یک فرهنگ می‌تواند به آن ببالد و افسوس که ما از آن به شدت محرومیم.

بابا همه چی همین روئه بیخود چاه نکن

2011-09-05T11:29:00.000+04:30

متوجه شدم ناخواسته به یه چیزایی خیلی بیجا عمق می‌دم. واقعن لازم نیست. خیلی از بدبختیام هم از همینه.

یارم به یک لا پیرُهن خوابیده زیر نسترن*

2011-08-27T14:00:00.002+04:30

وقت‌هایی هست در زندگانیم که از آدمهام آن‌قدر می‌رنجم که زمان هیچ‌وقت نتوانسته حلش کند. آن‌ زمان وقتی‌ست که نیاز به حامی داشته‌ام و حمایت ازم به اختیار دریغ شده. شاید نیازی به کمک هم نداشته‌ام، صرفن خواسته‌ام مثل امروز صبح مامانی داشته باشم که اسمس بزند "باهات بیام؟" و من بگویم مرسی، نه. و جواب بدهد هر کاری داشتی هستیم در خدمت، و من بر خدمتش بوسه‌ها روم...
+
یاد بگیریم که آدم‌ها وقتی بزرگ شدند، وقتی تو را به نام دوست خواندند هدف‌شان چیزی ورای پدر و مادر و معلم و همسایه است. توی دوستی ترکیبی از تربیت نیست. این دیده‌ی مربی در هر جایی که افتخارآمیز باشد در دوستی مدخل و انتهای غم‌بار ماجراست. دوست، یار، شریک برای شانه به شانه رفتن است، برای این‌که هر که قدش رسید آن یکی را بکشد بالا، مرشد نیست که بزند بر سرت تو سری خوردن یاد بگیری. بگذاریم مکتب و مدرسه کار خودشان را کنند، بار تربیتی رفیق‌مان را از دوش‌مان بگذاریم کنار لطفا.

*
او به نجوا می‌گفت "ترسم که بوی نسترن، مست است و هشیارش کند"

و من به عیش و بغض و خلسه می‌خواندم؛ یارم به یک لا پیرهن ... و پیرهن را با ضم ر می‌کشیدم و چیزی در دلم؛ و یاری در خیال خواب بستر من ... بوی خنکی صبح می‌آمد. باران بود. آفتاب بود. دو روز پیش بود و شجریان این را به گوشم جوری می‌خواند که نه گوش دیگری دانست، نه هیچ نجوای دیگری ...

پاسبان حرم دل شده‌ام، شب همه شب

2011-08-11T09:38:00.001+04:30

مامان بزرگم می‌گوید «عیبی نداره مامان جان همه مامان باباها همینن. خدا انشالا به همه مادر پدرا یه درکی بده که بفهمند بچه‌شون بزرگ شده، باید به حق و حقوقش احترام گذاشت و رعایتشون کرد.»
خاله‌ام به مامانم گفته بود بهترین کاری که پدر مادر ما در قبال‌مان انجام دادند این بود که چیزی به ما یاد ندادند. چون همه‌ی چیزهایی که خودشان بلدند نقص‌دار است.
مامان بزرگ دیشب می‌گفت «من چیزی به بچه‌هایم یاد ندادم چون همه‌ی آن‌چه بلدم مال گذشته بود، گذاشتم خودشان یاد بگیرند»
خاله‌ام فکر می‌کند مامان‌بزرگ یاد دادن بلد نبود،‌ من اما فکر می‌کنم یاد ندادن، بلد بود. استاد روزگار بین خود نبود تا در «محیط»ای که آن «محیط» نیست دیگران را وادار به اصول تاریخی‌اش کند..
همه‌ی چیزی که باید به فرزندم بدهم همین است

الف.دال

2011-08-07T10:52:00.000+04:30

او تصویر من است در آینه
با موهایی پیچیده تر
چشمانی روشن‌تر
شانه‌هایی کوچک تر
و انگشتانی ظریف تر

او انعکاس بودن من است
در دیگری
بیرون است و گویی
در من زیسته
هر لحظه

او دوستم است
و چیزی بیش از این هم نیست
نیاز نیست که باشد
...

گرچه می‌گفت که زارت بکشم، می‌دیدم

2011-07-26T13:03:00.003+04:30

2. گربه‌هه دست و پا باز خشکش زده بود وسط پیاده رو. چیزی خورده بود یا نمی‌دانم ... مثل همه‌ی آدم‌ها باید بگویم کاش چشمم نمی‌افتاد. تا مدت مدیدی هر گربه‌ای که ببینم یادم می‌آید که اواسط کوچه‌ی نهم گربه‌ای دست و پایش خشک شده سفید، ‌افتاده بود رو به آسمان و مرا هیچ میل دیدنش نبود و این می‌آورد که تپش، هرچند کوچک ماورای همه‌ی عظمتی است به اسم تن. و قلب گرچه که پمپاژ حیاط است وصل است به دل، که شاهراه دیده است و دیده مجموع هر آن‌چه گردیده. پس جمع کنیم برویم رفیق، جایی که هیچ انسانی، درختی، حیوانی دیگری را نیازارد. هیچ گربه‌ای از آشغالی یا ضربه‌ای خشکش نزند. هیچ نهی‌ای از دیگری در دلی آغاز نشود و هیچ واژه‌ای به گزاف از دهانی بیرون نیاید. رفیق می‌نشیند توی چمدان سبز هر هفته درآمده از زیر تخت که مهیای کجا شوم به ابن بی‌عاری؟ می‌خزم به چمدان. گرداگرد. فکر می‌کنم که همینجا. به همین عزم رفتن فقط و سطر بعد ... که قدم مستلزم راه است، و راه پیکر سنگ‌لاخ و هزاران آخ که آخ آخ آخ ...

3.یادم بماند که بود و نبود من مخل و امتیازی برای کل نیست. نه آنقدر شاهکارم نه آن‌قدر انگل که بود و نبودم در پهنه‌ای به بزرگی هستی حس شود، رفتنم از هیچ کلی خسرانی نخواهد داشت. هیچ جمعی لباس عزای رفتنم را تا ابد نخواهند پوشید. سیاهی بعد از نبودنم نباید دغدغه‌ام باشد. این‌ها بردن نیست، بعید باید باشد از من که به عالمی که با رفتن دیگر در کفم نیست فکر کنم. تا می‌توانم بمانم و به کل جوری نگاه نکنم که انگار من موهبتی آسمانی‌ام که بر سر این خلق زیادم. تمام تمامم را هم که حکایت کنم؛ من یکی از هزارم و هزار یکی چون من نه برتر و نه پست‌تر از من همه یکانند. شاید که بودنم نگاه گوشه‌ی گودنشین قبل از الستم را به سخره گرفته حلاجانه، از آنی که بایدم بودن. من هر لحظه چون باقی همان می‌کنم که جماعتی کردند، خودمحوربین کل کائنات و هزاران منظومه‌بین به دورم. که این‌طور هم نیست واقعن. هیچ لطفی نیست بودنم به باقی، به خودم شاید بیش از همه. حتمن بیش از همه و این که دیگری آوازه‌ی تاشدنم را بگیرد برای سوار شدن یا تا شدنش را بگیرم برای سواری گرفتن باید که از من بگریزد. بدانم که من از همین مردمانم، فرار از مردمانی که از آن‌هایم، عبث است؛ چه مرا از خود پای فرار نه. خودم لمیده درم، به چمباتمه، مو شانه می‌زند به روی آینه. پلک می‌زند. لباس زرشکی پوشیده، نازک، گشاد، خنک، به هیچ کرشمه به خودش نگاه می‌کند و هر دو در انتظار دهانی که باز شود؛ باد می‌وزد ....

که نهانش نظری با من دلسوخته بود؟

قوس بیست و هشتم

2011-07-18T14:52:00.000+04:30

1. ابوی صبح میان رفتن من می‌گوید «برام چی می‌خری؟» نگاهش می‌کنم. می‌گوید برای این‌که پدر شدم امروز. مامان می‌گوید "تولد یک پدر". بابا شروع می‌کند خاطره‌ی هر ساله را گفتن؛ زنگ زدم بیمارستان گفتم بچه دختر است یا پسر؟ پرستار گفت نصف شب است آقا دست از سرمان بردار. بابا رو به مامان می‌پرسد چه شکلی بود؟ این را که می‌پرسد همه جوابش را بلدند، و مامان می‌گوید اینجوری. و دست‌هایش را می‌گذارد کنار چشم‌هایش، چشم‌هایش را می‌کشد تا انقدر کوچک شوند که بشود شبیه مردمان شرق آسیا. می‌گوید توی یک ملحفه پیچیده‌ بودنش و فقط صورتش و چشم‌هایش معلوم بود و آخرش می‌گوید خیلی قشنگ و دلنشین بود. و من با علم به تولد هر چیزی می‌دانم که نه من، که تولد هر چیزی همین‌قدر زیباست و متولد شدن ِ نامی نو از جنس پدر یا مادر به واسطه‌ی آمدنم و شوق کاذب آفرینش نمی‌تواند که زیبا نباشد و الا که بچه‌ی تازه از خون درآمده زیبایی‌اش کجا که حالا چشم‌هاش حالتی هم داشته باشد.

[...]

4. کاش که به این جبر بالا رفتن اعداد عمرم، بزرگ شدنم را هم انجامد. کاش که شرمنده‌ام نکند این اعداد در پی درجا زدنی که نه قدم را بالاتر می‌برد نه فهمم را. کاش که این قوس هجرانی و وصل ِ من از پیدایش، چیزی بیش از فرسایش عایدم کند که مگر شرمنده‌ی این همه تبریک در پی بزرگ شدنی که قرارست بیفتد و نمی‌افتد نشوم.

برای دلفیکا

2011-07-02T13:46:00.000+04:30

تو پشت هر غروبی
هر طلوع
هر رنگین کمان،
نزدیک‌تری به آسمان انگار، زودتری
نگاه منی
شاید نگاه زمینی اصلن
...
وقتی چشمانم قوز می‌کند
و حواسم نیست
تو پیغام ناگهان زیبایی‌ای برای من
گاه ِ افتادگی گوشه‌های لبم،
تو خود ِ واژه‌ی سیب‌ای پیش از عکس ...

تولدت مبارک

ونک

2011-06-28T12:07:00.003+04:30

خریدم را کرده‌ام، با سرعت دور میدان را می‌روم که سوار ماشین شوم؛ یکی داد می‌زند برو، برو اینجا وانستا، اینجا نبینمت، پسرک چرخ دستی‌اش را محکم می‌چسبد می‌کشد طرف خودش، وحشت توی قامتش صاف می‌ایستد، دو بار پشت هم می‌گوید‌ باشه، باشه و از باشه‌اش صدای تلخ التماس و بغض می‌بارد. دو تا مرد با موتورشان از دید من و او دور می‌شوند. به کیسه‌ام نگاه می‌کنم که اندازه‌ی خرج یک ماه او تویش چرت و پرت است. سرعتم کم می‌شود، شوق و توان و مسیر و هدفم را در کسری از ثانیه گم می‌کنم. پشتش راه می‌روم. کسی توی دلم نای دیدن پیراهن گشاد و قدم‌های هراسناکش را ندارد، دیگری‌ام از چشمهایش خون می‌بارد، سومی چشمش را برمی‌گرداند و با آدم‌ها از خیابان می‌گذرد. از جلوی پلیس‌ها رد می‌شود. محل عبور عابر را برده‌اند آن ور. کسی دیگر از محل عبور عابران نمی‌گذرد، همه خیابان را ترجیح می‌دهند. کارگران روی چمن‌های محل عبور قبلی ‌خوابند. پسرک نون‌خشکی چرخ‌دستی مستهلکش را به سرعت دور می‌کند، پلیس‌ها از پشت عینک دودی دخترها را دید می‌زنند، مردم به همدیگر بی‌اعتنا می‌گذرند، جوان جلویی برمی‌گردد من را می‌پاید. من به کیسه‌ام نگاه می‌کنم، افتاب بد می‌تابد، رادیو می‌گوید آخرهای هفته می‌شود چهل درجه، گرد و غبار هم هست؛ مردم همه با من سوار می‌شوند. راننده راه می‌افتد. از پشت ماشین صدای قهقهه می‌شنوم، پسرک چرخ‌دستی‌اش را بسته به ماشین، یک دختر مو مشکی و یک پسر کوچک دیگر همراهش است، دخترک شلیل گاز می‌زند، لپش خیس است، می‌خندم بهش، ناز می‌کند. باد با موهایش بازی می‌کند. پسر سفت بغلشان می‌کند می‌بوستشان. پلیس‌ها نشسته‌اند ته ون، برایشان شکلک درمی‌آورند. مرد موتوری دور چرخ دستی می‌چرخد، نوبتی سوارشان می‌کند، دور می‌زند برشان می‌گرداند. مادرشان نگران کمر پسر کوچک است که چاک نباشد؛ کنارم نشسته، دامن رنگی و دمپایی پلاستیکی، دست‌هایش ترک دارد، کیسه‌ام را باز می‌کنم لوسیون‌هایم را می‌دهم بهش، خجالت می‌کشد، خجالت می‌کشم.

برای عین‌الیقینانی که دلیل آفتابند

2011-06-13T10:33:00.001+04:30

هیچ‌کدام از اتفاقات غمی چنین به من حواله نکرده بود که این یکی. یکی برای همه و آیا به واقع همه برای یکی؟
دوستش دارم بی‌که ببینمش و بشناسمش آن‌چنان که باید. به بزرگی می‌دانمش. خوانده‌ام ازش چند ورقی و در هر ورق دوست‌ترش داشته‌ام. بزرگ‌ترش. اگر بر گرده‌ی چنین آدم‌هایی باشد انقلاب، که ساقه‌ی ایشان ریشه‌ی بالا رفتن درختش باشد، خوشش دارم. به بودنش می‌نازم. به این‌که ما زیر پرچمی دست یازیده‌ام به اعتراض که سحابی‌ها داشت، دختری داشت همرزم پدر، شجاعت داشت، شرافت داشت، مبارز داشت و در همه‌ی آواها اعتقاد بود به مبارزه، که تنهایی و زندان و غذا هیچ‌کدام سدش نشد. صابر داشت و عظمت و آزادگی.
دوست‌شان دارم. مفتخرم که در جغرافیای زیست من این همه قهرمان هست هنوز. این همه در سکوت به پهلوانی نشسته. همچون مبارزانی که در تاریخ وجودشان را به تفاخر خوانند و بزرگ‌نام‌شان را بر میدان‌ها و کوچه‌ها ‌زنند. دلم می‌خواهد روزی بیاید بگذرم از یک میدان عظیمی، اسمش باشد هدی صابر. زمین سبز باشد و آسمان آبی. مردمان همه دل‌خوش گیر روزمرگی پی دویدن برای دغدغه‌ای شخصی، دل من گرم شود از اسمش که بر بالای میدان می‌درخشد. بزرگ، رسا،‌ زنده. و من ستایشش کنم به قهرمانانه‌ترین وجهی که بلدم کسی را ارج بنهم، بی‌واژه.
....
یک نفر - و همین عجب غم عظیمی‌ست - چیزی در وجودش اجازه نداد که سکوت کند در برابر ظلمی که بر دختری رفت در مزار پدرش. نگفت که کار من به کدام جای کدام راه خواهد که رسد. چه وسعتی تصور کنم برای چنین قلبی. می‌ستایم روحش را، بی‌کرانی‌اش را، آزادمردی‌اش را که ظلم را به اندازه‌ی خود که معیاری برای اندازه‌اش ندارم، تاب نیاورد.
دلم درد دارد از این کشتی شکسته‌ای که هر کدام‌مان یک گوشه‌ایش .... می‌بالم ولی که مردانی پیدا می‌شود (می‌گویم مرد که مردانه کوشیدن می‌خواهد این راه و مردانه ستبرتر است در واژه) چون هاله سحابی، هدی صابر که کاوه‌های آهنگر زمانند. دلم به هوایشان خوش، امیدوار، نفس‌شان گرم، دل‌شان زنده، ریشه‌های‌مان به یمن‌شان استوار، بزرگ بودن‌شان را سپاس در این کشتی که با همه‌ی شکستگی به یمن وجودشان بعید است که به ساحل نرسد، و اگر که نرسد ساحل به پای خویش عزم کشتی کند و این از هر اعجازی حقیقت‌تر است.

2011-06-09T13:37:00.000+04:30

هوا؟
خوبست. صبح راننده مسافرکش نبود. دستم پس زد از پول. دست دیگری را هم. گفت توی این شلوغی بهتر از تنها رفتن است لااقل. من و آقای دیگر خواب بودیم همه‌ی راه.
دلش به چه خوش؟ شکرش گفتیم؛ خنده‌ی شکرین‌ش ما را. هوا تازه شد.
تا شب هم هر چه بود و شد همان بود که بود و پیش از این نیز می‌شد.

2011-06-08T15:36:00.001+04:30

گر خطا گوید، و ِ را خاطی مگو

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی - داستان موسی شبان‌

2011-05-22T15:25:00.001+04:30

من خیلی صبر کردم، واقعن خیلی صبر کردم. می‌دونستم نمیای امروز ولی بازم صبر کردم. چون می‌گن آدم باید صبر کنه حتی اگه می‌دونه یه چیزی نمیشه یا نمیاد یا نمیخواد چرا؟ چون دوست داره اون آدمه بیاد یا بشه یا بخواد برا دوست داشتنش باید صبرم بکنه. کی‌ می‌گه؟ ول کن حالا‍‍!
موضوع اینه که من می‌خواستم باشی تو چشات نیگا کنم و بهت بگم که چقد خوبه که متولد شدی ولی نبودی و بهت بگم که هر هر امسال تولدتو با آزادی خرمشهر عوضی نگرفتم. بله می‌دونم که الان داری با مک/پک/دیو/جان/قاسم یا یکی به هر حال شبیه این اسما می‌رقصی و موهاتو افشون می‌کنی و دل همه رو خون می‌کنی و اصن به یاد ما این ور آبیا هم نیستی. می‌دونمم که افکار پلیدی توی ذهنته که خودت ازشون داری هر هر به خودت می‌خندی و آدمای وارسته‌ی دورت اصن نمی‌دونن تو اون کله‌ی بیضیت چی‌ می‌گذره. ولی نیستی دیگه. یعنی الان که باید باشی نیستی که بیای به من پی‌ام بدی بگی عجقم! یا در کمال ناباوری بیای بگی باز من یه گهی خوردم، یا من بیام بشینم بهت بگم فلان و بیسار که تو هی بفهمی منو هی آدم نخواد توضیح بده هی من قدم بلند بشه ازین که بلدی، دلم گشاد و گرم شه، ول کنم خودمو تو فهمیدنت. انقد دوری که دیگه اینجا بودنت خیلی زیاده برا اینکه بت بگم پاشو بریم بیرون راه بریم راه بریم راه بریم انقد راه بریم که گم شیم باز .. مثه همیشه. بودنت شده همین پشت که بیام ببینمت و چشاتو تو چشمای شکلکای خط خطی جیتاک نگا کنم. از رو تمام مکثا و کلمه‌هایی که می‌گی ...
حالا بی‌خیال این حرفا، می‌خوام بت بگم که برام مهم نیست چه جور آدمی هستی، کجایی، چه فکرایی داری، چه جوری زندگی می‌کنی، اصن برام مهم نیست که چقد موافقم با فکر و ایده‌هات یا نیستم که چقد باهات خندیدم و گریه کردم، برام بیشتر از همه اینا مهمه که تو از اون معدود آدمایی هستی که بلدی دوستی کردن رو فارغ از همه‌ی چیزایی که دور و بره. ازونا که دوستیشون شخصیت داره، انگار یه موجود خلق شده‌ست بدون این‌که به چیزی یا جریان و زمانی وابسته باشه. ازونا که فاصله‌های مکانی و زمانی زورش نمی رسه خرابشون کنه. من دوستت دارم واسه همه‌ی اینا که هستی. دوست دارم یه روزی دراز بکشیم زیر آفتاب داغ وسط تابستون، دو تا دختر سه ساله داشته باشیم که هیچ‌وقت بیشتر و کمتر از سه سالشون نشه، چشمای بزرگ داشته باشن و لبای جوجه‌ای، موهاشون مشکی باشه و دستای تپل و سفیدشون توی شنا کج و کوله ترین چیزا رو بسازه، دوست دارم اون موقع که این‌جوری خوابیدیم و نور از تمام منافذمون می‌گذره، از پشت نارنجی پلکای بسته‌ت بهت بگم کی باورش می‌شد! بعد تو هم بلد باشی همه‌ی تاریخی که باعث می‌شه چیزا باور آدم نشه. یهو یه آرامشی بشینه روی پوستمون، انگار که همه‌شو اومده بودیم که برسیم به همون یه نقطه. بعد صدای موج بیاد ... ما بریم ...

تولدت مبارک میم.سنجاقک به خاطر لبخندگنده و دراز و وسیع و ناآرومت که دنبال آرامشه.

2011-05-16T09:49:00.005+04:30

چند روز بود به موضوع بدون این‌که بتوانم درست و غلط را تشخیص بدهم و موضع‌گیری کنم فکر می‌کردم. امروز صبح که با تاکسی می‌آمدم مردک بی‌شعور و نحس و بی‌مراعاتی که وسط نشسته‌بود طی خوابی که مثلن برده‌بودتش تمام راه را برم تنگ کرد، خلقم را تند کرد و حتی اگر قبلن‌ها بود می‌توانست کل روزم را به هم بریزد. وقتی می‌خواستم پیاده شوم قادر بودم با آرنجم چنان در قفسه‌ی سینه‌اش بکوبم که از درد تا یک هفته نتواند راحت نفس بکشد. می‌توانستم قفسه‌ی سینه‌اش را به راحتی بشکنم بس‌که آدرنالین.

همه‌ی این چند روز تمامی نظرهای راجع به آمنه را می‌خواندم تا شاید از پشت همه‌ی این‌ نظرها که گروهی فعالان حقوق بشر بودند، گروهی فمینیست، گروهی فیلسوف و وکیل و پزشک و چه و چه یک چیزی پیدا کنم که برم مسلم کند این قصاص باید بشود یا خیر. آخرش امروز صبح ...

