Labels: شعر نوشت

Labels: شعر نوشت

کاش
می شد
آدم
گاهی
به اندازه‌ی نیاز، بمیرد
بعد بلند شود
آهسته آهسته
خاک‌هایش را بتکاند
گردهایش بماند
اگر دلش خواست،
برگردد به زندگی.
دلش نخواست،
بخوابد تا ابد.
...
کاش می‌شد گاهی آدم
به اندازه‌ی نیاز
بمیرد
برگشتنش بماند.

Labels: شعر نوشت

از دست دادن
به دست آوردن
دو بال آدمی برای پریدن
گاهی، نپریدن
تّوهم ِ پرواز

Labels: شعر نوشت

این راه بن‌بست نیست ...
این بی‌پرده فریاد
مرا
شبیخون بادی‌ست به پنجره‌ای
که می‌درَد انگار
به کنج اتاقی
به تختی
بر انسانی
به میله‌های تکیده و بلند و عریان مردی
مردی که دراز کشیده در سکوت و سرما
که می‌شمارد کلاغ‌های شهر را
دو، سه،‌ چهار
دوهزار و یک، دو یا پنج ...
دوازده هزار و سیصد و سه، چهار، هشت.

Labels: روز نوشت, شعر نوشت

می‌راندم در باد به سان یال اسب‌های،‌ های ِ های
های و آه باران شب‌ ابری
پنبه‌ یا چرکین بر فراز دشت
شیهه‌ای پیچید
لابه‌لای کاجی از جنس میله‌های آهنی
هی چوپان اگزیستانسیالیزم دشت می‌خوانی؟
یال اسب می‌بافت دختر. هنوز هم؟
شیهه‌ی گله‌ی وحشی گم شده در کوه
قشو می‌شود به ناز،‌ به زمزمه
اشک می‌لرزد در دشت
از نگاه اسب، غم، غرور، فریاد ناگفته در گلو
اسب فلج
یورتمه، شیهه، باد، باد، باد، یال در باد ...
کجاست آن ناخواسته‌ که می‌خواندم به خویش در هیاهو، نجوا، خواب، بیدار
در جنون
من به خود می‌خزم این بار آر آر آر آری
این سرانجام انسانی‌ست
تنهایی
هوهو، هاها، هِی‌هِی، هِی هِی، هِی هِی، هی ها، هی ها
بیهوده، بیهو... بی‌ هو، هو هو، بی ها
به زوزه‌ی باد در شاخه‌ها، های های های

Labels: شعر نوشت

من بلدم بخندم
به ذوق، به قهقهه، با جیغ
بلند می‌خندم؛ همیشه
حتی وقت‌هایی که تو نیستی
می‌رقصم؛ پابرهنه
کنار رودخانه می‌دوم
بادبادک می‌سازم
غلت می‌زنم...
سنگ جمع می‌کنم
خیس می‌شوم
موهایم را می‌بافم
دامن گلدار می‌پوشم
آواز می‌خوانم
آن‌وقت‌هایی هم که نیستی ...

من همه‌اش را فقط خواب می‌بینم
وقت‌هایی که تو نیستی ...

Labels: شعر نوشت

می‌توان مستانه در مهتاب با یاری بلم بر خلوت ِ آرام ِ دریا راند
می‌توان زیر ِ نگاهِ ماه با آواز ِ قایق‌ران سه تاری زد لبی بوسید.

Labels: شعر نوشت

آسمان پایین می‌آید
و ماه گیسوان ِ سیاهش را شانه می‌زند در آب
ابر کوهها را در آغوش می‌گیرد ...
صدای قطاری دره را پر می‌کند
دشت بیدار می‌شود
برگ‌ها می‌رقصند
انگشتان ِ باد بین موهایم بازی می‌کند
من خواب می‌بینم...

--------------------------------
فکرنوشت: منافاتی ندارد. عادت کردن نفی دوست داشتن نیست و دوست داشتن نفی عادت کردن؛ هر یک در برشی از زمان می‌تواند به آن یکی بدل شود و این دگرگونی نقصانی در لذت بردن از رابطه‌ی پیشِ رو ندارد. چیزی جز لذت برای‌مان مطلق نیست. و این لذت چه تفاوت دارد در پی ِ عادت اتفاق افتد یا در پس دوست داشتن (نه از نوع اساطیری). چیزی که هست دوست داشتن مربوط به یک شخص خاص نیست؛ در محدوده‌ی رابطه‌ای قرار می‌گیرد که بوجود می‌آید. چیزی که از من برانگیخته می‌شود و از او در همین زمان و مکان تا چیز دیگری باشیم یا چیزی باشیم که دوست داریم باشیم یا اصلن چیز خاصی هم نباشیم فقط چیز آرامی باشیم.

