اولین‌بار که دیدمت توی تاکسی بود. روی صندلی جلو نشسته‌بودی و کله‌ي درازت نمی‌گذاشت جلو را ببینم. گوش‌هایت را دوست داشتم و آن انحنای پشت گردنت را. زیاد نکشید تا عاشقت شدم. قیافه ات چنگی به دل نمی‌زد [تعارف که نداریم] ولی اگر همه‌ی عکس‌های عروسیمان را پشت به دوربین می‌ایستادی همه می‌فهمیدند پشت گردنت چه انجنای عاشقانه‌ای دارد.

Labels: انحناهای عاشقانه