فکر می‌کنم قصاص طبیعی‌ترین و انسانی ترین مجازاتی‌ست که وجود دارد. حقی‌ست بر گردن مجرم که باید به قربانی ماجرا بپردازد. کاری که او بر دیگری به ظلم انجام داده، این بار نه به نام و اعتبار ظلم که فقط به معنای حق از گردنش برداشته می‌شود. ریختن اسید بر صورت مجید حق آمنه است و این بدون کم و کاستی می‌تواند انجام شود. هیچ زندگی معمولی‌ای برای آمنه از این به بعد امکان‌پذیر نیست. همه‌ی عمرش باید در خانه بنشیند یا دنبال مداوا برود که چه؟ که یک ابلهی توهم عشق برش داشته برای ازلی کردنش چهره‌ی معشوق را ازش گرفته که نتواند میل به دیگری کند.

من اگر جای آمنه بودم ... نمی‌دانم. بی‌شک قصه‌ی آمنه و مجید و چرای دقیق ماجرا را هم نمی‌دانم ولی با هر قصه‌ای‌درپشت داشتن حق قصاص برای آدمی که زندگی‌اش را بر سر اتفاقی به همین بی‌ارزشی باخته می‌تواند حداقل التیامی باشد، که حالا بعد از این، و بعد از پاک شدن حس انتقام شاید بتواند به خودش فکر کند و به زندگی‌اش. انتقام روح را تکه تکه می‌خورد و نابود می‌کند. نمی‌شود گذاشت قربانی بعد از آن همه رنجی که کشیده بار دیگر از آتش انتقامی که هیچ‌وقت حتی به مدد قانون به او داده نمی‌شود بسوزد و مدام چهره‌ی مجرم را پیش چشمش ببیند که توی آینه صورتش را می‌بیند، به ریش همه می‌خندد و توی ماتحتش بشکن هم می‌زند بدون این‌که اندکی ندامت داشته باشد.

من البته این صیغه‌ی قطره در چشم را نمی فهمم، اگر اسید را به صورت پاشیده باید همان‌طور و تحت همان شرایط به صورتش اسید پاشید. اگر هم دولت نگران انجام درمان و اعمال هزینه بر روی صورت مجرم پس از قصاص یا بازخورد اجتماعی و جهانی ماجرا است، که لابد و ناگریز باید هم باشد، می‌تواند دست بالا بزند و رضایت آمنه را با جبران(!) خسارت کسب کند.

علی‌ ای حال قصاص حقی‌ست که بر گردن مجرم است مثل بدهی، مثل هر چیز دیگری، با آن‌که صورت قضیه به خاطر وجه انسانی‌اش ناراحت‌کننده و دردآور است به شخصه هیچ ناعدالتی‌ای در آن نمی‌بینم. اتفاقی که برای آمنه افتاده فجیع‌تر و ناراحت‌کننده‌تر از آن‌ست که بتوان با چیز دیگری قیاسش کرد، حتی شاید با مرگ. من‌ای که زنم و در این جامعه‌ی مردسالار که مردانش هنوز هم به خود اجازه‌ی هرگونه تعیین تکلیفی را برای جنس دیگر می‌دهند این را خوب می‌فهمم، حالا چه این تعیین تکلیف گرفتن آزادی و راحتی نشستن تو در تاکسی باشد، چه گرفتن یک عمر عشق و زندگی‌ات.

شب هیولایی‌ست که مرا در خود می‌بلعد

2011-04-24T16:21:00.001+04:30

شهر پر از جای خالی می‌شود
بی تو
وسعت می‌یابد
تا قدم به قدم
کنارم نباشی
مردم
غریبه می‌شوند

بوسه‌های بیهوده

2011-04-13T12:45:00.001+04:30

می‌خواهم آینه‌ای باشم
که دیگر
هیچ
میل بازتابش نباشد

وطن

2011-04-10T15:22:00.001+04:30

می‌گه ببین کسی کارایی که تو می‌کنی می‌کنه اصن؟ من صاف می‌شینم رو صندلی به آدمای دور و برم نگاه می‌کنم. همه‌شون صاف نشستن، اخمو توی ترافیک، با فاصله، جدی، ممنوع. یهو دلم می‌گیره.

2011-04-03T14:39:00.001+04:30

گاهی فقط آرزو می‌کنم
و آرزوها را توی دستمالی با گل‌های ریز نارنجی
می‌پیچم
می‌گذارم‌شان لب رود
پاهایم را می‌گذارم در آب
یخ می‌کنند، مور مور می‌شوم
دلم که ضعف می‌رود
بقچه ام را باز می‌کنم، درشان می‌آورم
آرام آرام می‌خورم
گاهی فقط
آرزو می‌کنم
تا کلوچه داشته باشم

انحناهای عاشقانه 6

2011-03-30T11:30:00.002+04:30

چند بار از آن انحنای جاده پیچیده باشم و نبوسیده باشمت خوب‌ست؟

Let it Go

2011-03-13T13:17:00.001+03:30

می‌گوید آدم اگر برخلاف طبیعتش برود. یعنی زیادی فکر کند و برعکس شنا کند ضرر می‌کند. خودش را می‌گوید که فکر می‌کند ضرر کرده. می‌گوید بچه که هستی غذا می‌خوری که رفع گشنگی کنی. فکر نمی‌کنی به این‌که غذا را برای چه باید بخوری. به غذا و گشنگی فکر نمی‌کنی. اگر هم برخلافش عمل کنی ضرر می‌کنی. ضعیف می‌شوی. قوتت می‌رود. بحث اصلن از بچه‌دار شدن شروع شد. گفتم که سخت است. چطور راضی شده‌اند بچه‌دار شوند. خسرو از آن آدم‌اهست که بعید است کاری کند که درباره‌اش فکر نکرده‌باشد. می‌گوید زیاد درباره‌اش فکر کرده‌ام و دلیل هم زیاد دارم ولی بهت بگویم که فکر کردن در مورد اقتضاهای طبیعت چرت محض است. مزخرف‌ است وقتی در مورد اعمال طبیعی که روح و جسمت را با هم می‌طلبد فکر کنی. اگر زیادی فکر کنی به تعویق می‌افتد و بعد از تاخیر و تعویقت دیگر نمی‌تانی آن کار را بکنی. می‌گوید می‌شوی مثل من. در جوانی که همه بشکن می‌زدند چار نفر بودیم که همه چیز برای‌مان اخ و اه بود. سرمان را کرده بودیم توی کتاب و یک سر فلسفه و علم و چرا و آیا می‌خواندیم. فوق فوق اتفاقش این بود که چارتا آدم می‌آمدند روی چنتا موضوع ازمان مشورت می‌گرفتند. یعنی تنها چیزی که از دنیا به ما می‌رسید در همین حد خلاصه می‌شد. این همه خودت را در بند بیانداز و فکر کن و فکر کن و فکر کن که چی. که سوال‌های زندگی‌ات بیشتر شوند. که بقیه بگویند این طرف عقلش می‌رسد. بعد از مدتی دیگر واقعن یک همچین لقبی به دردت نمی‌خورد. زندگی نکرده‌ای و یک تابلویی از خودت ساخته‌ای که باقی مثلن گاهی به تحسین نگاهت کنند و باز تازه ابزار باشی. بیایند موقع مشکل و بدبختی‌شان خرت را بگیرند که تو به لحاظ عقلت مسوولی به‌شان کمک کنی. چرا؟ چون تو بار فکری‌ عالم را پذیرفتی و حالا شده ای فکور. یعنی این شغل را بر سینه‌ات حک کردی.
گفت که نمی‌ارزد. می‌شوی مثل من انقدر فکر می‌کنی به این‌که چرا باید فوتبال بازی کنی که زمانش ازت می‌گذرد و تو جا می‌مانی، تو با یک عقده و حفره‌ی پر نشده‌ای می‌مانی و از آن اتفاق عبور نمی‌کنی. همین. به همین سادگی. دیگر نه می‌خواهی نه می‌توانی بازی کنی و یک تجربه‌ای را از دست داده‌ای و طبیعتت را برای لذت بردن از چنین چیزی سرکوب کرده‌ای. می‌گوید در مورد بچه هم همین وضع است. می‌توانی هیچ‌وقت بچه‌دار نشوی، ولی این حفره‌ی خالی در طبیعتت می‌ماند و بر خلاف طبیعت رفتن به تو ضربه می‌زدند حتی اگر ندانی این ضربه کجاست. بهش می‌گویم این نیست که فکر می‌کنی به یک بلوغی رسیدی و می‌خواهی همه‌ی چیزهای دانسته‌ات را به کسی انتقال دهی. می‌گوید این هم هست، این هم همان اقتضای طبیعتت است، مثل گرسنگی و غذا. یک وقتی از زندگی بازی راضی‌ات می‌کند، یک وقتی علم، هر وقتی به تناسب سن و حال، یک وقتی هم هست که بچه داشتن و تربیت کردن کاریست که باید بکنی. این طلب طبیعتت است. می‌توانی جلویش به‌ایستی ولی هیچ الزامی نیست که ایستادن جلویش بهتر است یا در سیرش شنا کردن. می‌توانی انتخاب کنی. خسرو می‌گوید از وقتی تصمیم گرفته جلوی طبیعتش نایستد خوشحال تر است. می‌گوید فکر کردن و بالا پایین کردن کار بیهوده‌ایست چون نمی‌توانی همه‌ی ابعاد را تحلیل کنی. موضوع این است که تو هدف کلی را نمی‌دانی ولی می‌دانی این چیزها زندگی‌ات را راحت‌تر پیش می‌برد. وقتی زمان از رویت گذشت بعد از چندین سال تازه می‌فهمی دلیل چه، چه بوده. من بهش می‌گویم که خودش تناقض خودش است. آن طوری که او می‌گوید طبیعتش فکر کردن است. طبیعت هر آدمی یک چیزیست. طبیعت بعضی‌ها لت ایت گو است، طبیعت یک سری اضطراب است، طبیعت باقی حامی‌گریست یا یک سری جویای دست پرتوان. حالا تو هم فکر ادیکتدی. نباید بر خلاف طبیعت فکورت قدم برداری. وقتی می‌دانی نمی‌توانی فکر نکنی نباید خودت را مجبور کنی به فکر نکردن. می‌گوید ولی فکر نکردن بهتر است و درمانگرتر. می‌گوید می‌شود فکر نکرد. یا حداقل به شمایل عقل کلی فکر نکرد.
می‌گوید خارج از بحث مذهب هر چیزی یک هدفی دارد. مثالش این است که من مجموعه‌ای از اجزای زنده‌ام. سلول پایم مثلن زنده‌است. برای خودش تغذیه می‌کند زندگی می‌کند و می‌میرد. حتی نمی‌داند منی وجود دارد. نمی‌بیند چون. ابعادش آن قدر کوچک است که قدش نمی رسد من را ببیند. وجود من مایه‌ی بودنش است و او با اینکه خبری از من ندارد وجودش منوط به وجود من است. خسرو می‌گوید که واضح است که همه‌ی این مجموعه - که می‌شود آدمی به نام من- هدفی را دنبال می‌کند. همه‌ی سلولهای یک آدم هم که هیچ کدام از آن‌ها آگاهی‌ای از آن هدف ندارند - چون کل نیستند، جزئند - به سوی همان هدف کل می‌روند، نقش کوچک خودشان را برای رسیدن به آن ایفا می‌کنند. آخرش می‌گوید که می‌خواهم بگویم همین را می‌توانی بسط بدهی به مجموعه‌های بزرگ تر و عظیم‌تر. من می‌گویم ولی بچه دردسر است، سولماز می‌گوید بهتر است برود بچه را بشورد. خسرو بلند می‌شود و می‌گوید بچه یک پاندوراباکس است، این یکی را هیچ وقت یادت نرود.
من آخرش فکر می‌کنم اگر ما هم با طبیعت‌مان کنار می‌آمدیم چه دنیای خوبی داشتیم. کاش طبیعت سر پر آشوب من هم جدالش می‌خوابید آن وقت این همه زور زدن نداشت دیگر شنا کردن.

2011-03-10T08:22:00.000+03:30

همکارمون می‌گه زندگی سختیای خودشو داره، خوشیای خودشم داره ولی باید هندی باشی بهت بچسبه؛ چون سختیاش خیلی بیشتره

حرف‌های آخر سال

2011-03-07T09:46:00.001+03:30

ساعت هشت و بیست و شش دقیقه روز شانزدهم اسفند است. ساعت به تندی و احتیاط می‌رود که نه‌‌اش را گرد کند و با هشت‌ش خداحافظی کند. ازین به بعد دیگر هیچ هشتی کنار هیچ سه‌ای نخواهد بود تا خیلی سال دیگر که می‌شود 1438.
کاپوچینویم تمام شده، اوضاع بد مالی اجازه نمی‌دهد ولخرجی کنم، گرچه می‌کنم. راه به راه برای خودم چایی می‌ریزم و دلم را به‌ش خوش می‌کنم. فرقی هم نمی‌کند.
دلم می‌خواهد چیزی باشد که ازش بنویسم. یک چیزی که نوشتن ازش مثل سفر قطره در مسیر رودخانه باشد که به دریا برسد و در اقیانوسی نایستد، بخار شود و ابر که شد دوباره نبارد. نبارد؟ شاید هم ببارد. به باریدنش فکر نمی‌کنم دیگر. شاید هم باید فکر کنم.
آخرهای سال است. خانه‌مان به هم ریخته شده. مثلا بساط خانه‌تکانی‌ست. رییس گفته باید شیفت بمانیم. شیفت ماندن را دوست ندارم. روزهای زوج باید جیم فنگ برگردم کرج بروم دانشگاه. آن‌جا خوب است. بزرگ و دل‌باز است. می‌گذارند ماشین را تا هر کجا که دلت خواست ببری. آدم‌هایش توی روزمره‌ی خودشان گیرند، به روزمره‌ی تو کاری ندارند. همه همان حقوق را می‌گیرند و این‌طوری‌ست که زیرآب کسی را زدن تلف کردن وقت است. یک جور کمونیست نه چندان لنینی برش حکم‌فرماست. رییس آی تی آن‌جا آدم خوبی‌ست. تازه وارد است ولی توی چهره‌اش می‌بینم که اگر قبرستان هم بهش بدهند سیستم نور و صدا تویش راه می‌اندازد. البته به نظر آدم خوشحالی نمی‌آید، صرفن به نظر آدم اصول‌گرای اصلاح‌طلبی می‌آید. از این آدم‌ها که مسوولیت سرشان می‌شود، و مسوولیت سرشان شدن فقط به خاطر رفع تکلیف و انجام وظیفه نیست، در برابر موقعیتی که درش قرار دارند فارغ از حقوق مادی و معنوی یک حسی درشان جوشش می‌کند که باعث می‌شود بشوند پدر مجموعه، دلسوز مثلن. اگر کسی این احساس را در قبال کار و خدماتش نداشته باشد نمی‌فهمد چه می‌گویم. یک جور قسم درونی می‌خواهد این، یک جور قولی که به خودت می‌دهی. این‌طوری که اگر کسی، جایی، گروهی، سیستمی به کمک من نیاز داشت فارغ از هرچه پی‌آمد است من خوددریغ‌کن ازش نباشم. این ایدئولوژی کوته‌بینانه‌ی من هم هست البته. وقتی سیاست بلندمدت سازمان و رییس و مرئوس را بلد نیستم. تمام تلاشم پی حل مشکل و سوپرمن‌گری‌ست. ولی همین هم باعث می‌شود گاهی برم دارند بکشندم دادگاه که تو اجازه‌ی سوپرمنی‌ات را اصلن از کجا گرفتی؟ کی به تو گفته در حوزه استحفاظی ما بدون داشتن گواهینامه پرواز کنی؟ چرا کمربند نبستی؟ چرا مشکل حل شد؟ چرا ادای قهرمان ها را درآوردی؟
تازه بعد از این‌هاست که آدم می‌فهمد کلن سیاست سازمان این‌طوری‌ست که خودش مشکل درست کند، به تن پیزوری‌ترین آدم لباس سوپرمن بپوشاند بفرستدتش وسط تا دشمن را شکست دهد. حالا خیلی هم بی‌انصافانه نگاه نکنیم گاهی هم نگاه کلی و بلندمدت خب بد نیست ولی حل نکردن مشکل به خاطر سیاست ریاستی کوته‌بینانه‌ترین و سهل‌الوصول‌ترین راه حلی‌ست که می‌تواند به ذهن هر کسی برسد و همگان دانند که راه حل ساده و آسان و بی‌هزینه کار بدبختان و بازندگان روزگار است. که البته نه روزگار ما، که در روزگار ما بازنده و برنده جای‌شان بالکل عوض شده. سوپرمن‌ها در بند و قباپوشان در آسمان.
داشتم می‌گفتم که سال تمام می‌شود. چیز چندانی برای نوشتن در چنته ندارم. کار می‌کنم و کار می‌کنم و کار می‌کنم. فحش می‌خورم بابت نداشتن معرفت و آداب دوستی. زندگی می‌کنم و به فحش خوردن هم، راستش، بیش از کمکی عادت کرده‌ام. دوستان جانی‌ام با همه‌ی ناعهدی‌ام حالم را می‌پرسند حتی از پس کدورت و دلتنگی چند ساله‌شان، و این خوشحالم می‌کند. به‌شان می‌گویم که چه شرمی از ندیدن‌شان داشتم و آن‌ها باور می‌کنند، باورشان من را به زندگی و دوستی امیدوار می‌کند.
مراوده‌ام خیلی کم شده. شاید هم بوده. سرم توی لاکم است، گرچه اصراری برش ندارم. از یک چیزهایی دلسردم، و دیگر هیچ شوقی برای اتفاق افتادن یا نیافتادن‌شان ندارم. از یک چیزهایی خوشحالم و نمی‌دانم آیا بلدم بعدها ازشان به نام خوشبختی یاد کنم یا نه. آینده برایم چیز نامعلوم و غیر لمسی‌ست. هنوز هم چیزی غیر از زمانی که نامش حال است و نزاییده می‌میرد برایم معنا ندارد. به نظرم خیلی از اشتباه‌ها به خاطر آینده‌ی نیامده‌ای که شاید هم هرگز من به آمدنش نرسم اتفاق افتاده. خیلی‌ها اهل غنیمت شماردن دم نیستند و این آن‌قدر اذیتم می‌کند که ناچارم به ایگنور کردن رفتارها و منش‌ها.
مشکلات کمی ندارم، ولی در مقابل خیلی‌ها قابل عرض نیستند. حقم را خیلی‌ها هستند که می‌خورند. از رییس بگیر تا راننده‌ی تاکسی، تا راننده‌ی بغل دستی، تا دوست و رفیق و یار و همدم و ... من هم بلافصل حق خیلی‌ها را می‌خورم. برای گرفتن حقم توی ذهنم سخن‌رانی‌ها می‌کنم. عصبانی‌ها می‌شوم. به خودم تشر می‌زنم که گرفتن حقم نباید انقدر ترس داشته باشد. خجالت نمی‌کشم ازین‌که بروم جلو و شروع کنم به داد و بیداد. ولی زبان تیز و برنده‌ام را به وقت عصبانیت و شکایت می‌شناسم، می‌ترسم از گوشه‌های رفتارش ناخودآگاه حرفی یا سخنی بگویم که کتمان کردنش عمری بخواهد. نمی‌توانم ریسک کنم و خودم را بیاندازم توی رینگ تا به همه‌ی نقاط حساسی که خوب می‌شناسم ضربه بزنم یا بالعکس، از ترس ضربه نزدن به نقاطی که می‌دانم ضعف است و رعایت اصول جوانمردی و مبارزه چشمانم را ببندم و بگذارم تا می‌خواهد مشت بزند. این‌ست که همیشه رینگ را دور زده‌ام تا مبارزه را شروع نشده با احتساب نتیجه‌ی محتمل به نفع خودم یا طرف مقابل تمام کنم.
شروع سال باید چیز خوشحال‌کننده‌ای باشد. هست حتمن. شاید هم نیست. این‌که من ِ‌خاک بر سر چه غم ِ‌نمی‌دانمی در دلم لانه کرده ربطی به کسی ندارد. نبود البته. یعنی از اول این‌جوری نبود که یک سایه‌ای روی خورشید ِ من افتاده باشد...
گفتم خورشید. رفته بودیم طالقان. جاده‌ی طالقان. بهشت را دیده‌اید؟ همان. بکر و معطر. ابر و تپه‌ای که فرزند کوه باشد با برف‌های دست نخورده. بهشتی بود که نه‌ایستاده بود. در حرکت شروع می‌شد به خلق شدن. جاده‌ای بود که بالا می‌رفت به ابرها می‌رسید بعد پایین می‌آمد و در دامنه‌ی دشت در انحنای مرگ‌بار آب تمام می‌شد. هدیه‌ی زندگی بود به من در میانه‌ی اسفند هشتاد و نه. دل به آرامش همراه و گردن به خم راه، پرنده‌ها به استقبال و خورشید در منتهای نوازش. کباب معرکه‌ترین و پنجره‌ها گردترین. زندگی‌ آرام‌ترین و ما تنهاترین آدم‌های مانده روی زمین برای زنده‌کردنش انگار برای یک روز بیشتر. بهشتی خلق شد آن روز در آن جاده در نور غروبی که نارنجی‌اش به بنفش می‌رفت و عجیب که بی ما، و حرکت ما این بهشت معنایی نه برای ما داشت نه برای همه‌ی اطراف به دیده‌نامده‌مان تا آن روز.
آخر سال است و زندگی به سپاس بهشت‌هایی که هر دم برای هر آدمی خلق می‌کند هنوز زنده‌ است و باقی به انعکاس شعله‌های بهشت‌های پیش‌آمده‌ی گوناگون هر لحظه شادند و این رخ‌دادهای عجیب که در درون دنیای فردی هر انسانی در جمع می‌گذرد هنوز می‌تواند دلیلی بر تازه شدن روز باشد، تا بهشت تنهای آدم‌های پست‌مدرن امروزی را به هم پیوند دهد. و شاید حال من هم با برگرداندن این ساعت شنی برای یک سال دیگر چون جنینی که به یکباره جوان شود، روییدن آغاز کند.

