31 October 2016

 ...


و شعرهاي قشنگ، قشنگ نيستند؛ اگر تو نباشي
و قافيه چيزي جز خيابان‌هاي با تو رفته نيست
كه هر ستاره‌ي رصد كرده با تو
رديف اين شعر است

28 October 2016

 گور بهرام گرفت


در قبر خوابيده‌ام بلند مي‌شوم نقاشي مي‌كشم و دوباره به قبر باز مي‌گردم
از زمان گسسته‌ام
چيزي به زمان وصلم نمي‌كند
مسووليتي ندارم
جز اين‌كه ساعت ٧ در را براي كسي باز كنم
اين تنها جايي‌ست كه مهم مي‌شوم
غير از اين
هر جاي ديگري هم كه نباشم
بعيد است كسي دنبالم بيايد
يا در صحنه‌اي خللي حاصل شود
در قبر خوابيده‌ام
روزها مي‌گذرد
سال‌ها مي‌گذرد
نقاشي روي نقاشي تلنبار مي‌شود
و ساعت بارها و بارها جابه‌جا مي‌شود


24 December 2014

 


انگار یکی با صدای علی مصفا به آدم بگه «چرا اینجوری می‌شی یهو تو؟» که منم چاییمو بذارم رو میز، پاهامو بکشم رو مبل، ملافه رو بیارم تا زیر گردنم و خیره بشم به سقف

اشک چیز بی‌رحمانه‌ایست،می دانی! جلوه‌ی بی‌رحمانه‌ی رسانه‌ای‌ و عرفی‌اش چهره‌ای می‌سازد که تو را محکوم به رفتن زیر پرچمی به اسم رقیق‌القلب، ضعیف و دل‌نازک می‌کند. هرجا از شیرزن می‌خوانی نوشته‌اند گریه نمی‌کرد. چندباری بیشتر گریه نکرد، جز برای فجیع‌ترین ماجراها اشک نریخت، آن هم دو قطره که کسی هم ندید. من با این تفاسیر هیچ‌گونه شیرزنی نیستم. نمی‌توانم باشم و در اطرافم هم به جرعت نمی‌توانم کسی را پیدا کنم که در این جرگه بگنجد، حال این‌که خیلی‌هاشان موفقیت‌های عجیبی دارند و بیستون‌هایی را فرهادوار تراشیده‌اند.
 اشک برای من راه علاج نیست، خنکای باران است. پارچه سفید لای دندان است. اجازه‌اش دست من نیست، منطق حالیش نمی‌شود. فکر می‌کند باید ببارد و من چتر به دست زیرش می‌نشینم تا تمام شود. اشک که می‌ریزم نه انتظار ترحم دارم نه انتظار توجه نه برای این اشک می‌ریزم که دق‌دلم را یک جوری خالی کنم. اشک‌هایم که می‌ایند به من این پیغام را می‌دهند که یک لایه‌ی دیگر به سخت‌پوستی‌ام اضافه شده. برای هر چیزی که اشک ریختم می‌دانم که از سر گذرانده‌امش. اشک که می‌ریزم سخت‌تر می‌شوم. عجیب‌تر. قوی‌تر. هر قطره‌ای من را در فاصله‌ها با من قبلی‌ام می‌اندازد. دوست دارم کسانی که دوست‌شان دارم مرا در اشک ریختنم همراهی کنند. دوست دارم آغوش یاری پناهم باشد. دوست دارم بهم بگویند درست می‌شود و من می‌دانم که درست می‌شود. بعد از اشکم همه چیز درست می‌شود، وقتی سیلی روی تمامی اتفاقات ناخوشایند را بگیرد و زیر شوری خودش غرقشان کند. می‌خواهم این را بگویم که اشک ریختن را باید مثل خندیدن، عصبانیت، تعجب و هر هورمون و کوفت دیگری که توی آدمیزاد هست به رسمیت شناخت و از آن تفاسیر بی‌دلیل نکرد. 
 هربار که این شیرزنان بی‌گریه را می‌خوانم عجبم می‌گیرد که چطور زنی به این‌همه شیری می توانسته هیچ قطره اشکی نریزد و چه اصلا افتخاری دارد نگریستن که این‌طور ستایشش می‌کنند. چطور این موهبت روان بیرون‌ریز مشکلات می‌تواند نقطه‌ی ضعفی به حساب بیاید که دست به کتمان وجودش برای بزرگان و قهرمانان می‌زنیم. آدمی نگرید و خودش را از این آزادی نعمت‌باری که دارد محروم کند که چه. که بعدش سبک‌بار یک متر بالاتر از زمین روی همه‌ی چیزهایی که بانی‌اش بوده‌اند قدم نزند؟ اگر قهرمانی/شیرزنی بوده باشد قول می‌دهم که جدا از خشم و شهامت و منطقی که در جمع نشان‌ داده وقت‌هایی هم بوده که در خلوتش با اشک راه را برای خود هموار می‌کرده و این از سر ضعف نیست از بیان متفاوتی‌ست که زن را چونان با طبیعت در آشتی گذاشته که آن‌گونه دنیا را دریابد که هیچ‌ نوع دیگری توانایی این‌گونه عاشق شدنش/بخشیدنش را نداشته باشد.