عذرنوشت: چند روزیست نه این بلاگ‌رولینگ را در بساط خود داریم نه هالواسکن را. اینست که نه توانستیم دیدار دوستانه‌ی این بارتان را جواب دهیم نه به وبلاگ‌های آپدیت سر بزنیم. از گوگل ریدر هم که می‌خوانیم مجال کامنت‌گذاشتن نمی‌ماند. خواستیم عذر تقصیر آوریم که بدانید ما همیشه می‌خوانیمتان و مهمانِ این دالان را هم عزیز می‌داریم.

حس‌نوشت: حسِ خداحافظی حسِ یکجوریست! راه رفتم و یاد روزهایی افتادم که با دوستانم در آن محوطه راه می‌رفتم. دوست‌هایی که پیدا کردم و گم کردم. غم‌ها و خوشحالی‌هایی که در پی خود داشت. برگشتم و دیدم دارم با همه‌ی این‌ها خداحافظی می‌کنم و به همه گفتم؛ می‌بینید؟

پس‌نوشت: گویا وارد هالواسکن شدیم! آن عذر نوشت را بی‌خیال شوید. ما داریم پذیرایی می‌کنیم از مهمانان‌مان!

Labels: شعر نوشت

شب ساز كوك مي كند
در سكوت*
دكمه هاي درخشان اسموكينگش چشمك مي زنند
و صورتش گوي مانند
از پشت غبارهاي پنبه اي سرك مي كشد
جبار كمان به دست به گوش است
و حَمَل.
شباهنگ آن سوتر مي رقصد
و خوشه گندم تازه تر از هميشه
زير زبانش مزه مزه مي شود.
شب ساز مي زند
باد مي خواند
شب مي رقصد
من مي خوابم...


*edited : با تشكر از نظر نقطه الف عزيز

Labels: شعر نوشت

كلاويه ها مي رقصانند انگشتانش را ...
تاشها مي رقصانند قلمم را ...
گوشم را مي نوازد
چرخ مي زنم آرام در تنهايي من و شب
سكوت مي شود حرفم
همچون شنل پوشي سرگردان تنه مي زنم به نامرئيان شب
و آنها را مي گذارم اطرافشان را بگردند
و صد باره مرا نبينند .
فقط احساسم كنند كه عبور مي كنم آرام
دلم براي رقص انگشتان تنگ مي شود
دلم خالي مي شود
دلم تنگ مي شود

Labels: شعر نوشت

ته ِ باغ پر است از درخت
از برگ
از آنچه من آرزوي ديدنش را دارم
صندلي ها را شطرنج مي چينم

باغ ...
آرام خوابيده در سكوتي سفيد
باغ ،‌آسان آغوش گشوده براي ونوسي ها
درختان ِ زمستاني ِ باغم سبز مي پوشند
تا نگهبان ِ سرخ پيكر ِ انار باشند

انار ...
روز به روز مي شكند ؛
در قفس نا محدودش
سطر به سطر نوشته مي شود ميان ِ پرده هاي دانه اش
كلمه به كلمه زاده مي شود دانه هاي پر از رازش

انار مي بينم ...
و نگهبانش را كه ساز بر دست پرواز مي كند
انار مي بينم و كودكيش را
كه رنگ بر لب طرح مي زند
انار مي بينم و آرامشي را كه با آبي دريا ستاره مي كشد


انار دارد مي رسد
چونان خنده ي كودكان
بزرگ
و پر تجلي
هزاران راز در دل
كام بر لب
رنگ بر رخ
هزاران داغ بر دل
سنگ در گِل
آسمان گون

دلش گهواره اي تاريك
حفاظت مي كند آرام از يكصد دو جين راز
و همين كافيست

قفس ترش است و بي روزن
منم چون نيمه شب
چونان عقابي در پيِ صيدش
هزاران بار مي گردد
به گرد آن سبو بر دست

و اينك آمد آن يار شكر خندم
درون ِ دامنم
آگه ازين دوران
كه اكنون اين منم ،
با صد هزاران راز
انارم من ، انار

انارم آمدست اكنون
هر از گاهي يكي دستي
بر آيد از پيِ آن باغها بيرون
كه ضرب آهنگ تندي ، افكند بر پيكر ِ مستش
ولي آرام مي پايم
كدامين ضربه
بگشايد دهان ِ اين خُم ِ پاكش