2011-02-26T15:37:00.001+03:30

در میان تمام ناله‌های من
نغمه‌های شیرین کودکانه‌ایست
که به حکم عرف
به خاک سپرده شده‌اند

2011-02-26T15:35:00.001+03:30

استاده می‌گه بچه‌ها فرق دارن. خودش یه بچه هشت‌ماهه داره که تازه دستش یه چیزیش شده و در واقع چیزیش نشده ولی نمی‌ذاره به دستش دست بزنن. می‌گه بچه‌ها قوانین خودشونو دارن. با خودت فکر می‌کنی این‌که دستش چیزیش نیست حالش که خوبه داره بازی می‌کنه پس چرا گریه می‌کنه. ولی این‌طوری نیست وقتی بری سمت دستش فکر می‌کنه می‌خوای اذیتش کنی. تقصیرارو از تو می‌دونه. منطق براش مهم نیست. دستش درد گرفته و تو که مسوولش بودی نتونستی نذاری دستش درد بگیره حالا که خودش مواظبشه دیگه نمی‌ذاره تویی که بلد نبودی کارت رو انجام بدی به دستش نزدیک بشی.
اگه ببریش آمپولش بزنی ازت می‌ترسه چون تو بردیش اونجا. ازت فرار می‌کنه. براش می‌شی لولو. براش مهم نیست که تو این کارو برا خوب شدنش کردی یا چی، مهم اینه که دردش اومده و اون محیط وحشتناک و غریبه بوده. تو دادیش دست یه غریبه و با اون آقاهه خندیدی حتی. یعنی دوتایی با هم می‌خواستین اذیتش کنین. فک کنم یه جایی از همه‌مون اون بچه هشت‌ماهه هه هست هنوز. نباید بش سخت گرفت.

2011-02-26T15:32:00.001+03:30

چهار نفر توی اتاقیم، صدایمان الان در نمی‌آید. یکی‌شان رفت زیر میز، آمد بالا. روبرویی اصلا تکان نمی‌خورد. دست راستی همکار من است. صدای قشنگی دارد. لپتابش هم مک است. خیلی به‌دل است این مک. رفتم پایتخت هی همه‌ی مغازه‌ها را برانداز می‌کردم نه این‌که بروم تو لیست بگیرم صرفن نگاه می‌کردم که ببینم چه خبر است. این پایتخت جای کثیفی‌ست. گذر انسان که چه بگویم، ناانسان بهش نیفتد. مغازه به مغازه قیمت فرق می‌کند. می‌روی برمی‌گردی قیمت عوض می‌شود. از یارو می‌پرسی این چند ریختت را نگاه می‌کند یک قیمت می‌گوید. کلن خیلی محیط اینتراکتیوی‌ست هیچ قانون از پیش تعیین شده‌ای ندارد. ما هم بنا به تجربه‌ی قبلی رفتیم راه‌مان را گرفتیم طبقه‌ی سوم توی نبش که یک آقای پیری‌ست، منصف و خوش‌خلق. فلش‌ خیلی خیلی خیلی خوشگل و شیک‌مان را که الهی قربان صورت تمیز و قد و بالای اسلیمش شوم گرفتیم و برگشتیم. اصلن چرا این‌را گفتم. آها‍! یک سیب زمینی‌هایی بود. یک بوهایی می‌آمد. جای‌تان خالی. نخوردم که. نشد بخورم که ولی خب بویی می‌آمد.

2011-02-26T15:31:00.001+03:30

صبح زود بود، هوا دیر. عجله ناجی نامنقطع. صبح بود انگار. انگاری که بود اگر غیر از این هم بود باز صبح بود و باد بوی خوش قدیمی داشت از بهار. بهار نبود ولی. یا اگر هم که بود اسمش بهار نیود. قدمت راسخ اصالت طبیعت داشت. چرخه‌ی گردون همیشگی. قدمت. هر چه بیشتر منکر قدمت و اصالت می‌شوم که قدمت به پشیز می‌ماند بیشتر گیرم می‌اندازد که ببین اینجا اصالت. آنجا قدمت. ببین این ریشه. ببین فلان به هر بادی نرفتن. هر چه بیشتر خودم را می‌بندم به جایی که تعصب جزء ناچسبان ذکر و فکرم باشد بیشتر می‌چسبدتم. مچ خودم را می‌گیرم که ببین تو تمام نسل همین فسقلی را توی صورتش تصور می‌کنی. به دخترک سه ساله که نگاه می‌کنی پدرش، مادرش،‌ دایی و خاله و عمه و مادربزرگ و جدش همه انگار نشسته‌اند جلویت. همین‌طور می‌روی از پی همه‌ی چین‌های هنوز ناخوانای صورتش که به کدام کوچه‌ و خانه و خاطره می‌رسد. هی همه‌ی یادی که از همه‌شان بلدی به ثانیه فلش می‌خورد جلوی چشمت. دخترک می‌شود آینه‌ی تمام نمای همه‌ی گذشته. همه‌ی رگ و پی. همه‌ی اجداد و آباء. بعد می‌گویی قدمت به هیچ، اصالت به پیچ! هه... آدم اگر بلد بود این همه وارسته از اعتقادات خودش به بی‌تعصبی دفاع کند. اگر که می‌توانست، به قاصدکی در باد سفر آغاز کرده می‌مانست که به رویای رهایی دامن از ریشه و زمینش می‌شوید، که حتی او را هم ... جایی‌ست که در کمینش نشسته تا پناه ِ ریشه دواندش باشد...
غریب و عجیب که ریشه دواندن گویا در ذات خفته‌ست و نه خفته‌ای که جاهلانه به خُریدن روزگار را رویا بیند، خفته‌ایست که به ناپیداترین قدرت به ثقلی که نمی‌داند و می‌داند کشیده می‌شود، بازتاب می‌شود، رم می‌کند، و در پی مأمنی که ریشه‌اش را آب و خاک و آفتاب روییدن دهد چشم بسته رویای بیداری می‌بیند. و این از تفکر من که به دانه‌ی جزء مانَد همان عشق است تا مرگ، جاذبه.

2011-02-26T15:13:00.003+03:30

می‌گوید کاش حوصله‌ی ایوب داشتم
می‌گویم ایوب صبر داشت
می‌گوید صبر انتظار ایستاست برای معجزه، حوصله اما امتداد تلاش است بدون نگاه به آسمان. کار ما با صبر به جایی نمی‌رسد. پیامبر حوصله‌زیاد دار نداریم؟

ته قايق خطي روی زمين كشيد، به آب افتاد و از ساحل كنده شد

2011-02-06T14:46:00.008+03:30

نقاشی، برای من، فقط رنگ است. طرح معنایی ندارد. در اسلوب طرح بلد نیستم بگنجم و اینی که می‌گویم را اگر بلدی از ضعف نبین که گرچه ضعف هم هست، ولی اگر خیالت به قوس نزدیک‌ است از تلألو انعکاس یک نقطه بر سطح حباب‌های موازی ببین.
چهارشنبه بود. هوا خوش ِ خوبی بود. من نفس تازه کرده بودم از جنگی. جنگی با خویش. تمام گلبول‌های سفید حمایت از چیزی/ اعتقادی، حتی می‌توانی بخوانی ایمانی، درونم به پا خواسته بود به جنگ علیه من و من به جد جلویش قد علم کرده‌بودم برای بردن؛ و نمی‌دانم کدام بود که برد. شاید من بودم. شاید او بود. شاید برد و باختی نبود. شاید جنگ حاصل ِموهومی ِ قفلی بسته به شرایط بود. حالا هر چه که بود چهارشنبه بود.
هوا خوب بود و حال من به اشعه‌های آفتاب می‌مانست در جاده، که از لابلای کوه‌های برفی بر روی شیشه‌های یخ‌زده‌ی ماشینی با سرعت ملایم بتابد و گه‌گاهی که مدتش کوتاه هم نیست نورش را پشت مانعی، ماشینی، کوهی پنهان کند. من همان لخت درنگینه از بر هم زدن چشم بودم با درخشش آفتاب، پشت پنجره‌های یخ‌زده.
...
کشیدن، طرح زدن، خلق کردن برای من الگویی بی‌هدف است. بی خواستن ِ رسیدن به جایی، که نام داشته باشد و اسم حتی نشان. اگر بدانم قرارست آخرش چه شود می‌شوم بازیگر از پیش‌باخته. اگر بدانم راهی که قرارست بروم کدام راه است می‌شوم بدبخت. می‌گویم بدبخت و منظورم از بدبخت، بدبخت است. بدبخت می‌شوم چون همیشه، هر لحظه چشمم به حرکات دیگران این‌راه‌رفته است که چطور، کدام پا؟ کدام دست؟ چشمم به راه‌های بقیه است که کدام راه ِکدام‌شان؟ همیشه به خودم لعنت می‌فرستم که اینی که من رفتم آنی نشد که باید می‌بود. همیشه یادم می‌رود خودم را توی آینه نگاه کنم و خودم را ببینم، دنیای شخصی‌ای نخواهم داشت و اگر داشته‌باشیم شبیه‌سازی مضحکی از اطوارهای دیگری‌ست. هدف یک چیز استرلیزه است. یک ساختار دیسیپلین‌دار که به یک چیز سرنگون قطعی منجر می‌شود. تمام هم نمی‌شود، ادامه‌دار است تا همه‌ی عمر، و این در صورتی‌ست که خوش‌شانس باشی. اگر نباشی بعد از رسیدن بهش باید بنشینی کاسه‌ی چه‌کنم دستت بگیری یا شروع کنی به پیدا کردن خوشبختی‌های کوچک، چمیدانم لذت در زندگی روزمره، از همین شعارها. تازه آن‌جا یک لیبل بهت می‌چسبد که " تو آدمی هستی که به هدفت رسیدی" و آن‌جا احتمالن بعد از ذوق چند ساعته و بشکن و بالابنداز به خودت می‌آیی و می‌گویی "خب که چی؟" " همه‌ش همین؟" بعد یکی می‌آید برایت مجله باز می‌کند و بهت می‌گوید که حالا یک گنده‌ترش را چطوری برداری و آن لبخند تیپیک اهالی برنده هم از قیافه‌ی خمیردندانی‌ات نیفتد.
من که خیلی علامه‌ی دهرم می‌گویم اصلن خوشبختی مبراست از هدف، و به همان اندازه متصل است به اطمینان/ایمان. هدف یعنی [بیاییم تعاریف واژهایمان را به هم بفهمانانیم تا ببینیم اصلن در مورد چه حرف می‌زنیم] من در صفرم و از راه یک می‌روم به دو می‌رسم و بعد به سه می‌روم تا به چهار برسم. ایمان یعنی من یک روزی لذت در چهار ایستادن را حتمن می‌چشم و حتی گوشه‌ای از آن لذت را می‌توانم در تصویر گذشته‌ای از آینده‌ام ببینم. این رفتن می‌تواند از یک و دو و سه باشد، می‌تواند پرواز باشد، می‌تواند سینه‌خیز باشد. می‌تواند کشان کشان باشد. می‌تواند رقصان باشد، می‌تواند متافیزیکی باشد یا اصلا نباشد و صرفا لذتی باشد معادل با ایستادن روی چهار که دل را از این همه دویدن راضی‌تر کند و حتی بایستاند. این‌جا دیگر پایانی معنا ندارد، آخر همان اول است، اول همان آخر. راه همان پایان، همه چیز قبل از وقوعش در اطمینان تو واقع شده و تو در آخر بی‌شک در طرحی که از پیش برای نقطه‌ای دور کشیده ای خواهی ایستاد. این چیزی که می‌گویم وحی مطلق که نیست، الهام هم نیست. پیامبر هم که نیستم ولی به اندازه‌ی یک آدمی، اندازه‌ی خودم نه بیشتر نه کمتر که در آستانه‌ی سی‌سالگی ایستاده، از من بپذیر که "هدف" آدم را مریض می‌کند. ضعیف می‌کند. به خاک می‌نشاند. هدف یعنی محاسبات، یعنی ریاضی، و گرچه ریاضی دروازه‌ی واقعیت است ولی واقعیت زیر مجموعه‌ای از بی‌نهایت خیال ممکن است و هرچه خیال، تو بخوان اطمینان/ایمان، محکم‌تر، عجیب‌تر، تاثیرش به همان میزان عمیق‌تر، وسیع‌تر و باورپذیرتر است.
داشتم می‌گفتم، در آن چهارشنبه‌ای که بود، و طرح آن‌چنان که باید نبود، نقاشی آسان گرفت بر من. من بر بوم. رنگ‌ها بر تابلو و اینی که می‌بینید نشست آن بالا. بدون حاشیه‌‌ای. بدون ترمیمی، تدوینی. دو ساعت من قلم را گرفته بودم به دست و بنفش بود و نارنجی و زرد ... و تک تک قطره‌هایم که انگار جایی برای بودن پیدا کرده‌بود و تصویرش روی هزاران حبابی که گرداگرد وجودی که من ازو بودم و او از من بود، می‌رقصید.

در آن مستانه شبی

2011-01-31T12:05:00.014+03:30

این‌جا یک عکس و یک آهنگی بود که دیگر نیست. نیست چون دلم نمی‌خواهد چشمم به بعضی چیزها بیفتد. چون عصبانی‌ام و عصبانیت حق مسلم من به خاطر آدم بودنم است. شما بگذار به حساب ضعف، به حساب کوفت، به حساب زهرمار. انقدر عصبانی‌ام که حالم از اعصاب خودم به هم می‌خورد دلم می‌خواهد بیابانی، کوهی، جاده‌ای چیزی بود می‌توانستم بروم هوار بکشم. خودم را خالی کنم. هنجره‌ام پاره شود.
از عصبانیت گریه هم کردم حتی. هق هق زدم. بعد بلند شدم خودم را توی آینه نگاه کردم به خودم گفتم خاک ‌بر سرت، زر زرو. از دست کسی عصبانی نیستم. از دست خودم عصبانی‌ام. چطور می‌توانم از دست کس دیگری عصبانی باشم وقتی من یک پایه‌ی همه‌ی پیشامدهای زندگی‌ام هستم. اگر کسی به من خیانت می‌کند این اطمینان من است که اشتباه کرده. اگر با سر می‌خورم زمین، برای این‌ست که حواسم به پایی نبوده که جلویم گرفته شده. آدمیزاد همیشه از بی‌حواسی خودش با سر می‌خورد زمین و همیشه بعدش به زمین و زمان فحش می‌دهد، که حالا نمی‌دانم کجا، کی بهش ضمانت داده بوده که همه چیز به میلش بچرخد. این‌طور نیست اخوی، منی که این همه سال پی یک چیزهایی توی این دنیای گنداب‌گون شما گشتم به‌تان می‌گویم همه چیز به یک اندازه درست و غلط است. هیچ صد در صد ممکنی وجود ندارد. هیچ اطمینانی وجود ندارد. هیچ حقی را نمی‌شود نه از کسی گرفت نه به کسی داد. نه می‌شود تایید کرد، نه تکذیب. نه می‌شود از افتادن یک اتفاق خوشحال شد نه ناراحت. همه‌ی این‌ها به یمن گیر افتادن‌مان در زمانند که باعث احساسات زودگذر و معلق ما می‌شوند والا تا آن دم آخر نرسد هیچ کدام هیچ معنایی جز این‌که صرفن "اتفاق افتاده‌اند" ندارد. نه خوشی، نه غم، نه لذت.
آمدم یک عکس و یک آهنگ بردارم این همه حرف ریختم توی صفحه. خیالی نیست. نوشتن تنها درمان من است. می‌نویسم تا شاید این کلمه‌ها از میان‌شان برایم مرهم بسازند و عجیب، که می‌سازند. مرا در بطن خودشان جا می‌دهند و دلم را در معنایی که نمی‌دانمش لکن خوب درکش می‌کنم جای می‌دهد.
خواهر وسطیه می‌گوید آدم در غیر قابل باورترین امکان ممکن خودش حضور دارد. یعنی همین‌که هست، این‌جاست، مادر و پدری دارد و زندگی‌ای و دست و پایی خودش عجیب‌ترین و محیرالعقول‌ترین چیزیست که می‌تواند اتفاق بیفتد. خلقتش که این همه می‌نازد هم بهش از یک ارضا، طبیعی‌ترین کار فردی در جمع آغاز می‌شود. در زهدان دیگری رشد می‌کند و از ماتحت کسی می‌آید بیرون. چنان ضعیف و ناتوان است که اگر دو روز جایی بگذارندش می‌میرد. بعد می‌شود این. می‌شود اینی که نشسته این‌جا و بوی ادعایش همه جا را برداشته. همین این شدن. همین «من» شدن هیچ ربطی به باور من برای اثبات وجودم ندارد. من هستم و این‌که باور کنم یا نکنم که این اتفاق افتاده و این دستان من است، آن پاهایم آن ها را از من جدا نمی‌کند. مجبورم با واقعیتی که هر لحظه ازش دچار حیرتم و هر روز به اتفاق افتادنش شک دارم زندگی کنم.
برای همین هم نمی‌دانم، بلد نیستم به‌تان بگویم چگونه کلمه من را از هجوم غرایز ضعیف انسانی در برابر حوادث زمینی ایمن می‌دارد. کسی که شروع کرد به نوشتن به اعتیادی ابدی انگار دچار شده. یک بار یک دوست معتادی می‌گفت. ترک اعتیاد ممکن نیست. چون وقتی آن لذت را چشیدی و می‌دانی که هست همیشه یک گوشه‌ی ذهنت تو را به آن دعوت می‌کند و ناچار شاید روزی دعوتش را در پس ناتوانی‌ و استیصالت در طبع طبیعت اجابت کنی. نوشتن هم شاید همین‌ست. وقتی شروعش می‌کنی و بهش خو می‌گیری. آن لذت ِ نابش گویی در جایی از جانت لانه می‌کند. بعد هر وقت که از دنیای آدم‌ها رانده و مانده و ناامید شدی برمی‌گردی بهش.
این‌ست که می‌گویم آدمی که می‌نویسد تنهاست، و آدمی که تنهاست حتمن می‌نویسد. به سراغ آدمی که نوشتن جزء لاینفک وجودش شده نروید، چون شما همیشه در درجه‌ی دوم اهمیت می‌مانید. حتی اگر به اشتباه شما را به کلمه‌ها گاهی ارجح دهد همیشه به معشوق دیرینش برمی‌گردد و این هیچ چند و چونی ندارد.
آخر این حرف‌ها دیگر عصبانی نیستم. عذاب نمی‌کشم و از ضعف بشری و زنانگی‌ام برای داشتن احساست عمیق قلبی پشیمان نیستم. فقط از چیزهایی گذشته‌ام و احساس می‌کنم چنان چشم‌بسته و به‌دو گذشته‌ام که هرگز دلم نخواهد راهی که رفته‌ام را بازگردم.

2011-01-27T13:12:00.000+03:30

کوه‌ها در فاصله سردند ...

2011-01-24T11:02:00.004+03:30

... مثال این آنست که مرغی را تیر زدند. مرغ باز پس نگریست و با زبان حال با تیرگفت تو بمن چون رسیدی؟ گفت از تو چیزی در ما تعبیه کرده‌اند که آن ما را در تو رساند. هم تویی که ما را بخود رساندی که این تعبیه در نهاد ما نهادی ...

سعدی- مجالس خمسه

2011-01-22T13:02:00.003+03:30

ترساندمت؟ می‌دانم. من را ببخش. قصدم ریختن دل عزیز و مهربانت نبوده. دل من هم در پی دلت سنگ به سنگ و تپه به تپه با هر شک‌ات می‌ریخت. از این‌که نکند پا پس بکشی. نکند دلت در اغوای چیزی، حاشیه‌ای، رایحه‌ای بلرزد. دلم نفس به نفس داغ می‌شد و آتش می‌گرفت که انتخابت چیست. تو که دنیا را بلد نیستی، حالا هر چقدر هم از اعداد سنت گذشته باشد، باز هم عشوه‌گری این دنیای بدکاره را هنوز نچشیدی. ولی توی نابلد همه‌اش را پشت سر گذاشتی. وقتی کار به آخر می‌رسید نمی‌دانی که چه افتخاری کردم از داشتنت. از عشقت، و از معشوقت بودنم. از این‌که به تمام جانت، من را به عزیزترین داشته‌هایت ارجح دادی و این را نه در نجوا که به تمام قد بر زمان نقش زدی. قامت عشق را انگار به‌اندازه بر هجای نامت دوخته باشند. همان‌طور، به همان زیبایی. دلم می‌خواست هر آن‌چه می‌خواهی به پایت بریزم تا بدانی که از همان اول هم چیزی از تو نخواسته بودم چه برسد به قربانی، مگر مرا نشناختی؟ ولی خب، ترساندمت؛ می‌دانم، خوب می‌دانم. حالا خدایت را می‌بخشی ابراهیم؟

دریغ از شب‌هایی که می‌گذرد

2010-12-30T13:27:00.001+03:30

کاش امشب یک نفر کنارش بود. آن‌وقت آرام، جوری که انگار حرفی‌ست که نباید گفته‌شود؛ به لبان خاموش برایش می‌خواند «پناهم باش/ تا سنگینی غربت از شانه‌هایم بریزد /و ملال تنهایی/ از چشم‌هایم». و آن یک‌نفر بلد بود غربت را، و سنگینی غربت را و خمیدگی شانه‌های ایستاده زیر سنگینی‌اش را. و می‌توانستی ببینی که در نگاه ِ چشمانش واژه، همان اندازه هجی شده‌بود که در او/در من.
آن وقت همان یک‌نفر حلقه می‌زد دور شانه‌هایم، جان‌پناه شبم می‌شد تا غربت و ملال با آغوشش، اندکی در من بخوابد. و در آن سکوت گرم تنها صدای آرام شدن نفس‌هایم قصه‌ی رفته‌ از ملال تنهایی این شب‌هایم را به سینه‌ی دیگری بخواند و از غربتی عظیم که آدمی را به خواستن وا می‌دارد تا از جانش شکوه کند.
افسوس که من/او نه توان گفتن داشت، و نه کسی کنارش بود.