Labels:


24 September 2014

 خاصیت اندوه


اندوهم را دوست دارم. این از سر شرقی غمگین بودنم نیست. اندوه قوی است و از همه چیز بالاتر می‌ایستد. خاصیت دارد. در برابر شکوهش همه چیز کوچک است. همه چیز خنده‌دار است. اندوه، قفلی است که کاسب خسته بردر مغازه‌اش می‌زند و می‌رود ناهار و مشتری گدا و دارا هردو با یک تابلو مواجه می‌شوند: من نیستم. اندوه صاحب‌عزایی است که به عزاداران خُرد که خاک برسر می‌ریزند مات و محو نگاه می‌کند که بروید پی کارتان شما چه می‌گویید دیگر. اندوه از موضوعی که شروعش را باعث شده هم سواتر است. اندوه را با شکست اشتباه نمی‌گیرم. گریه هم نمی‌کنم. گریه پذیرش شکست است. گریه ؛کودکی است که امیدوار است بادکنک فرارکرده‌اش به دستش برسد؛ در اندوه اما صحبت از امید و ناامیدی نیست. جنگی هم نیست. تعطیل می‌کندت. ماشینت کنار می‌زند در جاده‌ای سبز و خودت می‌روی کنار رودی می‌نشینی و می‌گذاری ماشین‌هایی که در جاده مسابقه گذاشته‌اند جلو بزنند.


Labels:


02 September 2014

 اگر من شعر بودم


او می‌توانست بیت دوم من باشد.

Labels:


خانه که نزدیک شد به کار، پیاده‌روی‌هایم نه بیشتر که مستمر و اجباری شد. روزهای اولش بهشت بود. برین روی زمین. این روزها البته گاهی گریه ی روزهای مدرسه می‌کنم در دلم برای پیاده‌روی نکردن. با این حال، راه خوب است. یوسف‌اباد سبز است. توی پارک، مردمان ورزش می‌کنند به شادی. برخی می‌دوند، بیشتر اما راه می‌روند. جمع می‌شوند دور حوض* و یکی می‌رود کنار مجسمه آقای کت شلواری بداخلاق می‌ایسند و به دیگران می‌گوید چه کنند. مجسمه‌ها همانجور بی حرکت ایستاده‌اند، خیره شده به فواره ی حوض، انگار که یک اتفاق مهم و متصلی بین‌شان افتاده باشد و هیچ کدام توان آن را نه. چه حتی توان باور، گفتن که هیچ
بعد کوچه هست و نانوایی های داغ و پله ها و درختان مست ولیعصر، پیمانه های نور. می‌پیچد بوی عطر در شهر بعد از پیچ، عطرفروشی های وزرا. همه‌ی این راه‌ها که من را می‌گذرد می شودم شرکت و چندین ساعت کار. همین دیگر. آه گربه. گربه‌های زیاد. یکی آن‌که با خیاط بازی می‌کند کنار مسجد. بچه گربه زرد. یکی دیگر که سیاه است و اندازه یک وجب و نیم. و آن یکی که با مادرش کشتی می‌گیرد وقت‌های ظهر و قد یک مشت هم نیست. صدای آب هم هست و تلق  و تولوق‌های مسافرانش که گواه روانی آب است. اگر می‌گذاشتندم دامن قرمز می‌پوشیدم فلامنکو می‌رقصیدم  تمام  این راه را که شعر این روزهای من است.