دهها بار و گويي كس هزاران بار
بيا ندازند اكنون سنگ
بر ِ نازك دلي هم چون انار ِ من
ولي نايد
اميدي نيست
آهي نيست
دردي نيست

گذشت اكنون زمان ِ اين همه فرياد
انارم رنگ و رو رفتست
دلش را سخت آزُردند
ولي يك نقطه از رازش نياوردند
همه آگه شوند اكنون
كه شايد خوب بتوانند
زخمي بر پيكرش سازند
ولي آگه ببايد بود
نمي شايد كلامي را
حتي نقطه اي را
از دل ِ گرمش بنوشايند

انارم هم چنان آرام خوابيدست
وليكن شوق ِ او پيوسته
آهسته
مي رود تا اندر زوال ِ يك خَم ِ زيرين
بياسايد

تا هميشه ،
تا ابد ،
تا دهر ،
هيچ گاهي
راز نگشايد

باز ...
باز آگه كه سنگي از بّرون آمد

يك ، دو ،‌سه دم گويي سه تك ضرب است ؛
آهسته آهسته
پوست را بشكافت
ناگهان راز از دل ِ آرام ِ او بگشاد

سايه باني
آفتابي
روزني
شايد صدايي
در پيكرش آرام آرام
پيوسته پيوسته
....

راز مي خوانَد انارم
چون ِ يك آهنگ
در سرش پيچيده نجواي ِ ‌يكي ارغند

آسمان اكنون سكوتش را بياشفتست
صد غزل با راز ِ او گفتست

گاه اكنون
گاه فردا
گاه ديروز
يك گِرم شايد كمي
بيش از يكي
از رازها گفتست

من انارم را
به يك سنگ از تو
بشكستم

با دلت صد رازها گفتم
از دلت من رازها خواندم
من انارم را برايت دانه دانه
سيلاب ِ چون
آزرم
بسپردم

من برايت رازها خوانم
گر بماني نيك مي مانم
من همانم
دانه دانه
راز دانه
در نهانم گوشه گوشه
رازها از هر زباني
گويي اش با تو كلامي
زين جهان ِ بي نشاني
صد غزل در گوش ِ تو آيد زماني
وه عجب آرام ِ‌جاني

من انارم را
به يك سنگ ازتو
بشكستم


پ.ن : اميدوارم بلايي كه سر انار ِ‌ فدريكو گارسيا لوركا اومد سر ِ‌اين انار نياد . من سعي كردم ريتممو عوض كنم از شباهتش به لوركا در بياد و فكر مي كنم در اومده .

Labels: شعر نوشت

موهايم را باز مي كنم ، مي چرخم دور اتاق و باز خالي قابهايم را مي شمارم و كتابهايم را
دو ، سه ، چهار ،...
و گذشت ....
زمان تنها چيزيست كه نمي توان بازش ايستاد از رفتن
امروز به همان سرعت كه ديروز رفت خواهد رفت و
غبار را بر صورت قابها خواهد نشاند.
سنگها سقوط مي كنند
و گريزي نيست
خوش شانس كه باشي از دور سقوطشان را تماشا مي كني
و جلوي چشمانت مي بيني ديگري مرد.
...
ياد دست تكان دادنهايم
طوفاني مي شود ياد فريادها
و دست و پا زدنهايت در خودت

قابها خاليند اكنون ولي يادم مي ماند هيچ چيز ابدي نيست
فراموشم نمي شود خوشي لحظه اي دوام دارد به اندازه يك جرعه
و غم زخم مي زند به اندازه يك قطره خون
انسانها براي ابد نيستند
خوشيها براي ابد نيستند
بديها براي ابد نيستند
...
آن طور مي روند كه گويا هيچ گاه پدر و مادري نبوده
فراموش مي شوند و مي ميرند
و قبل ازينكه از دنيا بروند در ذهن تو خواهند مرد.
...
يادت باشد ناكجا آباد همين اطراف است
يادت باشد من و تو غرق شده ايم در اين گرداب
يادت باشد ابديت اينجاست
...
بگذار خاطرت بماند زندگي براي توست ، عابران در گذرند
...
و همين چند گامي كه در ايستگاه نشسته اي
ترانه هاي كسل كننده شان را خواهي شنيد
يا با سازهايشان خواهي رقصيد
ايستگاه بعد
فراموش خواهي كرد
رهگذر چه مي خوانده

Labels: شعر نوشت