ميم

2010-12-26T14:55:00.007+03:30

از پشت شیشه‌ی بالکنش دیده می‌شه. تلفن دستشه و داره میاد به سمت پنجره. لباس گرم پوشیده و موهاشو پشت سرش بسته. به ابرا نگاه می‌کنه و دنبال یه چیزی توشون می‌گرده؛ لابد داره می‌گه اینجا سه روزه داره بارون میاد و نمی‌دونه چرا قطع نمی‌شه. به پایین نگاه می‌کنه و یه کم خم می‌شه، بعد به روبروش نگاه می‌کنه و چشماشو تنگ می‌کنه حتمن داره می‌گه ما طبقه سومیم، همه ساختمونای شهر ازینجا معلومه ولی الان مه‌هه و هیچی معلوم نیست. صداش با تاخیر می‌رسه چون می‌خنده و صبر می‌کنه که اون یکی هم بخنده. معلومه که اون یکی دوره ولی چقدرش معلوم نیست، شاید یه عالمه. شاید یه اقیانوس، شاید دو تا. شاید یه رشته کوه، شایدم یه چیز گنده‌ی دیگه. من جغرافیم خوب نیست اگرم بود فرقی نمی‌کرد. صدای بارون خیلی زیاده. خیلی خنک و خیسه هوا. مردم با چترای رنگی پنگی از پایین ساختمون می‌دوئن. پشت شیشه هنوز واستاده و چشمش به ابرای سیاست. در رو باز کرده و گوشی رو گرفته رو به بارون که اون یکی هم صداشو بشنوه. بهش می‌گم اوه چه بارونی، دل آدم می‌گیره. صدای بستن در میاد، صدای بارون کم می‌شه. می‌گه آره اینجا سه روزه داره بارون میاد، فردا هم قراره هزار میلیمتر بباره .

پ.س: به سلامتي بارون و آفتاب و دخترانه هات

حرف‌های آخر هفته‌ای که نشد

2010-12-19T11:52:00.006+03:30

یکم
فکر کردم ننویسم این‌جا. بعد فکر کردم کجا بنویسم. بعدش لابد فکر کردم چرا ننویسم. بعدش چگونه بنویسم، چطور. آخرش دلم را زدم به دریا. خیالم را از هر آن‌چه مخاطبی، کسی، شخص خاصی از من در دلش بگیرد خالی کردم. دروغ دارم می‌گویم. چطور می‌شود خالی کرد. خیالم را به بی‌خیالی زدم. گفتم می‌نویسم، دلم برای نوشتن گرفته. حالا می‌نویسم. می‌دانی! دنیا، نه دنیای بزرگ و پهناور ما که به قولی از کتاب قلزم ماهی‌ای‌ست که میان دو لاک‌پشت است و بر روی شاخ گاو است و شاخ گاو در خاکی‌ست که در آن دیگر هیچ نیست، دنیای ما که خودمان آفریننده‌اش هستیم و خالق، تویش به نظاره نشسته فقط؛ رو به پایان است. من نشسته‌ام که تمام شدنش را نگاه کنم.
وقتی دلتنگی رخت ببندد از دنیا. وقتی بودن موکول شود به کاری‌، حرفی، سخنی که وقت هدر نرود. وقتی باهم‌گذرانی بوی اتلاف بدهد. این‌ها همه‌اش یعنی بی‌خیال شو، تو آدم این قافله نیستی. وقتت را جایی بگذار که بوی اتلاف ندهد. برای من زندگی کردن اتلاف وقت نیست.

دوم یا همان اعتراف‌های آخر هفته
من از زنانگی حرف نمی‌زنم. از خودم حرف می‌زنم. من زنم ولی نمی‌دانم زن‌ها چگونه‌اند. من در تمام زندگی‌ام خودم بوده‌ام و با خودم زندگی کرده‌ام و از خودم و اطرافم دیده‌ام و شنیده‌ام و پرسیده‌ام. چیزی را در افق نهان ِ دیدنم که ندیده‌ام نخواسته‌ام، مگر این‌که دیده‌باشمش، در رویا، در خواب، در فکر، در خیال. برایم هر چیزی که تلاشی برایش کرده‌ام به نحوی وجود داشته و چیز نابوده‌ای نبوده. گاهی چیزی می‌خواسته‌ام. دستانم را در هوا تاب داده‌ام زمزمه کرده‌ام؛ چیزی می‌خواهم که که که .. نگاهم به افق، چشمم به رویا، خواب، فکر، که چیزی دستم دهد. اگر نداده خودم را برده‌ام گوشواره‌ بخرم، اسباب‌بازی، لباس، همه‌ی ملغمه‌ی دنیا که یادم برود روحم دنبال اسباب خودش بود و من اسباب تن را به زور بهش قبولاندم. کاش هر کس، و تو بیش از هر کس بلد بودی منتظر بمانی تا چیزی را که می‌خواهی در افقی از دورت ببینی، اگر ندیدی نخواهی، اگر نخواستی ادای خواستن درنیاوری.

سوم یا همان ته‌مانده‌ی حرف‌های آخر هفته
این‌ها شاید هم از زن بودن است. این‌ همه اشتیاق و شیوه‌ی عاشقی. این‌که زندگی بشود یکی و یکی بشود زندگی. شاید هم شیوه‌ی زن بودن نیست، که کاش که نباشد. شاید شیوه‌ی من است، گناه من است، گناهی ندارد کسی. من آدم عاشقم. سرشتم این‌طوریست. عاشقانه زندگی می‌کنم. حتی به آسمان، به زمین، به مردم. دوست دارم که زندگی‌ام تابلوی رنگارنگی باشد از چیزهایی که توی سوپرمارکت‌های دم دستی پیدا نمی‌شوند. دلم می‌خواهد به خاطر چیزی که دوست دارم جان بدهم. کسی مثل من نیست. فکر نمی‌کردم که هست. خوش‌بین بودم فقط. خوش‌بین بودم که یک‌جوری‌های دیگری هم هستند. هستند کسانی که دل‌شان ارجح است به مناسبات اجتماعی. نیستند انگار. نه این‌که نخواهند. شاید هم نمی‌خواهند. ولی نمی‌گویم نمی‌خواهند. زورشان نمی‌رسد. به خودشان حتی. زورشان به خودشان. باید و نبایدهایشان، خانواده‌شان، مناسبات اجتماعی‌شان، چشم مهر اجتماعی‌شان ... نمی‌دانی از چه حرف می‌زنم. مهم این‌ها نیست. مهم این‌ست که یکی، یک شبی از شب‌های پاییز ....

چهارم یا کلن یه پست جدا
یا
الیورتوییست‌های دوهزار و یازده

ونک پر از پلیس بود. پلیس سبز. پیاده‌رو را برداشته‌اند گند زده‌اند خاک بر سرها. همه‌ی پروژه‌هایشان را توی پاییز و زمستان کلنگ می‌زنند. چرا؟ زمان بیشتر. بدبختی بیشتر. نمایش بیشتر. پول بیشتر. حماقت؟ نه رذالت بیشتر. چطور می‌شود فکر کرد که عقل‌شان نمی‌رسد. کدام بنایی توی پاییز و زمستان شروع به کار می‌کند که این‌ها. پلیس دور میدان ایستاده بود. پیاده‌رو خاک و خول بود از جلوشان رد شدم. آدم دلش می‌خواهد برگردد بلند به‌شان بگوید خاک بر سرتان. خاک بر سرتان. خاک بر سرتان. خاک بر سر این همه ندانستن‌ها و بلاهت‌هاتان. نمی‌تواند. دیروز توی تاکسی که باران نمی می‌بارید مجری رادیو که صدای لوسی داشت یک داستانی می‌گفت. می‌گفت که سال‌های پیش یک اتوبوس ایستاده بود یک فرد مریضی داشت سوار می‌شد. خیلی معطل کرد و صدای مسافران درآمد. راننده در جواب اعتراضشان گفت همه‌ی این بند و بساط برای این‌ست که همین‌ها راحت زندگی کنند. و همین‌ها یعنی مردم، و بند و بساط یعنی دولت، یعنی خدمتگذار. یعنی هر آن‌که بر مسندی نشسته که من ِ عامه دلی ازم نلرزد.
حالا پلیس‌مان را ببین. دولت‌مان را ببین. زندگی‌مان را ببین. این الدنگ‌ها برای اینند که ما راحت زندگی کنیم. تمام فشار اقتصادی جامعه باید بیفتد روی دوش مردم. آن هم نه مردمی که آزارا سوار می‌شود و هفتصد تومن برایش پول نیست. فوق فشار و اعتراضش یک فحش به خیل صف پلیس ضد شورش است. مردمی که خانه ندارند، زندگی ندارند، نهایت تفاوت پزشان به همدیگر یک ماشین ظرفشویی یا لباس‌شویی است. حرص آدم وقتی بیشتر درمی‌آید که یادش می‌آید چه کشور ثروتمندی هستیم خیر سرمان روزی بشکه بشکه فسیل می‌کشند بیرون و معلوم نیست (!) پول نفت‌مان دارد از حلقوم کدام حرامزاده‌ای پایین می‌رود. نمی‌دانم واقعن خجالت نکشیدند با این رقم یارانه‌ها. راننده‌ی تاکسی می‌گفت گاز بیست تومنی شده پمپی سیزده هزار تومن. دولت برداشته به‌شان وام داده پانصد هزارتومن که با سود چارده درصد ازشان می‌گیرد. یعنی همین‌طور جلو جلو باهاشان حساب کرده.
گفتن ندارد این‌ها ولی من باید بگویم. کدام خوشحالی‌ست که نداند، چرا باید فشار بیفتد روی طبقه‌ی مردم؟ شما می‌خواهی اقتصاد را درست کنی، جهانی کنی، لااقل یارانه‌ات را درست بده. ماشین حساب‌تان ایراد دارد؟ چه‌تان است آخر؟ بعد هی بنشینید بگویید این ایرانی‌ها بی‌فرهنگند. بی‌شعورند. عوضی‌اند. توی ترافیک فلان می‌کنند. توی صف بیسار می‌کنند. بله آقا! شما هم غم نان داشته باش. برو توی فکر که چارصد تومن را چطوری بکنی هفتصد تومن آن وقت بهت می‌گویم چقدر خوش خوشان خندان می‌شوی. چقدر اروپایی می‌شوی. چقدر شیک و باکلاس می‌شوی. اصلن افسردگی به سراغت نمی‌آید. سراغ دزدی و شارلاتان بازی که عمرن بروی. بابا کمر مردم دارد خرد می‌شود خب. آدم به که بگوید؟
مسخره است. مسخره است واقعن. به هیچ‌کس نمی‌شود گفت. دولت؟ قوه قضاییه؟ رهبری؟ بین‌الملل؟ همه مزخرف. همه چرند. فقط باید کاسه‌مان را برداریم ببریم، سر خم کنیم شاید یک کاسه‌ی دیگر ....

پنجم یا روزنویسی‌ها
بابا می‌گوید خانم شدی. خودم را توی آینه نگاه می‌کنم که ببینم خانم شدن یعنی چی. پیدایش نمی‌کنم. از جلوی هر در شیشه‌ای که می‌گذرم خودم را نگاه می‌کنم. از جلوی هر پنجره‌ی ماشینی. نمی‌فهمم چه شکلی یعنی خانم. همه‌ی لباس‌هایم را می‌گذارم روی تخت. یادم می‌ماندشان. می‌گویم همه‌ی این‌ها با هم یعنی خانم شدن. فردا صبحش بهم لقمه می‌دهد. با نون لواش تازه و پنیر. جایش می‌دهم توی کیفم. با چایی صبح می‌خورم. عیشی می‌کنم.

ششم یا همان درد دل‌های خودمانی آخر هفته
یک وقتی یک شرایطی این را به من دیکته کرد که شاید تکه‌ی ناجور همه‌جایم. از تمام نوشته‌هایم می‌توانم این حس را بکشم بیرون. به‌تان می‌گویم هیچ‌وقت فکر نکنید تکه‌ی ناجورید. شما درست‌ترین تکه‌ی هستی هستید وقتی پازل‌تان را درست انتخاب کرده باشید، اگر پازل شما این نیست زور نزنید، دورتان را نتراشید. رنگ‌های‌تان را عوض نکنید. بلند شوید بروید پازل خودتان را پیدا کنید که چفت و محکم توی خودش جای‌تان کند. بی‌خود ضجه نزنید. بی‌خود شلوغش نکنید. بی‌خود ننشینید به جای خالی‌تان نگاه کنید. آن‌جا جای‌ خالی شما نیست، آن‌جا یک جور توهم اشتباهی‌ از جای شماست.

هفتم یا همان درد دل‌های خودمانی
ضرب چیز سختی بود. هنوز هم بلدش نیستم. یک‌هو پریدم بین بچه‌هایی که نه سال‌شان تمام شده‌بود و جشن تکلیف‌شان را گرفته بودند. می‌ایستادند توی نمازخانه و نماز می‌خواندند. نماز را از روی کتاب دینی یاد گرفتم. می‌گذاشتم جلویم می‌خواندم تا بلد شوم. کلاس دوم تا کلاس چهارم خیلی راه بود. آن‌قدر راهش زیاد بود که یک هو دنیای جلویم سیاه شد. من ماندم بین دخترهایی که سینه‌هایشان داشت درمی‌آمد و قدشان از من بلندتر بود. هیچ جشن تکلیفی نرفتم. مامان برایم یک چادر دوخت با گل‌های آبی و بنفش با زمینه‌ی سفید. آبی‌اش بیشتر بود. نیلی بود. آن‌قدر قشنگ بود که خدا می‌داند. دوستش داشتم ولی جشن تکلیف نرفته بودم. دوست هم نداشتم بروم. چیزی را که ندارم، دوست هم ندارم. یک‌جور مقاومت مغز است. هه! یک جور فرار؟ انتظامات توی حیاط می‌گفت بایستید به نماز می‌گفتم من جشن تکلیف نرفتم و این برایم برهان بود.

هشتم یا توصیه‌های آخر هفته
توصیه می‌کنم برای هیچ‌کس نسخه نپیچید. برای خودتان هم تا وقتی که بغلش نکرده‌اید از آن صورت بداخلاق و چرکین بیرون نیامده‌اید. وقتی هنوز از تمام معیارهای مذهبی و عرفی و آیینی و منطقی آزاد نشده‌اید شروع نکنید ملامت خودتان. آسیب زدن به وجودتان وقتی هنوز خودتان را هم به دوستی بلد نیستید. توصیه می‌کنم به جای شماتت و ملامت خودتان، به جای تاسف خوردن و تحقیر خودتان و اطرافیان‌تان بلد شوید که سکوت کنید، زیاد سکوت کنید. آدم‌ها نیازی به نسخه‌های پیچیده‌ی شما ندارند همین‌که یک مرهمی برای تنهایی داشته باشند خودشان سکوت شما را با حرف‌های دل‌شان پر می‌کنند، راه‌شان را پیدا می‌کنند، کمرشان را راست می‌کنند، بلند می‌شوند لبخند می‌زنند و می‌روند. خود ناشناخته‌تان هم وقتی به حرف دلش گوش دادید وقتی فهمیدید چرا این‌طور دست و پا می‌زند چنان در آغوش می‌فشاردتان که از پررنگ شدن صورت‌تان در آینه تعجب خواهید کرد بس‌که از دویی به یکی‌ بودن نزدیک می‌شوید

نهم یا درد دل‌ها و خاطرات
باید صبر می‌کردم سعیده از مدرسه بیاید تا من بروم. سپیده توی خانه تنها بود. مامان و بابا شیفت بودند توی مدرسه. ناهار را من می‌پختم. شیفت‌های‌مان می‌چرخید. سعیده از آهنگ "تصویر زندگی" بدش می‌آمد چون ساعت 11 می‌داد و ما از ساعت 11 منتظر بودیم که آن یکی برگردد تا این یکی برود. سعیده می‌آمد و من می‌رفتم. وقتی دیر می‌شد اشک‌مان می‌خواست دربیاید. اشک من نه، اشک سعیده. ولی هیچ‌وقت به آن یکی نگفتیم زودتر بیاید. نمی‌دانم چرا. شاید فکر می‌کردیم قسمتی از روند است. دیر می‌رسیدم و خانم رشیدی دم در مچم را می‌گرفت که باز که دیر کردی و با خشم نگاهم می‌کرد. بغض می‌کردم از شرایطی که تویش بودم و دست من نبود. او می‌خندید و می‌گفت برو. من می‌رفتم. کار همیشه بود. می‌ترسیدم از این‌که نکند این بار اخمش جدی باشد. بعد‌ها که زن‌عموی ندا بود نه ناظم مدرسه گفت که بهش اخم می‌کنی و بغض می‌کند. من را می‌گفت. به ندا گفت می‌خواهی گریه‌اش را درآورم. ناراحت شدم. تمام دوران کودکی‌ام به بازی بچه‌گانی‌ای گذاشت که یک طرفه بود و برای من تمام راه از خانه تا مدرسه. یک عالمه نگرانی. یک عالمه غصه. سالهای آخر پشت چشم برایش نازک می‌کردم. خانم رشیدی به مامان گفته بود انگار همه مامانشند برای من پشت چشم نازک می‌کند، جواب می‌دهد. از شدت انزجاری که حرکتش داشت ولی حرفی نزده بود. مامانم هم با خنده و خوشحالی این را می‌گفت. کسی هم از ترس و نگرانی من بویی نبرده بود. هرگز هم نبرد.
-کلاس اول دبستان دوست داشتم مبصر شوم. کلاس ما بیست و پنج نفر بود و چار تا مبصر داشت. به مامانم گفتم مامانم به خانم شیارسودا نامه نوشت که من را مبصر کند. گفت باشد بعد از عید. بعد از عید بهش گفتم قرار بود من را مبصر کنید شدیم شش تا مبصر برای یک کلاس فسقلی. از جایم بلند نشدم. فقط می‌خواستم من هم مبصر باشم. چشم‌هایم برق زد. گفت از امروز م. هم مبصر است. همه برگشتند به طرف من. من رفتم سر جایم نشستم.
.

2010-12-11T10:01:00.001+03:30

داریم نداریم؛ همین یک چس وطن را داریم.

صادق هدایت

چشم بر هم بزنی برف است و کوران و باد و دوباره شکوفه و تابستان

2010-12-05T12:43:00.000+03:30

دوست داشتن درد دارد؛ این را از یک وقتی به بعد فهمیدم. فهمیدم که شعور آدمی‌زادی ِ من که خوی حیوانی دارد، در پی مالکیت است. سعی می‌کردم رامش کنم. رام نمی‌شد؛ ادای رامی درمی‌آورد. این همه شعار ِ احترام به فلان و بیسار. فاصله. حق تنهایی دادن به آدم‌ت. همه‌اش کشک یعنی. دلت می‌خواهد حلقه بزنی دورش و از آن خودت کنیش. بعد وا می‌مانی. مستاصل می‌مانی که هی بشر!‌ این‌ همه آخر زر زدی. این همه شعار دادی. این همه یاد گرفتی که آدم‌ها را باید آزاد گذاشت و بند نبست. هیچی یعنی؟ هیچی!
از یک جایی به بعد فهمیدم هیچ فرقی با عباس آقا قصاب ندارم که زنش را توی بقچه می‌پیچید و نمی‌گذاشت بیرون بیاید. فهمیدم هیچ فرقی با فخری خانم ندارم که خون خونش را می‌خورد وقتی همسایه با کاسه چینی می‌آمد لب حوض دلبری می‌کرد. دیدم همه‌اش دارم ادا درمی‌آورم. ادای روشنفکری، ادای خونسردی، ادای آدم والا و به‌هیچ‌جا. دلم یک آدمی می‌خواهد که مال ِ من باشد و نزدیکم باشد. دست که دراز می‌کنم بتوانم بی این‌که دغدغه‌ای داشته باشم دستش را بگیرم. نترسم از دلتنگش بودن. از نبودنش. از ندانستن هر آن‌چه ندانسته هست پشت علامت‌های سوالم. پای این‌ها که می‌رسید من شروع می‌کردم به پاره کردن افسارم، تا افسار گردن دیگری نبندم. می‌شدم آدم ِ‌نماندن، آدم ِ‌بی وطن. چرا؟ آدم ِ نمانده که قانون برنمی‌دارد، تملک ندارد. همه‌چیز استیجاریست. نمی‌تواند سند داشته باشد. به دردش نمی‌خورد. می‌تواند به نگاه خوش باشد و لبخند و دل‌دادن. پای دل بستن که می‌افتد بلند می‌شود؛ هول و ولا می‌گیردش، خطابش می‌کنی بنشین خوش می‌گذشت که! نمی‌نشیند ولی. آشوب همه‌ی وجودش را گرفته ازین دلی که ازش می‌رود. از این پایی که به جایی بند می‌شود. از این دردی که در جانش ناله خواهد کرد. چشمش دنبال روزنه‌ایست برای گریز. شاید قبلا‌ها، قبلن‌های تاریخی‌اش، این‌طور نبوده. شاید یک روزی، یک جایی وقتی می‌نشسته، وقتی می‌خندیده وقتی دلش بسته‌ی دل دلربایی می‌شده خوشش بوده. پایش را دراز می‌کرده. سرش را می‌فشرده‌ توی‌ سینه‌ی یار. دستش را می‌گرفته، روی انگشت‌هایش با ناخن خط عاشقی می‌کشیده. حالا اما می‌داند که دوست داشتنش قبل از همه‌چیز درد دارد. همه‌اش یعنی انتظار. یعنی دلتنگی، یعنی نبودن. یعنی اشتیاق بی‌سرانجام. یعنی ناامیدی. یعنی فروختن هرچه اعتبار و غرور همه‌ی سالیان به پای احساس. یعنی به دست نیاوردن و بچگی کردن توی دنیایی که بالغ‌ بودن درست است. بالغ که بشوی می‌شوی آدمی که دلش در هزارتوی پیکرش گم شده. پیدا نیست. دلی که ناپیدا در دورترین جای ممکن می‌تپد. دل آدم جایی‌ست‌ که کسی، چیزی، حادثه‌ای یک روزی فتحش می‌کند. تمام دنیا برای آن دل فرو می‌ریزد، گرد می‌شود، جمع می‌شود، می‌شود یک آدم، چیز، حادثه، اتفاق. فاتحان سرزمین‌شان را می‌گذارند به امان خدا و می‌روند، فتح خودش کافی‌ست کسی سرزمین به آن گندگی را می‌خواهد چه‌کار؟ ولی سرزمین‌ها همیشه به فاتحان‌شان وفادار می‌مانند، حتی اگر هزار سال از فتح‌شدن‌شان گذشته‌باشد و هرگز کسی سراغ‌شان را نگرفته‌باشد. می‌شوند دل‌بسته. می‌شوند دل‌داده. می‌شوند دلی که حادثه‌ای را مکرر در تاریکی‌اش صلا می‌زند. [شاید که باز آید]
ولی این‌جاها نبود که فهمیدم دوست داشتن درد دارد. وقتی فهمیدم که بار و بندیلم را جمع کردم بروم. تا دم در رسیدم و دیدم منتظرم یکی صدایم کند. هی منتظرم یکی بگوید بمان. بگوید نرو. درد این انتظار، این باختن. آخ اگر بدانی! پنبه‌ی زده‌ی همه‌ی این سال‌هایت می‌رود به باد. همه‌ی شعارهایت زمین می‌خورد. آب می‌شود. همه‌ی فلان و بهمان‌هایت فرار می‌کنند. همه‌ی بلوغ و بازی و شعورت را تاخت‌گونه به طرفه‌العینی می‌بازی؛ در مقام مفتوح. سکوت می‌شوی. نه می‌توانی بروی، نه کسی می‌خواهد که بمانی. توی غم غوطه می‌خوری. بهترین دوران زندگیت را تیک می‌زنی می‌چسبانی به آینه. بعد بقیه‌ی عمرت را به خیال دیگران بالغی می‌کنی، به خیال خودت وفاداری. بعد هی تکرار می‌کنی من آدم ِ ماندن نیستم. یکی نیست ازت بپرسد از کدام آغوش رمیده‌ای؟ کدام فاتح را دلتنگی می‌کنی سرزمین؟ کدام افسار را نتوانستی نگه داری؟ توی کدام کوچه گم شدی دخترجان؟ کدام انگشت را ول کرده‌ای؟ چت شده آخر که آرامش برایت پله‌ی اول رمیدن شد، نه هیچ دستی، نه هیچ افساری، نه هیچ سرزمینی دیگر سرزمینت نشد. چت شد آخر!