* روزی اوایل تابستان توی حوض کوچک روی ایوان پارک دو تا دختر رفته بودند توی آب. هشت نه ساله و کمتر. جیغ می‌زندن و آب می‌ریختند توی هوا. پاچه‌هاشان را زده‌بودند بالا و موهای بلند و آبنوسی‌شان می‌درخشید توی نور. ایستادم عکس بگیرم. عجله داشتم. گفتم اوایل تابستان است هر روز حتما همین بساط است. فردا می‌گیرم. دیگر نبود. اواخر تابستان است الان و دیگر هیچ‌وقت بعد از آن اثری ازشان نبود.

Labels:


امسال هم سال هست‌ایست و هرچه بیشتر فکر می‌کنم بیشتر از این کلمه‌ای برایش نیست. دوستان در فیسبوک و  اینستاگرام و الباقی مشغول ولوله و پراکندن عطر خوش تازگی و دیدارند؛ و طبیعت به ناز و الوان در جستجوی رنگی نو برای طنازی. همه چیز در عین هستی هست و بیش از این، این بنده خاکی را چه طلب، که روح از عیش می‌آشامد و زندگی از روح. من نیز هستم، در غاری که با یاری در آن خانه گزیده‌ایم و هر روز رنگی بر ترک هر دیوار می‌گذاریم تا ترک‌های روح‌مان را هموارتر کنیم و چه عجیب که با هر رنگ، روحی تازه در ما و در دیوارها و در زندگی ما و دیوارها دمیده‌می‌شود و مصداق تمامی آیات می‌شویم از آن بدایت تا نهایتی که هم مقطوع است در «آن»، و هم نامقطوع در ناتوانی ما به گرفتن «آن».
سالی که گذشت خوب بود، گرچه سخت، گرچه متفاوت، گرچه پر از اتفاق، لیکن من، با تمامی استخوان‌های به هم پیوسته و ناپیوسته و تمامی ارگان و ارکان ملی و معنوی و تمامی شریان‌هایم اظهار می‌دارم که از آمدن بهار باز هم بیشتر از هر سال خوشحال و تازه شدم و این می‌رساند، که اگر رسانا باشد شعر، شاعر می‌تواند مرده باشد و می‌تواند، کور مادرزاد.

والسلام علیکم و برکاته
عید باستانی نوروز - سنه 93 هجری خورشیدی

Labels:


موفق‌ترین نقطه آدم و شاید حتی دردناک‌ترینش این است که آدم می‌فهمد که هیچ موازنه‌ای در کار نیست. هیچ برتری‌ای یا هیچ کسرتری‌ای. این‌که انقدر بیارایی تا قشنگ‌ترین موجود جمع باشی قشنگت نمی‌کند و این‌که نیارایی حتی، تا متفاوت‌ترین و با اعتماد به نفس‌ترین آدم جمع باشی هم چیزی بهت اضافه نمی‌کند. این‌که فکر کنی همه‌ی کارها که دیگران می‌کنند را تو قبل‌ها از سر گذرانده‌ای هیچ پله‌ای از تو را بالا نمی‌برد و این‌که ... و این‌که این چیزها یک جور حرص است توی آدمیزاد. انگار که انتها هم ندارد. هر چه که بدنت عضله می‌شود دلت می‌خواهد عضله‌تر شود و همین هیچ پایان پذیر هم نیست. هر چه غذاهای بهتر می‌خوری می‌خواهی بهترترش را بخوری. هر چه بهتر سرویس می‌گیری یا می‌دهی می‌خواهی بهترش را بگیری یا بدهی. این طمع برای چیز بهتر هیچ تمامی ندارد. زمین میخ سفتی به پای آدمیزاده می‌زند که نگاهش دارد و سرش را درد همه‌ی این سنگینی ها. و این معمولی بودن در عین حرص عمیق میل به خاص بودن غمگین است. و این‌که آدم‌ها حتی آن‌ها که معمولی‌ترینند ادعای دیگر دارند و این ادعا توی مخ‌شان ازشان چنان ابری می‌سازد که هیچ قدرتی حتی پایین‌شان نتواند آورد، همه را شاید نه، ولی من را به گوشه‌ی عزلت می‌نشاند. نه از غم مدام چرایی چنینی مردم، که خب به من چه! که از ترس این چنینی که منم لابد، میانه‌ی همه‌ی این گفته‌ها که رفت. منی که مابین این سطور خفته. شبیهی به همین متون

