دالان دل

و گاهی می ایستی. انگاری که باید بایستی. این ایستادن فرق دارد با ایستادن. جوری می ایستی که گویی هیچگاه پیش از این نایستاده بودی. صدای نفس هایت از تمام راهروهای نای‌ت می زند بالا. یک خلا عمودی برت مسلط می شود. داغ می شوی. عجیب داغ. همان لحظه نگران پشه ای هستی که از ناکجا آباد بیرون بیاید توی دنیای مقعر محدبت و سکوت دلنشین ایستادنت را بشکند. او نمی آید، ولی ازدحام نیامدنش خلوت لحظه ی پیش را آن وقت که حواست نیست آرام آرام می شکافد و تو بر می گردی. با یک سرمای رقیق دلنشینی روی پشتت. با یک توشه ای از یک عالمه نگفته، نکرده، ندانسته، که حالا حتی دوست نداری بگوییشان، بکنی یا حتی به طریق مالوف بدانی. یک درک لاینقطع بی منطقی برت گذشته. از تو گذشته. تو را رد کرده و بخت یارت بوده انگار که در راه عبور این باد ِ ادراک، به تصادف ایستاده بودی که ایستادن را به غراترین وجه نه ببینی، که انگار کن بخوانی. بخوانی

Labels: کوتاه نوشت

7:37 PM

Comments

18 December 2011

منزل ویرانی

سعی بین صفا و مروه بود هر چه در این دنیا کردیم. به امید سرابی و باز به امید سرابی به شوق دویدیم. افسوس که فقط تن فرساییدیم و جان آزردیم و ...
هیچ زمزمی هم در کار نبود.

Labels: کوتاه نوشت

2:32 PM

Comments

06 July 2010

وقتي با تمام وجود آرزو مي كني شرط را ببازي

Labels: کوتاه نوشت

1:15 AM

Comments

19 June 2010

بچه پررو

یا
بضاعتمون همینه, گیر نده

من این کار خطا هرگز کنم
عقل این قَدَر دارم

Labels: کوتاه نوشت

11:10 PM

Comments

07 June 2010

صدای باد مرداد می‌آمد،، رستاخیز؟

چنانم انگار که به ناچار چمدان جمع می‌کنم. بقچه می‌کنم. روی هر لباسی اشک می‌ریزم. می‌گذارمش توی کمد. جا ندارم ببرم. چنانم انگار که دور می‌شوم از جایی که عزیز است، کسی که عزیزتر. بغض دارم. سرم سنگین است. خودم را زده‌ام به خواب. سوم شخص دوربینی‌ام را روشن کرده‌ام. ایستاده‌ام بیرون به تماشای اتفاق. نقشم را بازی می‌کنم. باور می‌کنم که این من واقعی نیست؛ این‌طور مجبور به رفتن. این من نیست که آمده بود. این من نیست این همه دلخوش، ‌خوشحال، ‌خوش‌باور. دست‌هایم را می‌گذارم روی زانوهایم. سرم را می‌دهم بالا. صدای آهنگ را بلند می‌کنم. گوشواره‌ی آبی‌ام برق می‌زند توی آفتاب غروب. اشک‌هایم را اخم می‌کنم برمی‌گردند تو. چمدان روی صندلی عقب است. سبز. آسمان دور است. ابرها نزدیک. روی مشتم باران می‌بارد. هوا خاک دارد. آدم‌ها ناراحتند. اتوبان را ایستاده‌اند. پر ترافیک. هزارتا؟ ده هزارتا. نشسته‌اند پشت فرمان. خورشید را نگاه می‌کنند و در سکوت هوای مرداد نفس می‌زنند، می‌خورند، نگه می‌دارند، می‌دهند بیرون. سیگار می‌کشند. پیاده می‌شوند و روی سقف ماشین‌شان می‌نشینند. هق هق می‌کنند و گاهی همه چیز را ول می‌کنند و روی تپه‌های اطراف هوار می‌کشند.
چنانند که انگار چیزی را، کسی را یک جایی دور از دسترس جا گذاشته‌اند و رفته‌اند.

Labels: کوتاه نوشت

9:58 PM

Comments

05 June 2010

آن کس که نداند و نداند که نداند

خواسته بودم بنویسم از صبح. اما نه این چیزی که دارم می نویسم؛ که مشغله ی ذهنم است. اما همین را می نویسم. وقایعی که متصل است به دین و مذهب و سنت و عرف ناراحتم می‌کند. دست و پایم را می‌بندد بی‌که دلیلی بیابم برای اثبات یا ردشان؛ یک سری قانون‌های ننوشته‌ی اجتماعی. مزخرف‌ترین چیز همین قانون‌های ننوشته‌ی جمعی‌اند. دست و پایت را یک جوری می‌بندند که نمی‌توانی تکان بخوری. عقابش تف و لعنت همه‌ی اطرافیان است. رهایی از آن بالاترین ریسک ممکن. مستحق سنگسار. نه می‌توانی به هیچ دادگاهی شاکی شوی نه هیچ وکیل مدافعی هست که دفاع کند ازت. هر وکیلی خودش یک جور مجرم اجتماعی‌ست. این وقایعی که می‌چسبند به عرف، به سنت، به آیین، به هر چیزی که نامتصل است به قوه‌ی استدلال آدمی مستاصلم می‌کند. می‌گذاردم روی میله‌ی فلزی و هر لحظه بر داغی میله‌ها می‌افزاید. می‌سوزم و اگر دست خودم فریادرسم نباشد برای ساکت کردن این ناله‌ی بشری، دست دیگری هست. دست‌های دیگری‌ برای گرفتن گلویت تا خاموش شدن هر آن‌چه درد و اعتراض و خشم. هر آن‌چه نفس و شوق برای رهاییدن. رها زیستن. چنین دردی دارد گیر افتادن و بیچاره ماندن در جهل مرکب شبه‌مدلل برای اسلوب دادن به جهالت جمعی.

Labels: کوتاه نوشت

3:17 PM

Comments