از آدم‌ها و فحش‌ها

2010-11-21T15:18:00.001+03:30

آقای بغلی داد زد «مرتیکه نفهم! سر صبی بلد نیست رانندگی کنه، ببین چه گندی زد» یک مینی‌بوس کشیده بود به راست ما پشتش گیر افتاده بودیم. آقای راننده گفت: «نه اشتباه از منم بود، سر ماشین رو گرفتم این ور»

فکر می‌کنم این چیزیست که به آن نیاز داریم؛ که اشتباه‌مان را خودمان به خودمان، و خودمان به دیگران ِ مجیزگوی‌مان یادآوری کنیم، یا حداقل اگربلد نیستیم اعتراف کنیم، با داد و هوار سر دیگری، پنهان/انکارش نکنیم.

2010-11-08T15:55:00.001+03:30

... تمامی محکومیت انسان در این جمله نهفته است. زمان بشری دایره‌وار نمی‌گذرد، بلکه به خط مستقیم پیش می‌رود. و به همین دلیل انسان نمی‌تواند خوشبخت باشد چرا که خوشبختی تمایل به تکرار است.

بار هستی - میلان‌ کوندرا

2010-11-03T13:48:00.000+03:30

به ناآرامی پی آرامش دویدن. این بود همه‌ی چیزی که دوران به من یاد داد. به شکل و شمایل دغدغه‌ای، گلوگاهی، گله‌ای، غصه‌ای. همه‌اش درد مکرر بود رسیدن به آرامش. آرام بخوان. آ ر ا م ش. آن وقت منی که همیشه‌ی زمان دلم پی حال می‌رفت. پی لحظه، به فریب افتادم. که نکند پله‌ی بالاتر درد بیشتری. نکند. نکند. نکند نکندها بالا گرفت و خِرَم را چسبید به ایستاندن نفس. امروز رو کردم به خودم توی آینه. پق خنده بود که ابهت سکوت و ترس را شکست. از پق به قهقهه و من که دور خودم می‌گشتم به دیوانگی. هی تو که گیر لحظه بودی. برایت حجت بود دم نه حتی بازدم. تو که ایستاده بودی روی کوچکترین عقربه؛ جوری که هیچ گذرش را نمی‌فهمیدی حتی به تندترین شتاب. تو که به بوسه گیر نشستن لب بودی روی لب نه حتی برداشتنش. این همه ایستا. این همه با مکث. این همه نامتصل، منفصل، کجا نشستی آینده تراشیدی برای خودت که حالا، امروز، این آن از فردای ممکن‌الوقوع‌ت بترسی و آن‌ت را به واهمه‌ی فردا برزخ کنی. آینده چون آب به چاه رفت و من نگاهم به آب و چاه و آینه نگاه خندانش به من.

هنر

2010-11-03T12:36:00.001+03:30

هنرمند مرتکب سفری می شود در درونش؛ دیده اش بسیار بیناست و گوشش بسیار شنوا، پس می بیند و می شنود [و می زِیَد] که دیگری را یارای آن نیست، به بسا دلایل. در بازگشت، مهیای پدیدآوردنِ سفرنامه ای می شود، تا از "آنی" بگوید که شاید او را در بی زمانی، آنی، روزی، قرنی گذشته است: و هنر، دلبریِ این سفرنامه است.

+

2010-10-31T09:13:00.000+03:30

شما حق دارید که به من مشروب ندهید ولی هیچ‌جا نوشته‌ نشده که من حق ندارم مست بشوم.

بارهستی - میلان کوندرا

2010-10-27T08:45:00.002+03:30

خوش‌حالم، و این شرح ِ حال ِ امروز من است.

Remember

2010-10-23T10:20:00.006+03:30

My All

P.S: Remember

ليلي سر زلف شانه می‌کرد/ مجنون دُر اشک دانه می‌کرد

2010-10-18T10:42:00.003+03:30

...
آدم مجبوره راه بره اینجا. اینجا یعنی توی این شهر. همه چی دور و دیره. یه عالمه راه بره تا به آدمی که دوستش داره برسه. بعد یه عالمه راه‌تر بره تا به یه جایی که بهش می‌گن خونه‌ته برسه. آدم مجبوره یه عالمه راه و شلوغ پلوغی و بدبختی و صدا و چراغ‌قرمز رو بگذرونه تا به دوست داشته‌هاش برسه. بگذریم که همین دوست داشته‌هاشم گاهی وقتا اون‌قدر که باید دوست‌داشتنی که نه، ولی مایه‌ی آرامش نیستن. صبح می‌شه و تو در خونه‌تو می‌بندی میای بیرون و بغض پره تو گلوت برگای مجنونی که دیشب موقع رسیدن بغلشون کردی و بوسیدیشون منحنی می‌شن روی شونه‌ت که هی! غصه نخور دیگه. توئم برنمی‌گردی که نگاش کنی، اونم می‌فهمه که برنگشتی نگاش کنی. از بالای در سر می‌کشه و تا اونجایی که توی دیدشی نیگات می‌کنه. بعد برمی‌گرده رو به آسمون. وقتی داره برمی‌گرده به آْسمون می‌بینتت که داری از سر کوچه می‌پیچی و یه چیزی رو لپت برق می‌زنه؛ اون وخ سرشو می‌ندازه پایین و همه‌ی شاخه‌های نرمش می‌ریزن جلوی پیشونیش.
...

2010-10-13T12:41:00.001+03:30

توی مطلعش نوشته: "فقط عاشقم که نبود، دوستم بود."

هی می‌روم و می‌ایم می‌خوانمش

حال من خوب است، اما

2010-10-09T13:36:00.001+03:30

کاش یکی می‌آمد نگاهم می‌کرد بعد یک برگه می‌داد دستم می‌گفت بیا تو دو سه روز برو مرخصی، بهش احتیاج داری. نه این‌که مرخصی بخواهم‌ها؛ به این‌که یکی این‌را بفهمد نیاز دارم.

پرسپکتیو

2010-10-07T09:16:00.001+03:30

کارگران پشت وانت خوابند. وانت توی اتوبان است. اتوبان توی شب است. شب زیر چادر مریم خانم است. مریم خانم در راه خانه است. خانه توی شهر است. شهر توی نقشه است. نقشه توی کتاب جغرافی‌ست. کتاب جغرافی توی کیف حمید است. حمید در راه خانه است. خانه زیر آسمان است. آسمان توی تلسکوپ است. تلسوپ توی نجوم است. نجوم توی مجله است. مجله روی میز است. میز توی درمانگاه است. درمانگاه کنار کفاشی‌ست. کفاشی زیر دکل برق است. دکل برق توی بغل احمد است. احمد توی کلاه است. کلاه احمد زرد است. زرد رنگ خورشید است. خورشید توی دفتر نقاشی ‌ست. دفتر نقاشی توی کیف است. کیف توی مهدکودک است. مهدکودک پشت دیوار است. دیوار پر از نقاشی‌ست. نقاشی توی دست‌های نسرین است. نسرین میان دو تا موی بافته است. موهای بافته توی گل‌سرهای مریم است. مریم و نسرین توی راهند. راه زیر پای احمد است. احمد نزدیک خانه است. خانه منتظر حمید است. حمید در راه خانه است. خانه خوشحال است.

2010-10-05T12:13:00.001+03:30

آن ستاره‌ها بودند، خب؟ که قرار بود جایشان که تنگ شد خنده‌دار شوند.
خنده‌دار شدند، امروز دیدم.

مخلفات

2010-10-02T11:34:00.005+03:30

لوا از افسردگی نوشته. من به خودم فکر می‌کنم. ترجیح* می‌دهم افسرده نباشم. نیستم. زندگی در ایران غیر از مواقعی که در خانه‌ای یا پیش عزیزترین دوستانت انقدر ملال‌آور و کسالت‌بار هست که مجبورت می‌کند به استراتژی‌های لاجرم روی بیاوری. گاهی‌اش به استیصال برسی. همه‌ی این‌ها می‌شود پایه‌ی ناخوشی. نه این‌که این‌جای زندگی را دوست نداشته باشم ولی خب فکر می‌کنم چه بهتر بود که عصرها که می‌رسیدم خانه یک بوم برمی‌داشتم. رنگ‌هایم را می‌ریختم توی کیفم می‌رفتم یک‌جایی نقاشی می‌کشیدم. اصلن جایی هم نمی‌رفتم. همین پشت‌بام. پارک پشت خانه، یا همین اتاق زیرشیروانی خودم با پرده‌ای به غایت نارنجی. حالا اما با تمام خستگی می‌رسم خانه. یک ساعت و نیم ترافیک رویم سنگینی می‌کند. خستگی چشم‌ها و بازوهای آدم‌های کنارم به من سرایت می‌کند. سعی می‌کنم بخندم و این خنده از روی اجبار نیست از روی حس مداوم خوشبختی‌ست که دارم. بی‌شک دارم و من از زندگی جز اندکی فرصت چیز بیشتری نمی‌خواهم. می‌خندم ولی انرژی پایان یافته. خوشحالم ولی جانی ندارم که آستین بالا زنم و قلم‌موهای یک هفته در تینر مانده‌ام را بشورم و طرحی نو ... . این‌طور می‌شود که به خودم می‌آیم و می‌بینم در عین خوشبختی غمگینم. فرصت کافی برای زندگی کردن حاشیه‌ام را ندارم. پرانتزها را مجبورم رد بدهم، پاورقی‌ها را نخوانم. از هر چه جمله‌ی تفصیلی و موصوفی‌ست سریعتر بگذرم تا به اصل مطلب برسم؛ و خب، همه‌گان می‌دانند که اصل مطلب با تجملات و تفننات و پی‌نوشت‌ها و پیش‌حرف‌ها و ول‌گردی‌هاش معنی می‌یابد والا که ...

پسا.نوشت: *ترجیه می‌دهم ترجیه را ترجیح بنویسم یا بالعکس

عاشقانه

2010-09-13T12:17:00.000+04:30

حسنی ما یه بره داشت
بره شو خیلی دوست می داشت

مترو

2010-09-12T09:49:00.005+04:30

صبح با مترو آمدم و احساس کردم بیشتر از یک وسیله‌ی حمل و نقل شبیه نمونه‌ای از تراژدی دسته‌جمعی‌ست. آدم‌های عبوس. خسته. خواب‌آلود. آدم‌هایی که از خوردن تنه‌شان به تنه‌ی دیگری کراهت دارند و در عین ناچاری به هم می‌چسبند و بوی تن هم را می‌نوشند، همدیگر را می‌پایند و قیافه‌های عجیب را به بی‌حالی دنبال می‌کنند. غم‌انگیز. بی‌هدف. مکرر. آدم‌هایی که به خاطر زیبایی دست به تفاوت نزده‌اند به هدف شبیه‌شدن به جامعه، به دیگری، قیافه‌ی خود را هرچند زیبا و دلربا بی‌ساختار و درک دچار به تغییر کرده‌اند. این حرف، گفتن این حرف بار سنگینی روی زبانم دارد. آن‌قدر که باید دو هزار بار مزه مزه‌اش کنم، فکر نکنید نکردم. کردم و بیشتر از هزاربار فکر کردم منطقی‌ست. سلام اورژن یونسکو. تراژدی لغت پرباری‌ست، نیازمند توضیح چون منی نیست. و من هم متقابلن عاجزم از توصیف اسفناکی چهره‌ی مترو در این صبح و ترجیح می‌دهم بار توضیحی‌اش را روی دوش خود این کلمه و تمام پیشینه‌ و شناسنامه‌اش بیاندازم.
وقتی از این کهولت‌گونه‌ی روی روحم، از این بار سنگین صبحگاهی حرکت غم‌انگیز دسته‌جمعی در جامعه‌ای غم‌انگیزتر رها شوم، شاید وقت باشد تا بیشتر و منصفانه‌تر درباره‌اش حرف بزنم. چیزی که توی ذهنم است؛ ناخن‌های به آماتوری فرنچ شده، ابروهای بی‌دلیل تیغ‌خورده، کرم‌پودرهای ماسیده، موهای کله‌قندی، نگاه‌های خسته، جوراب‌های پاریزین، ایش و اه و استیصال از تن دیگری، پیشانی‌های چروک‌خورده، بی‌چارگی و بلند بلند و عشوه و شیطنت کردن دختره دم در است و لقب دهاتی دادن به بقیه‌ی همکارانش.
شاید، بیشتر از شاید، کار من هم به نوعی قضاوت است. به نوعی نه. حتمن قضاوت است و هیچ برتری‌ای رفتارم نسبت به رفتار همان دختر ندارد، کمی شیک‌تر، آرام‌تر، زیرپوستی‌تر. من از این‌که انگ قاضی بودن به رفتارم بخورد ترس برم نمی‌دارد. همه‌مان قضاوت می‌کنیم و انکار کردنش تنها پاک کردن علامت سوال است. مثل این‌که من به شما بگویم این درخت آفت‌زده‌ست و شما بگویی اینجا درختی نیست، کدام درخت؟ کتمان ِ حقیقت بارز. من قضاوت می‌کنم و در قضاوتم بهترین سعیم را می‌کنم که ارزش‌گذاری غیرمنصفانه‌ای نداشته‌باشم. زودتر از موعد نتیجه نگیرم و متعصب به نتیجه‌ی گرفته‌شده‌ام نباشم.
به نظر من صبح‌های مترو به طرز غریبی به بردن یهودی‌ها به کوره‌های آتش‌سوزی شباهت دارد. جوری که انگار خودشان انتخاب کرده باشند. گویا زندگی آن‌قدر به‌شان تنگ گرفته باشد که هر صبح بلند شوند، خودشان را توی بیغوله‌های نامرفه‌شان بیارایند، بی سر و صدا در خانه‌های‌شان را ببندند و به سمت کوره‌های تازه روشن شده حرکت کنند. عصر دوباره جمع شوند و جسم خاکسترشده‌شان را زار و نزار به رختخواب‌های جداگانه‌ی خویش بکشند، بخورند، بیامیزند، بخوابند و دوباره فردا به همان قربانگاه، یا شاید قربانگاه دیگری که توفیری با قبلی ندارد بازگردند.

2010-09-07T14:10:00.000+04:30

شایدم باید یه چیزی بنویسم که حالم خوب شه. حالم حال یه آدمیه که دیروز عصر دیده یه ماشین از رو کمر یه گربه رد شده و کمرش و قلبش هنوز داره با فرکانسی عجیب تر از جور نرمال به زدنش ادامه می‌ده. البته موضوع اصلی این نیست. موضوع اصلی که عصبانیم می‌کنه اینه که چرا سعیده باید بره مقنعه‌ی من رو از تو اتاقم برداره و من سه شایدم چهار حتی بیشتر روز به جای خالی مقنعه‌م نگاه کنم و هی فکر کنم چطوری گذاشته و رفته. و اصلن به فکرم هم نرسه کسی برش داشته. یه معمای بدون حل هی تو سر من تکرار بشه و من جلوی کمد، توش، بیرونش. توی درزاش. زیر فرش. زیر موزاییکا و آجرا و سیمانا رو بگردم تا مقنعه‌ رو پیدا کنم، غافل ازین که سعیده خیلی خوش خوشان اومده توی اتاق و اون رو برداشته سرش کرده خودش رو تو آینه نگاه کرده. یه دفعه نیمرخ شده و دوباره نگاه کرده. شکمش رو داده تو. کله‌شو کج کرده، شونه‌هاشو داده عقب و کیفشو انداخته روی دوشش و از اتاق رفته بیرون. شرط می‌بندم یادش رفته در رو ببنده. و اگه صدای روح الان موجود در اتاقم رو می‌شنید داد می‌زدم در رو ببند ولی انگار نمی‌شنوه. ممکنه هم زیادی دارم مته به خشخاش می‌ذارم. شاید موضوع اصلی گشنگی باشه. بله گشنگی خیلی چیز مهمیه وقتی دیشب توی یه کثافت‌خونه‌ای غذا خورده باشی بدترم می‌شه. وقتی صاحاب اونجا یه دختر بی‌ادب بی‌اعصابی باشه که خیلی هم روش زیاده خیلی خیلی گشنه‌ت می‌شه چون دیگه اشتهات رو هم به انواع غذا از دست می‌دی. درست مثل من که دارم فکر می‌کنم چطور زینپس می‌تونم دیگه سالاد رو دوست داشته باشم. بلای آسمانی یعنی اینکه از شدت گشنگی به مردگی نزدیک باشی و توی رستورانی گیر بیفتی که ظاهر خوبی داره ولی در باطن فجایع‌الفجایاست.
موضوع اصلی می‌تونه استرس هم باشه. اینکه من امروز باید یه کاری رو تموم کنم و دانش کافیش رو ندارم. وقتی دانش داری و تنبلی بازی درمیاری خب این یه چیز سرزنش آمیزیه. می‌تونی از خودت توقع داشته باشی. وقتی دانش کافیش رو نداری و گشنته اصن وضعیتیه بخدا. کسب دانش توی دو ساعت برای کار من امکان پذیر نیست ازون ور هم گشنمه و گشنگی مانع از بیدار موندن سلولای خاکستری می‌شه. اینه که فی‌الواقع خوابم و چقذ دلم کی‌اسپشال توت فرنگی دار می‌خواد توی شیر. خدارو شکر که هیچ رستورانی کی‌اسپشال به آدم نمی‌ده.
دلیل جنبیش می‌تونه مارک لباسم باشه. نه نخواستم بگم لباسم مارکداره بابا خواشتم بدونین که الان رفته توی بدنم و هی صدای خش و خوش می‌ده و می‌خارونتم و از رو هم نمیره تا قیچ قیچش نکنم. این لباسا واقعن نمی‌دونم چرا اینجوری‌ان. لباسم یه تاپ زرد خیلی خوشگل و بلاییه. تاپم داره می‌خنده و از همین‌جا به همه‌تون سلام می‌کنه. یه ذره خجالتیه بچه‌م. بعد بهش یه طومار مارک آویزونه. [بچرخ ببیننت] خودشو می‌تونی بگیری توی یه مشت و توی مشت دیگه‌ت مارکش جا می‌شه. تمامی دست‌اندرکاران رو از دربون دم در کارخونه تا آبدارچی و رییس و معاون و صغری خانوم زن حاج مهدی که همسایه‌شونه رو نوشته. یعنی اصن یه وضعی از همه اهل محل و شهرشون تشکر کرده که آدم نمی‌دونه چی بگه. اسلام واقعی تو همون خارج پیاده شده. واقعن آدم لذت می‌بره از این همه توجه و قدرشناسی. یکی می‌گفت یه بار دیده از خانواده رجبی هم مفصلا تشکر کردن. یخ نکنم! چقد من بامزه‌م.
حالا دیگه. موضوع خیلی اصلی الان اینه که چرا اینا انقدر می‌رن دستشویی آخه؟ همیشه باید یکی تو دستشویی باشه؟ نظام بروکراسی اینو می‌گه؟ آها آها اینو یادم رفته بود براتون بگم. از یه هفته پیش یه آقاهه رو تو سقف دستشویی کار گذاشتن هر کی می‌ره تو چراغو براش روش می‌کنه. من نمی‌بینمشا من فقط چراغو دیدم که یهو خودش روشن شد. آدم زحمت‌کشیه. خیلی هم مهربونه. تا حالا نشده محض شوخی هم شده وسط کارای مهم آدم چراغو خاموش کنه. خیلی آدم بی‌ادعاییه. اصن دوست نداره تظاهر و اینا کنه. بخدا اگه یه بار خودشو نشون داده باشه یا گفته باشه من دیگه واسه تو یکی چراغو روشن نمی‌کنم. منم عوضش احترامشو دارم هی واسه هر کاریم که فکر می‌کنم بی‌ادبیه ازش معذرت می‌خوام. خب چیکار کنم دستشوییه دیگه. منم چاره‌ای ندارم. کاش یه وقتایی بیاد تو پذیرایی آدم از خجالتش درآد. خیلی معذبم بقرآن.
اینو می‌خواستم بگم آقاهه یادم اومد. مسابقه‌ی دستشوییه. البته کسی ازین مسابقه خبر نداره جز من. وقتی رییس بلند می‌شه و صدای صندلیش میاد تو باید پرت کنی خودتو تو دستشویی و حالشو بگیری. بعد هر بار بلند شد که بره باز باید همین کارو کنی. وقتی آقای پشت پارتیشن بلند می‌شه از جاش باید دوباره بپری اون تو. البته خیلی بده که نمی‌تونم صورت ِ ای وای حالا چیکار کنمشون رو ببینی ولی خب به هر حال این انتقام همه‌ی لحظه‌هاییه که تا پشت در رفتم و یکی اون تو بوده. بله! من مجری حق بر روی زمینم. همه بدونن.
موضوع حاشیه‌ای و اصن غیر مهم اینه که الان زندگی داره بهم سخت می‌گیره. با همه‌ی اینی که سعی می‌کنم دنیا به هیچ جام نباشه و به قول مامانم دنیارو آب ببره تو رو فیلان ولی خب داره زیادی مانور می‌ده روی روح و روانم. سوهان می‌کشه گاهی. انگار که هی یه کشو بکشی. پاره نشه که. به مرز برسه ولی نشه. یه جور برزخ‌طوری. آره آره. برزخ‌طورگونه. بعد این مدلیه که تا بیای حال کنی بگی به چه بهشتی آقا آب انگور دو تا، یه دونه تات سیب. سه تا شیرموز. بعد حوری‌یه خیلی با ناز و قمیش و وووووای [با شدت و استرس روی وو بخونید دندوناتونم رو لباتون فیشار بدین] بره سفارشتو بده به قلمانا و [دکولته می‌پوشن حوریا؟ الان یه لحظه برگشت دیدم. از پشت شبیه نیکل کیدمنه این یکی] ردیف کنه بیاره می‌بینی همه چی خیلی عجق وجق شد و چارتا هیولای شیش سر پریدن بیرون و خانوم خوشگله یهو ناخوناش دراز شد و چشاش از کاسه دراومد و خلاصه ازین کارتون ترسناکا. یه زندگی اون طوری ای دارم الان. هه! فک کردین می‌خوام آخرش بگم همه چی خوب می‌شه یا همینم خوبه و اینا؟ نه بابا کجاش خوبه گذشت دوران اون که بشینی پشت وبلاگت شعارای خشنگ خشنگ بدی مردمم باور کنن. الان دیگه خودتم باور نمی‌کنی شعاراتو. آخر نوشته‌هاتم باید بنویسی جاست برای برطرف کردن عقده‌ها و کمبودها و بدبختی‌ها و سهم کاستی‌های خوشبختی‌ نویسنده از جامعه. برای التیام اندکی از حسرت‌ها و آرزوها والا نه کسی با این چنتا کلمه چیزی شده، نه از چیزیش کم شده. اونایی که می‌بینین کلمه براشون حکم نفس رو داره و روح‌القدس گونه می‌ره تو روح آدم یا نفستو جا میاره، دلتو چاق می‌کنه. اونا گیر کلمه نبودن. رد پاشونه. ما که رد پامون نیست. جفتک می‌ندازیم موقع رد شدن و خلاصه‌ی کلوم ما ندانستیم ما را عفو کن، بس پراکنده که رفت از ما سُخُن