Labels:


27 January 2014

 گوشه ی دل


.مردن هميشه نفس نكشيدن نيست گاهي به يك حادثه نامربوطَ، به يك فرار بي مقدمه خلاصه مي شود
مدتي ست از ميان ما رفته و جايي ديگر شايد زندگي ديگري را مي آزمايد ولي حقيقت اينست كه از پيش ما مرد و اين نه اندوه نه دلتنگي كه گوشه ي دلي را از ما كنده و برده كه از آن ِ خود او بود، و ما را چه تقصير و او را چه كه اين دور گردون بيش از آن كه بر زندگي بنا شده باشد بر مرگهاي مكرر ستون افراشته بي سقف و همان طور بالا رفته، زياد و بي انتها. ان قدر بالا رفته كه از ان بالا در خلا دور زده و برگشته جايي روي زمين و چنان اين بلندي و بازگشت در هم فرو تنيده اند كه چون نوزادي كه پستان مادرش را بمكد براي كودك نونهال منتها به درك است لكن از براي مهندس و دكتر اقليدس خوانده هنوز علم به انجا نرسيده كه ادراك، محلي از اعراب داشته باشد

Labels:


01 January 2014

 


که مهری بر دل
و نه کینی ،
استیصال از عدم
یا بحران طبیعت
پنجره های آبی
آواز بخوان
هیچ کوهی در برف نیست

Labels:


12 November 2013

 هبوط


تبدیل شدم به آدمی که قبل از همه‌ی اینا بودم. آدمی که توی پاییز دستشو می‌کرد توی جیب ژاکتش توی پاییز و تو ولیعصر پیاده می‌رفت و از جای جای دنیا خوشحال بود که همین یه جای دنیاست. آدمی شدم که دوباره صدای آب براش معنای خوبی می‌ده و یه گوش مافوق گوش فعلی و جاریش پیدا کرده که می‌شنودش. آدمی شدم که باز دوباره کلمه‌ها مثه خوره می‌افتن به جونش و مدام توی مغزش در حال نوشتنه. میوت شده‌بودم. یه مدت زیاد میوت شده‌بودم و انقدر در حال و فضا زندگی می‌کردم که پس پشت پلکانم چیز دیگه‌ای جریان نداشت. ولی الان باز پاییز شده و من ِ گریزان از سرما به خیالات گرمم پناه بردم. به حرفایی که تمومی نداره به فکرایی که راه به جایی نمی‌بره و به راهی که هیچ مقصدی نداره.

Labels:


21 October 2013

 آن فرمان «شدن»



حمایت بی شائبه‌ام شو

Labels:


20 October 2013

 یه شمبه


علاقه‌ی این روزام برا گشت و گذار تو وب pinteres‌ئه. یه محیط آروم و راحت و پر از تصویر. منی که آدم تقلب کردن و سریع یادگرفتم و از توضیحات اضافی همیشه بیزار بودم می‌تونم ساعت‌ها تو پینترست بچرخم و عکسای مختلف ببینم و از همه‌شون کلی ایده بگیرم و چیز یاد بگیرم. به نظرم پینترست یه قدم خوب بوده در مبحث روابط اجتماعی. اگه یوتیوب مثلا یه کتاب یا یه رمان بزرگ باشه یا یه ویکیپدیای عظیم پینترست می‌تونه نقش گودرشو بازی کنه.