تعطیلات

2010-09-04T13:43:00.009+04:30

صبح اول: ساعت یک. آفتاب. عرق، خیس. لباس‌ها ولو. خشکی کویر، توی هوا. رطوبت، تن. منظره، کویر خشک و سوزان ِ پابرهنه. چوب لباسی، چوب لباسی، چوب لباسی. های یکی نیست چوب‌لباسی اضافه داشته باشد؟
صبح دوم: ساعت نه و بیست و سه دقیقه. پنجره، باز. پرده‌ی نارنجی، توی کنج. آسمان سراسر. ارتفاع، هفت، هشت متری زمین. صدا، دریا. منظره،‌ دریایی بالا آمده تا پشت پنجره‌ی من. مرغان دریایی. پنجه‌ها در لمس جزر و مد. من، مست و خمار و منگ، خلسه .... آهنگ، بتوون. آفتاب، پشت چشم‌های بسته. آسمان، آبی. بدن در اوج، رخوت، داغ، چرب.
صبح سوم: ساعت ده و چهل و چهار دقیقه. من، روی سقف. من، پایین. من، میانه‌ی رنگ‌ها. من، وسط یک عالمه پروانه‌ی قرمز. پروانه‌ها دور حباب. مکان، اتاق زیر شیروانی. من، دختر. زن. خوشحال. بدون خستگی. شیرین‌زبان. ور ور جادو. تاپ، بنفش. دامن، کوتاه. ناخن‌ها، پر از لاک. من، تولد دوباره. جان ِ جانان.
صبح چهارم: اتوبان. چمن‌زن میانه‌ی میدان، شلوار یه سره، سبز. کلاغ، روی دکل‌های برق. درخت‌ها به صف. خمیازه‌هاشان، قورت داده. من، به تلاش برای گرفتن عقربه‌ی بزرگ. دینگ دنگ. هشت صبح! خدافس تعطیلات

2010-08-27T19:31:00.000+04:30

خبرت هست كه بي روي تو آرامم نيست؟

برای کسی که به مقام عظمی دچار است؛ رمضان یعنی توهم

2010-08-15T22:23:00.003+04:30

حتی من هم، منی که همه‌ی این‌ سال‌ها ماه رمضان را دوست داشته‌ام می‌توانم ازش متنفر شوم. منی که به همه‌ی ادیان بر حسب ایدئولوژی‌شان احترام گذاشته‌ام، خدا را بیش از حد نیاز قبول دارم و پیامبرانش را [آن‌طور که ترجیح خودم است] دوست دارم هم می‌تواند حالم از این ماه به هم بخورد. می‌توانم عصبانی و کفری شوم وقتی باد ِ در غبغب رییس حراست را می‌بینم که از پس سهل‌ترین کار بشری برآمده و یک صبح تا شب آخورش را با کاه و جو پر نکرده تا این‌بار غیر از شکم و زیرشکمش به آن کنه ِ درونی‌اش غذا برساند. جایی که دست ِ‌من و تو تا قدرتی در دست‌مان نباشد به مالش‌ دادنش نمی‌رسد. آقا نیشش باز است. چاقی ِ کثافت و منیت توی نسوجش رسوخ کرده. می‌خندد، مغرورانه و متکبرانه، حساب بنده‌ی مومن باز کرده روی خودش. حوری نوشته‌اند به نامش. نفس روح‌القدسی دمیده شده در نایش، که چه؟ که هر چه می‌کند تا سال بعد از الهام الهی باشد. که ما باز نفهمان عالم شویم پیش چشم برزخ‌بین حاج‌آقا و ایشان ما را به سلابه‌ی دین مریض و کثیف و دست و پازن خویش به مسلخ بازجویی بکشد. یکی نیست بگوید این دینی که برداشته‌ای سنگش را به سینه می‌زنی وقتی شده اسباب امرار معاشت دیگر چه فرقی هست بین تو و آن کاباره‌ای؟ قرآن می‌خواند و هر چه "یا ایهاالمومنین" است به خودش می‌گیرد. ایمان! یکی حالی‌شان کند بوی کثافت دهانت توی دماغ من از ایمان نیست حاج آقا. از تا خرخره خوردن سحرت است که یک وقت نیم سیر ازت کم نشود خدای نکرده، از انانیت و تکبرت است که این شانزده ساعت خاک بر سر دو دستی تقدیمت می‌کند به خاطر اراده‌ی محکم و عظم راسخ و خداشناسی‌ات.
حالم به هم می‌خورد از صدای هیچ‌وقت درنیامده از بلندگو که حالا به ناز می‌گوید نماز جماعت توی طبقه‌ی چندم. و حتی از شنیدن ربط نماز و درصد کارانه‌ها در لابلای همهمه‌ی خیل عظیم روزه‌داران و نمازگزاران جلوی آسانسور. حال به هم زن است وقتی دین می‌شود مایه‌ی فخرفروشی که ‌آن آقا دستش را به جیبش بکند و به امثال منی که دست تمنا پیش او گویی دراز کرده‌ایم به نیت خدمت به خلق اطعام کند. که چی؟ هوسش را نه از لذت خوردن، پر کردن ِ‌این طویله‌ی انسانی که این بار با ایستادن بر فراز گه‌های تلمبار شده‌ به رخ بکشد. ایشان بلندترند. دست‌شان توی جیب‌شان است. جیب‌شان چاق است. نفس‌شان حق است. خدا خیرشان دهد. طاعات و عباداتشان قبول.

انحناهای عاشقانه 5 [تقدیم به مجنون]

2010-08-11T22:21:00.014+04:30

لیلی از جلوی آینه گذشته‌بود. برگشت. به انحنای طره‌ی سیاه ِ پریشان روی شانه‌اش نگاه کرد. با خودش گفت: «ها! پس پیچش ِ مو یعنی این».

با دلُم به هوای زلف یار ♪

تو اینفینیتی اند بیوند

2010-08-08T22:42:00.001+04:30

بدبختی اینه که آدما به چیزایی که خودشون اعتقاد دارن هم، اعتقاد ندارن

میان‌سالی

2010-08-08T15:05:00.008+04:30

برای خودم، شوالیه‌ی مظلوم پهلوانی

دیرگاهی‌ست توی این تناتوی زمانی، غرقم. شاید به ادب پاس نیاید این ناهمگاهی را، ولی من مغروق زمان‌های از دست رفته‌ام. چه گاهی به دست آمده. به حساب انگشت شاید. ایستادم. کمر زین کردم. رفتم به تربت آسیاب بادی. بادی. بادی. به ظریق جدم، دن کیشوت. او چرخید و من به چرخشش در خویش چرخیدم. بر خویش چرخیدم.
در این ازل که من معطل زالی بودم برای تناسب وحشی‌گری با سنخیت، سپاس طبیعت بود بر دامانم که مرا بکر و نامیرا در زمانی که رویا نام داشت به مثال قاصدکی که از خار زاید، زایید. من این‌گونه سرتاپای خویش را در شاهراه انسانیت یافتم. همچون خونی غلیظ که در خون دیگری می‌تپید. از این میان دو چشمی نبود. نه صورتی و نه دست و پایی. تنها حسی بود از هستی. من بودم و ناتوان از ابراز وجود داشتنم. حتی کنون که دست هست و پا و چشم و بینی. گویی چیزی بر چیز دیگر چیره نشده که مرا توان گردنکشی بدهد برای ابراز بودنم، چه رسد به ادعای شوالیه‌گی. هستم. و از هست بودنم هیچ مدرکی ندارم. پندارم قرارست این طور باشد. رقم خورده. به‌بایی و در بودنت گیر نگه‌داشتن نمانی. چه خودش می‌ماند. چیزی نیست و نابود نمی‌شود. ایستانیم بر نقطه‌ای که ناحرکت و متوازن برقرار و زمانی بر گذر از درونمان. رویمان. شاید، همان «زمان» ما را به تصور دست و پا و چشم می‌اندازد برای اتصال با خویش. و الا ما جز قطرات قطاروار روی هم خوابیده در یک مبدا چیزی نیستیم. خلا این چیزی ست که می‌شود از آن به اسم جهان نام برد.
و تو، یعنی من، شوالیه‌ی مظلوم پهلوانی‌ام. در گیر و دار و تعقیب و گریز با زمانه دست و پا چلفتی و در جنگ با دشمن خیالی حتی ناکامم. بزرگ پنداشته می‌شوم حال این‌که در قلب کوچکم چیزی جز صدای گربه و طعم بستنی توت فرنگی نیست. وقتی آن‌ها از انجمن‌های فراماسونری حرف می‌زنند و توتالیتاریسم، من به حبه‌های انگور آویزان در باغ عمویم فکر می‌کنم. وقتی وزیر جنگ صدایش را بالا می‌برد و چرت نیم‌روزی عمویم را زیر درخت تاک پاره می‌کند، من دلم آتاری می‌خواهد. پشمک می‌خواهد. بالابلندی می‌خواهد. وقتی وزیر فرهنگ با لفظ قلم و آداب سیخ سیخ کنار دستم راه می‌رود و من با او درباره‌ی وضعیت امسال کتاب دانش‌آموزان حرف می‌زنم، فکرم پیش آب داغی‌ست که پاهایم را به محض رسیدن به خانه درونش می‌گذارم. به ژله‌هایی که صبح توی یخچال گذاشتم فکر می‌کنم و پیژامه و لباس راحت و هم‌آغوشی و ملحفه‌های سفید و مبل قرمز و نور مایل دم صبح و گیلاس. قاب‌های بالای تخت و لبخند خفته‌ی عزیزانم در قاب‌های چوبی، هی فرت فرت و زرت و زرت و هارت و هارت با صدای بلند توی اتاق، حیاط، ایوان، حمام. چشمم به سبد آجیل وسط میز مذاکره که می‌افتد می‌خواهم دست دراز کنم و یک مشت بردارم جوری که کسی نفهمد. بعد مثل بچه‌های شیطان قیافه‌ی من‌ندانم به خودم بگیرم و بروم زیر میز. بند کفش‌ها را به هم گره بزنم و توی پاپیون زدن‌شان تعلل کنم. بعد دستم را بکوبم روی میز و با خوشحالی بی‌سابقه‌ای که از ابروهای عبوسم بعید است، بلند ازشان بپرسم های آقایان گل کوچیک پایه اید؟

گاه‌نوشته‌های شخصی

از آدم‌ها و جاکفشی‌ها

2010-08-04T23:21:00.001+04:30

امروز یه کیف و یه شلوارک و یه تاپ و یه بلوز دیدم توی آدیداس که مال من بودن. یعنی مطمئنم طراحشون اون موقع که داشته اینارو طرح می‌زده حواسش به من بوده. ممکنه خودشم نفهمیده باشه که من کی‌ام ولی مطمئنم حواسش بوده و حتی چشماش داشته منو توی اتاقم، خیابون، باشگاه یا توی شرکت نگاه می‌کرده. نخریدمشون ولی، چون پول نداشتم. یعنی داشتم ولی لازم داشتم. می‌دونم امشب دلشون برا من و نگاه عاشقانه و دست کشیدنم به بدنشون تنگ می‌شه. حتی ممکنه غمگین و فسرده بشن و هر روز با ورود هر مشتری منتظرم باشن تا برم بگردم و از لابلای اون همه لباس پیداشون کنم. بهشون اطمینان بدم که نرفتم نایک، ریبوک یا بنتون. برگشتم تا بغلشون کنم و توی نزدیک‌ترین جای زندگیم نگه‌شون دارم ولی فکر کنم به دوریم باید عادت کنند. منم به دوریشون عادت می‌کنم. می‌تونم. حتمن می‌تونم.
نخردیم و ندارمشون ولی عیبی نداره. سعی می‌کنم از نداشتنشون لذت ببرم. اینو مامانم گفته. مامانم گفته اون اولای زندگیشون که خیلی دانشجو بودن و تو وسط مسطای انقلاب فرهنگی افتاده بوده درسشون که دانشگاه‌ها تعطیل شده و مامان بابای من تازه هم‌نفس شده بودن توی یه خونه، اولین چیزی که خودشون خریدن دوتایی با پول خودشون یه جاکفشی بوده و یه کلمن. جاکفشیه ازین جاکفشیا بود که توی کتاب اجتماعی دختر بانظم و مرتب کتاباشو توش چیده‌بود. کلمنه هم یه کلمن آبی و سفیدیه که روش عکس دونه‌ی برف داره. منظورش اینه که خیلی یخه توش مثلن. مامانم همیشه می‌گه روی جاکفشیمون گلدون گذاشته‌بودیم و هر کی میومد می‌گفت چقدر قشنگه. یه عکس هم هست که مامان و بابام و عمه و مامان بزرگم نشستن یه جایی که جلوش پرده‌ست و پشت پرده‌هه جاکفشیه که گلدوناش معلومه. مامان هر وفت عکسو نگاه می‌کنه می‌گه مسعوده هم این‌جا بوده و به شکم خودش اشاره می‌کنه. من صورتشو می‌بینم که یه جور ناز و قشنگی داره می‌خنده، با لبش، با چشماش، با دستاش و با همه‌ی آدمای دور و برش، با پرده و دیوار و فرش. با جاکفشی و گلدونای سبز توش. خنده‌هه مثل حباب مثل یه بو، یه رایحه از تو عکس پخش می‌شه همه جا. مامانم وقتی از این چیزا حرف می‌زنه بعدش ساکت می‌شه. خیره می‌شه به یکی از گلای قالی و بعدش می‌گه نداشتنم خودش لذت‌بخشه؛ چشمش برق می‌زنه از کریستوف کلمب بودن توی آمریکای خرید کلمن و جاکفشی.
هنوزم جاکفشیه تو خونه‌مونه. کلمنه هم شاید تو زیرزمین باشه. وقتی آدم داستانشو بدونه تازه می‌فهمه که چرا انقدر هنوز شونه‌هاش عقبه، ستون فقراتش صافه و نگاش خوشحاله. تمام این سالا یه تنه واستاده و پابه‌پای همه اومده. آخه یه وقتی تمام خوشبختی دو نفر بوده، خودش تنهایی.

مزخرفات زمانی

2010-08-03T21:49:00.001+04:30

سیستر کوچیکه امسال کنکور داره. بهش گفتم رو میز پذیرایی درس بخونه چون من وقتی شروع کردم اونجا درس خوندن، درسم واقعن بهتر شد. اول فکر می کنیم شاید نورش بهتره بعدش به سایز میز و رنگ توجه می‌کنیم، آخرش به این نتیجه می‌رسیم که آدمای مهمی تو این اتاق اومدن و رفتن و انرژی‌هاشون باعث می‌شه که قدرت اتاق نسبت به جاهای دیگه‌ی خونه بیشتر بشه.
دارین می‌گین هه!‌ مس به چه مزخرفاتی اعتقاد داره؟ بله، من حتی به مزخرفات گنده‌تری هم اعتقاد دارم. مثل این‌که زمین گرده یا این‌که این جهان نیست که دور زمین می‌گرده بلکه زمین‌ئه که دور خورشید می‌گرده.