+

اصن باورم نمی‌شه کسی بتونه به این مستقیمی تو چشم آدم نگاه کنه. به آدم بگه و امر کنه دستتو بذار روی کمرم تا بفهمی چه جوری حرکت می‌کنم. انقدر نزدیک بشه و انقدر مرزش با اینکه پررنگه نزدیک و دور باشه. من؟ اصن نمی‌تونم تو چشمای کسی مستقیم نگاه کنم. نمی‌تونم زل بزنم به چشماش تا وقتی تا ته نشناخته باشمش. همیشه چشمام داره می‌چرخه. به بهانه‌ی خنده. به بهانه‌ی یه اتفاق تصادفی که اون ور داره نمیفته. به بهانه‌ی یه خاطره. یه «راستی» یا یه هر چی. من یه نگاه ادامه دار ممتد بدون قطعی ندارم. اصن نمی‌تونم تو تخم چشمای کسی زل بزنم. ولی معلمه بلده. با تخم چشمای خیلی سیاهش که توی صورت کک مکیش نشستن خیلی مستقیم و متحکم نگات می‌کنه و بهت می‌گه دست بذاری رو کمرش، رو شونه‌هاش، و حس‌شون کنی. خیلی بی‌پرواست این‌جوری زل زدن، این جوری نگاه کردن، این جوری مستقیم بودن، خیلی.

+

دارم درس نمی‌خونم. 19 آبان امتحان دارم و کتابا همین جوری نگام می‌کنن و منم همچنان. دیروز توی راه نگاه کردم خودمو که اگه سه سال پیش بود نشسته بودم به توبیخ خودم که از فردا باید فلان بشی. از پس فردا باید بیسار کنی. که بسه تنبلی خره پاشو جمع کن خودتو. ولی الان. الانا دیگه اون جریانا نیست. راه اومدم با خودم. وقتی نمی‌خونه می‌دونم دلش چرا نمی‌خواد بخونه. می‌دونم اگه بخواد همه‌شو یه شبه تموم می‌کنه. می‌شینم نگاش می‌کنم انقد نگاش می‌کنم که سنگاشو با خودش وا بکنه سر آخر خودش، نه من، که خودش تصمیم بگیره بهتره بخونه یا حتی اگه دلش خواست ولش کنه. انقد به منطق و درونیاتش ایمان آوردم که اذیتش نکنم. که بدونم اولین دوستش خودمم و باید بفهممش. از خیلی وقت پیشه که دیگه یادم نمیاد برا هیچ کاری شماتتش کرده باشم. هیچ افسوسی نخوردم که چرا فلان گند رو زدم. می‌دونستم که همه چی دست من نیست و حتی اگرم باشه قرار نیست خودمو بابتش محکوم کنم. دیروز که داشتم تند تند پله‌ها رو می‌رفتم بالا و ماشینا سمت راستم پشت چراغ قرمز بودن، به اینا فکر کردم و خیلی خوشحال شدم.

Labels:




Today's Pic





About me

I am not what I post, My posts are not me. I am Someone wondering around, writing whatever worth remembering.




Lables

[ کوتاه نوشت ]

[ شعر نوشت ]

[ فکر نوشت ]

[ دیگر نوشت ]

[ روز نوشت ]

[ نوروز نوشت ]

[ از آدم‌ها ]

[ ویکند نوشت ]

[ داستان نوشت ]

[ ابوی ]

[ انحناهای عاشقانه ]

[ خاطرات بدون مرز ]

[ فیلم نوشت ]



Archive

December 2004
April 2006
August 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
March 2008
April 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
October 2009
November 2009
December 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
November 2010
December 2010
January 2011
February 2011
March 2011
April 2011
May 2011
June 2011
July 2011
August 2011
September 2011
October 2011
November 2011
December 2011
January 2012
February 2012
March 2012
April 2012
May 2012
June 2012
July 2012
August 2012
October 2012
November 2012
January 2013
April 2013
June 2013
July 2013
August 2013
September 2013
October 2013
November 2013
January 2014
February 2014
March 2014
September 2014
December 2014
October 2016


Masoudeh@gmail.com