نوشته شده با آبلیمو

2010-08-02T21:05:00.003+04:30

توقعاتت را می‌گذاری کنار و
همه چیز حل می‌شود

چشمت را باز می‌کنی و همه جا تاریک است

2010-07-31T11:49:00.001+04:30

وقتی بیدار شدم آفتاب رفته‌بود. دهنم تلخ بود و از گرمای اتاق پشت گردنم خیس ِ خیس. نه می‌توانستم نه می‌خواستم بلند شوم. ساعت دستم نبود. روی دیوار هم نبود. حدس می‌زدم چهار پنج ساعتی باید خوابیده باشم. آن‌قدر خواب عمیق و عجیبی بود که نور غروب را هم ندیده بودم. حتی حسش هم نکرده بودم. مادربزرگم همیشه می‌گفت دم غروب نگذارید کسی خواب باشد، بیدارش کنید. زمان را گم می‌کند. من زمان را گم نکرده بودم. فقط احساس رخوت و کسلی داشتم. با خودم فکر می‌کردم بدون قرص هم آدم می‌تواند عین میت بیفتد و بخوابد. ناراحت نبودم که تمام روز تعطیلم را این‌طوری گذراندم. خوشحال هم بودم. یکی دو ماه است برای این‌که به چیزی فکر نکنم عین دیوانه‌ها گیر می‌دهم به اتاقم. در و دیوارش را رنگ می‌کنم. مقوا می‌چسبانم. کاغذ مچاله می‌کنم. استنسیل می‌زنم. مامان و بابا خوششان آمده. دیروز می‌گفتند سقف را هم یک کاری بکن. آخر پدر آمرزیده سقف؟ بابا رفت سروقت کتابخانه‌ام گفت آوهو! کولاک کردی. و من از کولاک کردی‌اش کیفی کردم ها. توی صورتم معلوم نبود که کیف کردم. خسته بودم و بی‌حوصله. اصولن هیچ‌وقت معلوم نیست من از چی کیف می‌کنم از چی ناراحت می‌شوم. برایم بهتر است. دیگران هم اکثرن برداشت اشتباهشان را می‌کنند. گاهی که درست می‌فهمند خشکم می‌زند. نکند آینه‌ی دلم پیدا شده؟ می‌پوشانمش. بدم می‌آید. نمی‌دانم چرا. گفتم بلند شوم ولی نمی‌توانستم. تمام پنج ساعت را بدون حرکت خوابیده بودم. بدنم خشک شده‌بود. چسبیده بود به تخت. کولر آبی که بغل دستم بود خاموش بود. می‌خواستم دست دراز کنم روشنش کنم. دیدم جان ندارم. خواب دیده بودم توی یک جایی مثل بازپروری؟ همانجایی که بزهکارها را می‌برند هستم. هستیم یعنی. من و دکا. مال بزهکارها نبود. مثلن دانشگاه بود یا یک همچین چیز جمعی‌ای. مثل زندان بود بیشتر. همه می‌رفتند توی یک اتاقی خودشان را می‌شستند. یعنی همه با هم. می‌رفتی با لباس آن تو. با تشت آب می‌ریختند روی سرت و تو کم کم خودت را می‌شستی. من نرفتم. از این طور حمام کردن متنفرم. دکا رفت. توی خواب به این فکر می‌کردم کاش مثل فلانی بودم که بلد است خودش را با جو هماهنگ کند. من بلد نیستم. وقتی از یک چیزی بدم می‌آید بدم می‌آید. برای این‌که جو خوشحال شود نمی‌روم کون قر بدهم آن جلو. کثیف بود به نظرم به هر حال.
هوا تاریک است. گرم است. نم دارد. من مثل یک تکه نمد چسبیده ام به تخت. نمی‌توانم گردنم را بلند کنم. یاد اتاقک غواصی و پروانه‌ها میفتم. اگر یک روزی بهش دچار شوم -به فلج و لالی- انقدر حرف می‌زنم با خودم تا هر روز از حرف زدن با خودم عق بزنم. هوا انقدر سنگین بود که هیچ حال مبسوطی برای فکر کردن نداشتم. یعنی اگر داشتم می‌توانستم به عریانی هنر و هنرمند فکر کنم. به معیاربندی هنر و بدون مرز بودنش از دید من. و این‌که در این دید هیچ خط قرمز واضحی وجود ندارد. هیچ هرزگری‌ای معنا پیدا نمی‌کند مگر به تعبیر اجتماع، عرف، سنت، مذهب. خود ِ هنر ورای این‌هاست و تغذیه‌ی روح است و چیزی که با روح سر و کار دارد با افکار عوامانه‌ی فاحشه‌گری جمع نمی‌شود، چه اصلن برایش جز زیبایی، خلاقیت، رنگ، خلق معنایی ندارد. و این شاید سادگی من را پیش تو ناسادگی جلوه می‌دهد و سادگی خودم را پیش خودم متداول. به هر حال فکر نکردم به این‌ها. این‌ها را صبح روز بعدش فکر کردم. آمدم به یک چیز دم‌دستی‌ای فکر کنم دیدم هیچ تودو لیستی نیست که بخواهم فعلن درش را باز کنم. فقط به این فکر می‌کردم که باید بروم حمام تا حالم جا بیاید. دوش آب یخ بگیرم. البته از فکر کردنش مور مورم شد و تصمیم داشتم زیرآبی بروم که خودم را گول زدم تا بلند شوم. رفتم لب پنجره. تاریک تاریک بود. حتی چراغ‌های پارک را روشن کرده‌بودند. یادم نیست چطور خوابم برده‌بود. یادم هست آخرین لحظه‌های بیداریم داشتم به بچه‌ای که داشت توی کوچه مامانش را صدا می‌کرد فحش می‌دادم که ریوایند کند توی رحم مادرش. جمعه‌ی غلیظی بود. کسل بودم. صبحش چند تا مقوا را برداشته‌بودم چسبانده بودم به دیوار. بعد فکر کردم خب تا کی؟ مگر چقدر مقوا توی عالم هست؟ مگر من چندتا دیوار دارم؟ اصلن این که عین خر همه‌ی روزهای تعطیل را کار کنم راه انسانی‌ایست؟ بعدش یادم هست که لوبیاپلو خوردم. شربت خوردم. و برگشتم توی اتاقم. ذوب شده را ورق زدم. بار هستی را جابه‌جا کردم. به نقاشی‌هایم که توی راهرو به صف ایستاده‌ بودند که آخر هفته کسی بیاید ردیف‌شان کند نگاه کردم. دوربین را برداشتم و فهمیدم شارژ ندارد. با موبایلم ور رفتم و به بچه‌ای که مادرش را صدا می‌زد فحش دادم. وقتی بیدار شدم آفتاب رفته بود و موبایلم زیر تنم ویز ویز می‌کرد.

آفتاب

2010-07-29T15:03:00.001+04:30

دود سیگارش از پشت سرش می‌آید بیرون و توی پنشنبه می‌رقصد. تکیه داده به میله. پیراهن چروک. موهای سفید. عینک کائوچویی. آفتاب روزهای تعطیل رویش تابیده. نرم، خوش، خواب‌آور. عیاش. برمی‌گردم تو. می‌گوید خرد بده. ندارم. کیفم را نگاه می‌کنم. انگار پسر همسایه‌مان باشد موقع کارت‌بازی می‌گویم من فقط دو تومنی و پنج تومنی و هزارتومنی دارم. انگشتش را می‌گیرد طرفم. نمی‌فهمم. می‌گوید آخری را بده. فهمیده‌بودم.
پیاده می‌شوم. آفتاب بدجوری ولو می‌شود روی آدم. ماشین‌ها داد می‌زنند. جردن. پاسداران. میرداماد. هیچ‌کدام نمی‌روم. آفتاب بندرگاه است. همان‌قدر عیاش و گرم. کاپیتان‌ها ایستاده اند کنار دکل‌ها. سیگار دود می‌کنند. ملوان‌ها می‌دوند این ور و آن ور. صدای دریا می‌آید. خیلی وسیع. موج هم می‌آید. گوشم سنگین شده. شاید هم صدای خیابان است. چه می‌دانم.
از جلوی بانک کشاورزی رد می‌شوم. خیلی وقت است پنشنبه‌ها صبح جلسه ندارند. پنجشنبه‌های زیادی‌ست که مثل روزهای دیگر هفته جلسه ندارند. می‌دوم توی گاندی. زیر چشمی در بزرگ شیشه‌ای که همیشه نگاه می‌کنم را هول هولی رد می‌کنم. می‌گوید سلام. یکی از تاریکی می‌آید بیرون. آقای نگهبان کمربندش را روی شکم آبی‌اش صاف می‌کند. ابروهای پرپشتش را الاکلنگ می‌پراند. هول می‌کنم. پایم گیر می‌کند به محفظه‌ی آب. خجالت می‌کشم. سکندری می‌خورم. لبخند می‌زند. شیطنت کرده. می‌خندم.
می‌رسم آرژانتین. کیفم می‌خورد به یکی. می‌گویم ببخشید. می‌گوید خدا، ببخشیدش را نمی‌شنوم. رفته‌ام. آسانسور توی همکف است. می‌پرم تو. یاعلی می‌گوید طناب را می‌کشد می‌رود بالا. تا بیست می‌شمرم. می‌رسم. میزم حالش خوب است. من هم حالم خوب است. آفتاب ِ دریا هنوز آن بیرون می‌تابد.
دلم می‌خواست توی لنگرگاه می‌ماندم. دامن بلند ریش ریش قرمز و صورتی و سبز می‌پوشیدم با نیم تنه. چتر دستم می‌گرفتم و موهای آبنوسی به باد می‌دادم. صدای موج می‌رفت لابلای ساق‌هایم و دریاسالارها دود سیگارشان را ول می‌دادند توی پنشنبه. تکیه داده به دکل‌ها. حیف این آفتاب که دریایش را لابلای تاکسی‌ها می‌خواهد پیدا کند.

2010-07-22T22:19:00.003+04:30

کاش
می شد
آدم
گاهی
به اندازه‌ی نیاز، بمیرد
بعد بلند شود
آهسته آهسته
خاک‌هایش را بتکاند
گردهایش بماند
اگر دلش خواست،
برگردد به زندگی.
دلش نخواست،
بخوابد تا ابد.
...
کاش می‌شد گاهی آدم
به اندازه‌ی نیاز
بمیرد
برگشتنش بماند.

2010-07-22T10:21:00.001+04:30

از دست دادن
به دست آوردن
دو بال آدمی برای پریدن
گاهی، نپریدن
تّوهم ِ پرواز

آرامگاه

2010-07-18T13:06:00.001+04:30

بعضی‌ روزها هم آدم متولد می‌شود. برای هزارمین بار به صورت خاک‌برسر عبرت‌ناگیری می‌گوید بلی. می‌گوید؟ یا به زور می‌گذارند در دهانش. زمان خودش را سنگین و تیره می‌کشد رویش بعد چشم می‌ایستد به نگاه که پوف. این همه سال. این همه‌ سال زنده بوده‌ام یعنی. سه ساله‌م بوده یک روزی؟ آن روز؟ بیست و شش سالم نبود؟ سه سالم نیست الان؟ چطور همچین قطعیتی ممکن است؟ با این همه وضوح و صدا و گردو خاک و رنگ‌های قرمز و زرد چرخ و فلک وسط حیاط. مهدکودک شهیدپیچک و بمباران یعنی بیست سال پیش؟ پنجره‌ی بلندتر از قد من و ایستادن برای آمدن مامان یعنی این قدر سال گذشته ازش؟ از رد شدن از کوچه باغ و زمزمه های خواندن بابا و هر بارش که می‌گفت دوربین بیاریم این‌جا عکس بگیریم و هیچ وقت نشد. خراب شد. باغ. دیوارش را کوبیدند. باغ را سوزاندند و جایش .. نمی‌دانم. نرفتم یعنی. تراژدی نیست. خم به ابرو آوردن هم ندارد. زندگیست دیگر. چه لطفی دارد یک باغ دیوار آجری وسط یک شهر الان؟ این همه باغ‌های کودکی و خوش‌خیالی‌ام خراب شده‌. بخواهیم روضه بگیریم برای خراب شدن هر دشت و دمنی، مصیبت‌پوش دائم دورانیم. باغ خراب می‌شود. جایش تکنولوژی می‌آید و این حق در رابطه‌ی مستقیم با حق تو، به دیگری داده می‌شود که خانه‌ای برای زندگی داشته‌باشد. همین و تمام. زیبا هم هست. در مقیاس کلا‌ن‌تر نمی شود خیلی هم مستدل گفت کوچه باغ از یک برج بهتر و مفیدتر است. سطح‌نگری نوع ما، وقتی پایمان به پله‌ی بعدی نمی‌رسد داد و هوار راه می‌اندازد که ظالمان، ظالمان، درخت می‌کشند. بی‌که به سرپناه آدمی‌زادی، جانداری بعد از آن فکر کنند.
....
هفت سالگی و هشت و نه. بیست و یک، دو، .... چه زیاد. قدم بلندتر شد. شانه‌هایم پهن‌تر. پشتم صاف‌تر. آدم‌ها را زدم کنار. دستم را برای رد شدن از خیابان به دست کسی ندادم. بند کفشم را خودم بستم. میزم دورتر شد. خودم هم. دنج‌تر. کنج‌تر. اتاقم بالاتر رفت. نزدیک‌تر به آسمان. دورتر از زمین. خلوت کردم. گریه کردم. واماندم از زندگی. جلو زدم. خوش‌خیالی پیشه کردم. بدبین شدم و به همه‌ی عالم و آدم فحش دادم. دست به دامن خدا شدم. عصبانی شدم. ولش کردم. خندیدم. گریه کردم. غافل و فارغ و عاقل و عاشق و هر چه بر وزن فاعل بلدی ... مفعول هم. با همه‌ی این‌ها، در اتاقی هجده‌متری بالای یک ساختمان سه طبقه با پنجره‌ی وسیع به اندازه‌ی دیوار، رو به آسمان مواجه شدم. و در همه‌ی این گذرها و زیرگذرها، آسمانی بود، وجود داشت. نه از جنس خدا. فقط یک اسمانی بود. که ابر داشت. باد داشت. باران داشت. خورشید داشت. شب‌ها ماه داشت. ستاره و شهاب داشت. گاهی پایین‌تر می‌آمد و بازی شاخه‌های بید داشت. گاهی بالاتر می‌رفت و رعد و برق داشت. چیزی نمی‌خواهم از پشت این آسمانم برای‌تان سمبلیک بسازم. فقط می‌خواهم بگویم آسمانی بود. هست. و بودنش خوب است. این‌که اتاقت رو به آسمان باشد بهتر. وقتی پشتت از دیدن آسمان یک جور رعشه‌ی خفیفی بگیرد بهت یادآور می‌شود که خوشبختی و این خوشبختی به دست هیچ حادثه و بنی‌بشری گرفتنی نیست. آسمان، این‌جور نامحسوس و بی‌لمس، شبیه دست‌هایی‌ست که دورت است و مدام تمنای به آغوش کشیدنش درونت هست، اما نمی‌شود. یک همیشه‌خواهی ناممکنی. انگار یک عاشقی آن ور، دیگری این طرف. یکی را بسته‌اند به جایی، قفلی، زندانی، قیدی. مجبورند به چشم. ببوسند. بیاغوشند. بیالایند و بیارامند.
....
بیست و پنج سالگی سال سختی بود. سخت‌تر از همه‌ي سال‌هایی که تا به‌حال چشیده بودم. بیست و شش اما با همه‌ی ناملایماتش آرامش غریب خوبی دارد. مثل آب. سیلی‌اش خیسی می‌آورد. نرم. مواج. دوست داشتنی. سال‌های دیگر. بیست یا سی سال بعد. اگر که برگردم و نگاه کنم به این سال، علیرغم همه‌ی ناراحتی‌هایش بی‌شک فکر می‌کنم خوشبخت‌ترین اوقات زندگی‌ام را گذرانده‌ام و حتمن از همه‌ی این سال‌های قبل‌تر و بعدتر ممنون خواهم بود که مرا به این‌جا و در نقطه‌ای که هستم کشاند. چه، کمال مطلوب هم اگر نیست، کاستی‌هایش چاشنی خواستنی‌ای ست برای زندگی، این نوع زندگی. این چنین آرام انگار که هیچ قاصدکی روی زمین نخواهد نشست.

2010-07-06T01:15:00.000+04:30

وقتي با تمام وجود آرزو مي كني شرط را ببازي

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت

2010-06-20T23:23:00.010+04:30

می‌دانی، ما هیچ‌کدام عن‌های خاصی نیستیم. گاهی از سر ناچاری، توهم، هرچه واژه‌ی موهومی بلدی بگذار این وسط ، خیال برمان می‌دارد چیزمان چیزتر است، قدمان بلندتر. فکرمان رسیده‌تر. کمی که بگذرد، به این‌جایی که من الانم یا تو الانی، یا هر کسی در الان الانش یا در الان بعد و قبلش برسد، حواسش می‌رسد که عن خاصی نبوده. نیست.
منی که اینجایم هر لحظه باورترم می‌شود که همه‌ی عمر اشتباه رفته‌ام. نمی‌گویم پشیمان نیستم، که گفتن پشیمان نیستم از اشتباهات وصله به جان و عمر و ایامم افتخار ندارد. پشیمانم. پشیمان نبودن یا همان خوب کردم ابلهانه‌ترن واژه‌ی هستیست وقتی می‌دانی خوب نکردی، وقتی چشم می‌بندی و هوار می‌کشی که دهان‌تان را ببندید من همینم که هستم؛ ناگریز، به طور غمینانه‌ای با تمام وجود سیاه‌تر و کثیف‌تر و غریب‌تر از دیروز و روز پیش‌ترش می‌شویم.
من هر روز که می‌گذرد بیشتر به اشتباه بودن هر لحظه‌ام پی می‌برم. به رد آغشته به آلودگی روزهایم. کثیف و سنگین می‌گذرد گاهی برم زمان، که می‌بایستی این روزها تازه‌تر ازین می‌بود. زلال‌تر. هر دم از پندارهای نارس و خطاهای رو به بلوغ و بی‌بکارتی خشم می‌گیرتم. چه چاره اما. هر چه می‌گذرد می‌دانم که کمتر فهمیده‌ام. نفهمیده‌ام. می‌فهمم که نفهم نفهمان عالمم. اعتراف خودکوبی‌ای‌ست شاید. اینجا نشود اعتراف کرد پس کجا؟ می‌خواهم بگویم تنها نیستی دخترجان. اگر اشتباه ِ یک وقتی‌ات دل خودت را بیشتر از دل هر کسی از خودت رنجاند. که توقع نداشتی از خودت این همه بی‌رحم بودگی را. بدان که دل من به دلت حسود است همین الان که بلد نیست؛ حتی این همه دیگر از خودش برنجد و بارقه‌ی امیدی بیافریند از این غم مستاصل فهمیده در گوشه‌ای از زندگی‌اش به ندامت دلداری‌ای که نداد.
نمی‌خواهم ادبیات ببافم. گذشته‌ام از آن زمان که دلم پی بافتن ریسمان کلمات باشد برای نصیحت کردن. که شرمم می‌آید از خودم این همه شعار و خودم در سیاهچال انسانیت. اگر می‌توانستم مثل جلال می‌نوشتم، ساده. بی قافیه. مدیر مدرسه، نفرین زمین. مثل سلینجر. مثل کافکا. مثل بورخس. مثل نویسنده ... هیچی نشدم. هرچه بیشتر می‌روم می‌بینم هیچ چیزی هم نخواهم شد. ابوی همیشه فحش که می‌داد می‌گفت هیچی نمی‌شی. نفسش گرم. هیچی نشدم. هیچی هم نخواهم شد از این هیچی نشدن. توی این زندگی که بیست و پنج سالش با باد و آب رفت و چیزی نمانده که بیست و پنج سال دیگرش هم پای منقل و وافور طی شود و من ِ‌پنجاه ساله از آرتوروز و پارکینسون برایت بنویسم به زور دغل و دفنگ و خود را به هزار آب و آتیش زدن و تغذیه‌ی نفس خیره‌ی سرکش قهار درونم به اعلام توانگری، دل‌هایی شاد کردم، غمگین بیشتر. به دست آوردم. شکستم. خرد کردم شاید. دل خودم را در پس هوس و بازیگوشی فریفتم. وقت را به توجیه بلند و هوارگونه‌ی دم غنیمت دار به قهقهه گذراندم. کنایه زدم. فحش دادم. داد زدم. مردم را قضاوت کردم. تحلیل‌های یکی تخمی‌تر از دیگری ارائه کردم. خلاصه، زندگی را به بطالتی که هر کس دیگری هم بهتر از من بلد است به جور نه چندان هیجان انگیزی گذراندم و آخرش هیچی هم نشدم. نقاشی را کمی یاد گرفتم. بعدش دلم را نزد. دیدم بلد نیستم. خیلی بلد نبودم. این‌که این را اینجا می‌گویم شاید فکر کنی شکست نفسی‌ست ولی بلدش نبودم. شاید شانس یارم بود که چندتا که زیاد هم نیستند تابلویی کشیدم آن هم فقط از دور قشنگ. گالری ها که می‌روم از خودم خجالت می‌کشم که روزی دست دراز کردم به قلم، به بوم. از رو هم نمی‌روم. هنوز ... نوشتم. وبلاگ نوشتم. بعضی وقت‌ها داستان هم نوشتم. که چی؟ پا کرده بودم در کفشی که اندازه ام نبود. چه‌ام است. یادش نگرفتم. یادم نگرفت. مادر و پدرم گمان نکنم دل خوشی داشته باشند ازم. دوستانم اگر حالم را نگیرند محال است حالشان را بگیرم. که چی؟ عن خاصی‌ام لابد. حافظه ندارم. چرا بلد نیستم بگویم خاک بر سر و بی‌شعورم؟ بهتر نیست حقیقتش را بگویم که من بلد نبودم آداب دوستی کردن با آدم ها را؟ همیشه‌ی طلبکار از زندگی ام. همیشه ام یک چیزی کم است. دلم و دستم دنبال چیزی که نیست می‌دود. دنیا موظف است سینی به دست آماده در خدمتم باشد. چرا؟ چون این تفاله که از توی یکی درآمده و توی یکی دیگر رشد کرده فکر کرده ضمانت داده زندگی بهش که برخلاف تدبیرش نچرخد. که چی؟ خونش رنگین‌تر است؟ گه او بوی گه‌های دیگر را نمی‌دهد. یا چشمان تنگش تنگ‌تر از آن‌ست که بتواند بزرگی دنیای بیرونش را ببیند و درکش به ادعا و خودآگاه سد بسته که دیگران را فقط از روی قضاوت خویش بخواند و ترازوی عالم را بر محور دانسته‌های سرتا پا غلط خود حکم دهد.
می‌خواهم بهت بگویم که من، حداقل همین من که عنی هم نیستم، [که حتی بلد هم نیستم دست بیاندازم گردنت و خفه بمیرم و زرت و پرت نکنم تا دلت سبک شود خودش] انقدرها فهمیده‌ام که نباید دست به کاری بزنم دیگر، بس‌که همیشه‌ی خدا یک جای کار می‌لنگد و بیست و پنج روز بعدتر دیده‌ام چه بوی گندی پیچیده از شاهکارم. و بعدش فکرتر کرده‌ام که دست به کاری نزدن خودش انتخاب بزرگ‌تر و تصمیم سخت‌تر و متناقض‌تریست که جسارت عظیم‌تری می‌خواهد. فکر کنم نگ، باید قبول کنیم که همه‌مان یک‌جور مزخرف بدریختی خیلی وقت ها گند می‌زنیم و در آینده‌ی نه چندان دور هم دوباره گندهای بیشتری خواهیم زد. نمی‌خواهم بگویم گند زدن ناراحتی ندارد، یا غصه نخور، حالا که شده. یا این‌که کوچکش کنم ناراحتی‌ات را که لابد بزرگ است غم، وقتی روی دل کسی سنگینی می‌کند. می‌خواستم فقط بگویم این‌ها را، تا شاید بدانی که همه‌ی ما دست به گریبان همین عن‌بودگی‌مان هستیم. فکر کردم اگر این را بدانی خوشحال که نه، ولی راحت‌تر با خودت کنار میایی. خودت را می‌بخشی و همه‌ی اشتباهات مای دیگر را در کنار خودت راحت‌تر فراموش می‌کنی.

تک نوازی تار

بچه پررو

2010-06-19T23:10:00.001+04:30

یا
بضاعتمون همینه, گیر نده

من این کار خطا هرگز کنم
عقل این قَدَر دارم

صدای باد مرداد می‌آمد،، رستاخیز؟

2010-06-07T21:58:00.002+04:30

چنانم انگار که به ناچار چمدان جمع می‌کنم. بقچه می‌کنم. روی هر لباسی اشک می‌ریزم. می‌گذارمش توی کمد. جا ندارم ببرم. چنانم انگار که دور می‌شوم از جایی که عزیز است، کسی که عزیزتر. بغض دارم. سرم سنگین است. خودم را زده‌ام به خواب. سوم شخص دوربینی‌ام را روشن کرده‌ام. ایستاده‌ام بیرون به تماشای اتفاق. نقشم را بازی می‌کنم. باور می‌کنم که این من واقعی نیست؛ این‌طور مجبور به رفتن. این من نیست که آمده بود. این من نیست این همه دلخوش، ‌خوشحال، ‌خوش‌باور. دست‌هایم را می‌گذارم روی زانوهایم. سرم را می‌دهم بالا. صدای آهنگ را بلند می‌کنم. گوشواره‌ی آبی‌ام برق می‌زند توی آفتاب غروب. اشک‌هایم را اخم می‌کنم برمی‌گردند تو. چمدان روی صندلی عقب است. سبز. آسمان دور است. ابرها نزدیک. روی مشتم باران می‌بارد. هوا خاک دارد. آدم‌ها ناراحتند. اتوبان را ایستاده‌اند. پر ترافیک. هزارتا؟ ده هزارتا. نشسته‌اند پشت فرمان. خورشید را نگاه می‌کنند و در سکوت هوای مرداد نفس می‌زنند، می‌خورند، نگه می‌دارند، می‌دهند بیرون. سیگار می‌کشند. پیاده می‌شوند و روی سقف ماشین‌شان می‌نشینند. هق هق می‌کنند و گاهی همه چیز را ول می‌کنند و روی تپه‌های اطراف هوار می‌کشند.
چنانند که انگار چیزی را، کسی را یک جایی دور از دسترس جا گذاشته‌اند و رفته‌اند.

آن کس که نداند و نداند که نداند

2010-06-05T15:17:00.002+04:30

خواسته بودم بنویسم از صبح. اما نه این چیزی که دارم می نویسم؛ که مشغله ی ذهنم است. اما همین را می نویسم. وقایعی که متصل است به دین و مذهب و سنت و عرف ناراحتم می‌کند. دست و پایم را می‌بندد بی‌که دلیلی بیابم برای اثبات یا ردشان؛ یک سری قانون‌های ننوشته‌ی اجتماعی. مزخرف‌ترین چیز همین قانون‌های ننوشته‌ی جمعی‌اند. دست و پایت را یک جوری می‌بندند که نمی‌توانی تکان بخوری. عقابش تف و لعنت همه‌ی اطرافیان است. رهایی از آن بالاترین ریسک ممکن. مستحق سنگسار. نه می‌توانی به هیچ دادگاهی شاکی شوی نه هیچ وکیل مدافعی هست که دفاع کند ازت. هر وکیلی خودش یک جور مجرم اجتماعی‌ست. این وقایعی که می‌چسبند به عرف، به سنت، به آیین، به هر چیزی که نامتصل است به قوه‌ی استدلال آدمی مستاصلم می‌کند. می‌گذاردم روی میله‌ی فلزی و هر لحظه بر داغی میله‌ها می‌افزاید. می‌سوزم و اگر دست خودم فریادرسم نباشد برای ساکت کردن این ناله‌ی بشری، دست دیگری هست. دست‌های دیگری‌ برای گرفتن گلویت تا خاموش شدن هر آن‌چه درد و اعتراض و خشم. هر آن‌چه نفس و شوق برای رهاییدن. رها زیستن. چنین دردی دارد گیر افتادن و بیچاره ماندن در جهل مرکب شبه‌مدلل برای اسلوب دادن به جهالت جمعی.

2010-05-27T14:20:00.001+04:30

لطف خدا که مناسبت نداره
این را همکارم گفت به آن یکی.

I've seen the dark

2010-05-23T13:34:00.003+04:30

I've Seen It All

I've seen it all, I have seen the trees,
I've seen the willow leaves dancing in the breeze
I've seen a man killed by his best friend,
And lives that were over before they were spent.
I've seen what I was - I know what I'll be
I've seen it all - there is no more to see!

You haven't seen elephants, kings or Peru!
I'm happy to say I had better to do
What about China? Have you seen the Great Wall?
All walls are great, if the roof doesn't fall!

And the man you will marry?
The home you will share?
To be honest, I really don't care...

You've never been to Niagara Falls?
I have seen water, its water, that's all...
The Eiffel Tower, the Empire State?
My pulse was as high on my very first date!
Your grandson's hand as he plays with your hair?
To be honest, I really don't care...

I've seen it all, I've seen the dark
I've seen the brightness in one little spark.
I've seen what I chose and I've seen what I need,
And that is enough, to want more would be greed.
I've seen what I was and I know what I'll be
I've seen it all - there is no more to see!

You've seen it all and all you have seen
You can always review on your own little screen
The light and the dark, the big and the small
Just keep in mind - you need no more at all
You've seen what you were and know what you'll be
You've seen it all - there is no more to see

Download (7.54M)

چراغ قرمز

2010-05-01T15:43:00.001+04:30

- من مانده‌ام تنهــــای تنهاااااا ....
+ حتی متالیکا هم می‌تونم برات بذارم

سابینیسم

2010-04-27T10:17:00.001+04:30

شب بود و او با گام‌های شتاب‌زده، روی پیاده‌رو و ایستگاه راه‌آهن راه می‌رفت. قطار آمستردام آماده‌ی حرکت بود. دنبال واگن خود می‌گشت. در کوپه‌ای را باز کرد که بازرس قطار مودبانه او را به آن‌جا برده بود و دید فرانز روی یک تختخواب با لحاف کنارزده نشسته‌است. فرانز بلند شد و به پیشوازش آمد.
میل بسیار داشت تا مانند مبتذل‌ترین زنان، به او بگوید: «مرا رها مکن، مرا نزد خودت نگه‌دار، مرا به فرمان خودت دربیاور، پرزور و مقتدر باش!» اما این کلمه‌هایی بود که نه می‌توانست و نه می‌دانست چگونه بر زبان آورد.
وقتی فرانز به سوی او آمد، سابینا گفت:
- چقدر از بودن با تو خوشحالم!
با رازداری فطریش، بیشتر از این نمی‌توانست بگوید.

بار هستی - میلان کوندرا

2010-04-21T14:00:00.002+04:30

لطف کنین وقتی یکی ناراحته برندارین بگین بیخود ناراحتی یا ناراحت نباش یا این که ناراحتی نداره آخه. لابد داره که ناراحتم. مهم نیست اون موضوع چقد با ارزش یا بی ارزشه مهم اینه که من به خاطرش ناراحتم و گوله گوله اشک می‌ریزم. دنبال اینم نیستم که راه حل پیدا کنم. وقتی اشکامو پاک کردم میام ازتون می‌پرسم حالا چیکارش کنم. وقتی ناراحتم فقط ناراحتم بعد شما که برمی‌داری به من می‌گی بیخود ناراحتی از اساس شعور منو بردی زیر سوال که تو عقلت نمی‌رسه برا چی باید ناراحت باشی برا چی نباید ناراحت باشی.
بلند شین به جای این که منو نصیحت کنین مثه اینا که یکی می‌خوره زمین فحش می دن بهش که خاک تو سرت چرا حواست نیست چهار تا بزنین تو سر اونایی که آدمو ناراحت کردن. چهار تا فحش بدین لااقل آدم دلش خنک شه، حالا دروغکی هم شده بگین می‌فهمم حق داری. بیا بغلم. بعد آدم خودش اندازه‌ی خودش غصه‌ش رو می‌خوره، بغل محکمشو می شه. دلش قرص می‌شه. بلند می‌شه دست و صورتشو می‌شوره می‌شه همون غولی که قبلن بود. فقط یه ذره صبر می‌خواد، درک، آرامش.

منطق مکالمه

2010-04-19T11:29:00.002+04:30

پیش بحث*

- سركوب ميل دقيقن يعني چي؟

آدم تنها موجوديه كه "وجود"ش بر "ماهيت"ش مقدمه و بنابراين غير قابل پيش‌بينيه. يني مثلاً گربه از اول معلومه كه وقتي به دنيا مياد چه جور موجودي ميشه. دايره امكانات "بود"نش از "ماهيت"ش (يني گربه بودن) كاملاً مشخصه و خيلي نمي‌تونه از اون خارج شه. ميل‌ها (چيزهايي كه علاقه‌منده در هر لحظه انجام بده) و امكاناتي كه براي برآوردنشون داره تا حد زيادي معلوم و مشخصه. آدم خب اينجوري نيست. با تولد هر آدمي جهان تازه‌اي به دنيا مياد. به قول خود خدا از اسفل سافلين مي‌تونه بره تا برترشدن از ملائك و بقيه شر و ورهايي كه خودت بهتر بلدي. آدما در حالت اصيل فقط خودشون معين مي‌كنن كه چي بشن. دايره امكانات آدم رو اگرم مث اگزيستنسياليستا بي‌نهايت ندونيم فكر كنم قبول داري كه خيلي خيلي گسترده‌تر از هر موجود ديگه‌اي تو اين دنياست. پس ميل‌هاي آدما بسيار گسترده و بسيار با هم متفاوت ميشه. حالا از اونجايي كه ميل من ممكنه درست ضد ميل "ديگري" باشه (يني ميل من درست مترادف بشه با برآورده نشدن ميل ديگري)، پس اگه قرار باشه "من" با "ديگري" با هم يه جا زندگي كنيم منطقاً ميل دو تا مون نمي‌تونه برآورده شه. پس بايد ميل يكيمون سركوب شه. آدم تنها موجوديه كه توانايي داره ميل‌هاش رو، حتي غرايز اوليه‌ش رو طبقه‌بندي كنه و براي رسيدن به اولويت‌هاي بالاتر، اولويت‌هاي پايين‌تر رو موقتاً يا حتي براي هميشه سركوب يا تعطيل كنه (روزه مثال بارزشه، نشاشيدن گوشه خيابون متمدنانش). تمدن با سركوب ميل رابطه داره. حالا لزوماً رابطش مستقيم نيست، ولي رابطه داره (يه جاهايي مث همين خرابشده‌اي كه ما توش زندگي مي‌كنيم ميل "سركوب اضافي" مي‌شه كه ربطي به تمدن بدبخت نداره). يني براي اينكه من و ديگري بدونيم كجا ميل كدوممون بايد سركوب شه، پروتكل‌هاي نوشته يا نانوشته‌اي ميذاريم و روشون توافق مي‌كنيم كه معلوم شه قواعد رفتاريمون چه‌طوري بايد باشه تا بتونيم پيش هم زندگي كنيم. اين از جهتي خيلي بده، چون در حالت افراطيش "من" از بين ميره و "آدم" تبديل ميشه به يه سري از همون لايه‌هايي كه فربد مي‌گفت و هيچكدومش هم خودش نيس. همشو همين قواعد براش معين كرده. "ابرمرد" در حالت مطلوبش خودش و فقط خودش و نه هيچ "ديگري" اعم از متافيزيكي يا مادي بايد ميلش رو تعيين كنه و بر مبناي ميلش عمل كنه. اما در برابر اين حرفا يه بابايي هم گفته كه "من" حاصل ديالكتيك يا هر چيه بين ميل خالص من كه در هر لحظه تقاضاي برآورده شدن داره با ضد ميليه –عموماً ناشي از فشار اجتماعي-كه ما رو وادار به سركوب اون ميلمون مي‌كنه. اگه هر طرفي زيادي قوي باشه، اين "من" نامتعادل در مياد. (البته حالا متعادل و نامتعادل رو كي تعيين مي‌كنه معلوم نيس). اين "من" دومي "من" متمدنه. اگه تمدن وجود داشته باشه ارتباط با بقيه آدما تسهيل ميشه. ما با محدود كردن ميل‌هاي بي‌نهايت آدما، با سركوبشون شرايط رو براي خودمون پيش‌بيني پذير كرديم كه مي‌دونم براي خيليا اين كار احمقانه و غير قابل پذيرشه. منتها اگه شرايط "منطق مكالمه" شكل بگيره ارتباط بين‌الاذهاني به‌وجود مياد كه مي‌تونه همون اولويت بالاتره براي سركوب اولويت‌هاي پايين‌تر باشه.
حالا ربطش به عصبانيت؟ در لحظه‌اي كه "من" عصباني مي‌شم اگه بخوام همه ميلم رو برآورده كنم واسه بقيه بقول دوستان "هارش و لبه‌دار"مي‌شم. بقيه‌م همينطور واسه من (همين جا تو پرانتز بگم اصلن قبول ندارم كسي انقد كول باشه كه با عبارات آفنسيو هيچ مشكلي براش پيش نياد. اگه اينجوري بود اصلن كلمات به قول اون رفيق شاعرمون به ناروا و فلان تقسيم نمي‌شد. هر كلمه بار معنايي آفنسيو يا غير آفنسيو داره. حتي اگه اين بار در همه جاهايي كه اون كلمه استفاده مي‌شه عموميت نداشته باشه و با توجه به بازي زباني كه در هرلحظه، بين هر گروهي انجام ميشه فرق داشته باشه، ولي بلخره در هر بازي زباني يه سري كلمه آفنسيو و غيره وجود داره) پس قرارداد مي‌كنيم كه ميلمون رو سركوب كنيم، بريزيم تو خودمون تا بقيه‌م همين كار رو بكنن. ولي اگه هي هر دفه‌م بخوام من همچين كاري كنم يني جايي كه زندگي مي‌كنم، جمعي كه توشم و... برام مناسب نيس و عوضش مي‌كنم با جايي كه كمتر مجبور به اين سركوب باشم.
- گفتي " اين كه بلد باشي موقع عصبانيت چي كار كني لزومن با تعداد عصباني شدن‌ها و سركوب نكردن‌هات رابطه مستقيم نداره.". قبول. اما اگر من يخوام ياد بگيرم موقع عصبانيت چه‌جوري حرف بزنم و چه‌جوري بحث كنم، تو راهي به جز اين دو كار (فكر كردن به بنيان‌هاي رفتار و تمرين‌كردن در موقعيت‌هاي مشابه با دوز‌ جديت كم‌تر) سراغ داري؟

2- كاملاً باهات موافقم. شك ندارم كه راهي به جز تمرين وجود نداره. ولي نمي‌فهمم چرا بايد شرايط واقعي باشه. اينهمه فيلم مي‌بينيم، كتاب مي‌خونيم، حرف مي‌زنيم با آدما در مورد شرايطشون كه همين نحوه برخورد، قضاوت و همه رفتارهاي انساني رو در عصبانيت و غير عصبانيت ياد بگيريم ديگه. براي اينكه كسي ياد بگيره از خودش دفاع كنه مي‌فرستنش كاراته و كنگ‌فو ياد بگيره نه اينكه هر از گاهي بره سر كوچه دعوا، كه البته اين دومي مطمئنن خيلي اثربخش‌تره براي رسيدن به منظور ولي به نظرم به دردسراش نمي‌ارزه. اينجا تمرين و بازي يه خورده با مثلاً تمرين و بازي فوتبال فرق مي‌كنه.

- گفتي "بهتره كه استراتژي ديگه‌اي در برابر حرف چرند ديگران داشته باشي كه كلن به عصباني شدن يا رد دادن ختم نشه. اصلن هم غيرممكن نيست. پايبندي به منطق مكالمه امكان همچين چيزي رو مي‌ده به نظرم." بيا درباره‌ي منطق مكالمه حرف بزنيم.

3- اما نكته آخر به‌نظرم اينه كه اصلن نمي‌فهمم چرا بايد عصباني نشدن و پايبند به منطق مكالمه بودن با نايس و لوس بودن و لاس زدن و رد دادن يكي گرفته شه و بدتر اينكه بالعكس. يكي از فرقاي گفتگو با شبه گفتگو اينه كه در گفتگو من وارد بحث با "ديگري" مي‌شم كه تهش حقيقت (حقيقتي كه لزومن در ذهنيت هيچ كدوممون قبل از شروع گفتگو وجود نداشت) مشخص شه يا به‌عبارت بهتر بهش نزديك‌تر شيم. ولي در شبه گفتگو من سعي مي‌كنم "ديگري" رو مجاب كنم كه حقيقت در گفتار منه و بواسطه همين در اختيار داشتن حقيقت بر "ديگري" استيلا پيدا كنم (تا اينجاش توضيح واضحات). اينم داشته باش كه يكي از نيازهاي اساسي آدم (اساسي‌ترين نياز غير مادي كه وادارش مي‌كنه مزاياي "تنهايي" رو ول كنه و تن به زندگي با ديگران بده) نياز به تاييد شدن كليتش به‌عنوان يك سوژه مستقله. حالا با توجه به اين دو تا اگر من با تحقير "ديگري" سعي كنم در گفتگو كليتش رو زير سوال ببرم، گفتار من معطوف به قدرت ميشه. يني "ديگري" فوري در پوزيشن دفاعي قرار مي‌گيره و سعي مي‌كنه به هر ترتيبي كه هست صرفن گفتار من رو نقض كنه و از تو اين گفتگو هيچ نزديكي به هيچ حقيقتي در نمياد طبيعتن. بنابراين يكي از پيش شرط‌هاي مكالمه اينه كه "من" قبول داشته باشه كه "ديگري" در صدد استيلا بر اون نيست. (اون بابايي كه منطق مكالمه و كنش ارتباطي و اينا رو دربارش حرف زده 3 تا شرط ديگه‌م گذاشته واسه گفتگوي واقعي كه اونا به نظرم به بحث ما ربطي نداره).
حالا اگه من تو يه لحظه‌اي يه حرفي بزنم كه تو اون لحظه كليت طرف مقابل رو زير سوال ببره، منطق مكالمه رو نقض كردم و "ديگري" هم ناخودآگاه وارد گفتگوي معطوف به قدرت مي‌شه (مگر اينكه "ديگري" سوژه كاملاً آگاه باشه و بتونه يه جوري مسير بحث رو برگردونه به جاي اولش). اين كلمه مي‌تونه از خر تا جنده (بسته به شرايط گفتگو و بازي زباني كه افراد درگير در گفتگو، توش هستن) متغير باشه. اونوقت اگه دغدغه من واقعن "حقيقت" و تلاش واقعي براي ابطال نظر اوليه‌م براي نزديك‌تر شدن به حقيقت باشه خودم رو از يك امكان بالقوه براي نزديك‌تر شدن به حقيقت محروم كردم در اين شرايط. فلذا به‌نظرم رعايت منطق مكالمه بر همه مسلمين فرض است.
اگه تا اينجاش خوندي (خوندين) واقعن ممنون مي شم نظرت(ون) رو درباره اين قصه حسين‌كرد بدونم. يني آيا واضحه يا مغشوشه و آيا موافقي(د) باهاش يا نه. در ضمن همون‌طور كه كاملن واضح و مبرهنه مباني نظري اين حرفا مال من نيس ولي آوردن اسم سارتر، نيچه، فرويد، ماركوزه، هابرماس، ويتگنشتاين و پوپر به نظرم در جايي كه نظرشون مطرح مي‌شد اولن واقعن كمكي به بحثمون نمي‌كرد، ثانياً‌ ممكن بود اتوريته اين اسم‌ها قدرت مخالفت آدم رو با نظر كم كنه. طبيعيه كه من اين آش شله قلمكار رو از نظراي بعضاً مانعه‌الجمع اينا درس كردم و اغتشاش در كليتش (اگه هست ربطي) به حرفاي اونا نداره.

آرش بهشتی - گودرنگ در پاسخ به آلیبای
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

* تالي منطقي اين كه ميگي ميشه هميشه سعي كنين فشارها رو تخليه كنين. كه هميشه خودتون باشين، كه هميشه وجودتونو مقدم بدونين بر ماهيتي كه غالبن جامعه، تربيت يا چه مي‌دونم ايدئولوژي براتون تعيين مي‌كنه و مجبورتون مي‌كنه الكي موقع عصبانيت لبخن بزنيد... الكي لگام نزنين به احساسات و الخ. خيلي هم خوب گفتي، ان‌شاالله كه خدا خيرت هم بده (يه دور قبلنا نيچه اينا همچين چيزايي رو گفته بودن، ولي جديدن فربد اختري يه جايي در جريان يه سري دعواهايي بهترشم گفته). ولي تمدن اصولن با سركوب ميل، سركوب "من" شكل مي‌گيره. تمدن هم به نظر من چيز خوبيه چون امكان زندگي آدما رو كنار هم، امكان ارتباطشون رو به‌ وجود مياره. در غير اينصورت تعارض ميل‌ها به‌شدت زندگي رو سخت مي‌كنه. اين كه بلد باشي موقع عصبانيت چي كار كني لزومن با تعداد عصباني شدن‌ها و سركوب نكردن‌هات رابطه مستقيم نداره. زمين شناسي كه نمي‌خونيم. بهتره كه استراتژي ديگه‌اي در برابر حرف چرند ديگران داشته باشي كه كلن به عصباني شدن يا رد دادن ختم نشه. اصلن هم غيرممكن نيست. پايبندي به منطق مكالمه امكان همچين چيزي رو مي‌ده به نظرم. مگه اينكه مساله اصلن حقيقت نباشه و قدرت باشه (حقيقت در كلام منه پس من قدرت دارم و براي حفظ اين قدرت حاضرم بجنگم). وگرنه اصولن چطور مي‌شه حقيقت جزء اولويت‌هاي من باشه و دروغ نگفتن نباشه؟ قبول دارم انقدر واژه‌ها دستكاري و دستمالي شدن كه با شنيدن منطق مكالمه مثلاً، آدم به جاي هابرماس ياد دستشويي ميفته ولي آخه راهش به نظرم واقعن برگشت به همين مباني لوس و بي‌مزه شده‌است.

2010-04-18T15:59:00.001+04:30

سردم است. بدجوری سردم است. دلم نوشتن بی‌ملال می‌خواهد و نرم، تا آخر دنیا. جایی نمی‌نویسم که تعداد لایک ها و شرها روی اعصابم نباشد. این چه معیار قضاوتی‌ست. گه می‌زند به همه چیز. رنکینگ. ریتینگ. حالم از این سیستم نظردهی و امتیازبندی به هم می‌خورد. بهترین‌ها، بدترین‌ها. یک سری ابله جمع می‌شوند با یک سری پارامتر ثابت برای ما سیستم می‌سازند ما را به گـا می‌دهند. خودمان را که می‌بینم توی گودر یاد موش‌های آزمایشگاهی می‌افتم که سیستم گوگل این بلا را سرمان آورد و حواسمان نیست اصلن. شر، لایک، کامنت. همه‌ی مصیبت از همین‌ها شروع شد